Panchayat (2020) Web Series

‘பஞ்சாயத்து’ என்னும் இந்தி வெப்சீரிஸ் பார்த்தேன். (Amazon prime Video). முதல் சீஸனில் மொத்தம் எட்டு எபிஸோடுகள். ஒவ்வொன்றும் சுமார் 35 நிமிடங்களுக்குத்தான் இருக்கிறது. எனவே ஒரே நாளில் கூட பார்த்து விடலாம்.

இது பரபரப்பான தொடர் கிடையாது. மாறாக மென் நகைச்சுவையும் இயல்பும் ஒரு மெல்லிய சரடு போல் தொடர்ந்து ஓடிக் கொண்டிருக்கும் தொடர். எனவே அத்தகைய படைப்புகளை ரசிப்பவர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ‘Malgudi days’ போல.

ஒரு கிராமத்தை முதன்முறையாக எதிர்கொள்ளும் நகரத்தைச் சேர்ந்த நவீன இளைஞனின் சுவாரசியமான அனுபவங்கள் இதில் பதிவாகியிருக்கின்றன.

**

அபிஷேக் திரிபாதி, மால் கலாசாரத்தில் வளர்ந்திருக்கும் ஒரு நகர இளைஞன். படிக்கிற காலத்தில் அதைச் சரியாக செய்யாமல் நிறைய ஓபி அடித்ததால் சரியான வேலை கிடைக்கவில்லை. எனவே அது சார்ந்த தாழ்வுணர்ச்சியிலேயே இருக்கிறான். இந்தச் சமயத்தில் உத்தரப்பிரதேசத்தில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் பஞ்சாயத்து செக்ரட்டரியாக பணிபுரியும் வாய்ப்பு அவனுக்கு கிடைக்கிறது. ரூ.20000 சம்பளம்.‘கால் காசு என்றாலும் அரசாங்க காசு’ என்று ஒரு காலத்தில் அரசு வேலைக்கு பெரிய மதிப்பு இருந்தது.

‘ஒரு கிராமத்துப் பணிக்கா.. செல்வது என்று அபிஷேக் தத்தளிக்கிறான். ஆனால் வேறு வழியில்லை. “அடேங்கப்பா.. நீ கொடுத்து வெச்சவன்டா.. இந்தியாவோட ஆன்மாவையே சந்திக்கப் போகிறாய்” என்று கூட இருக்கும் நண்பன் உசுப்பேற்றிக் கொண்டே இருக்கிறான். அவன் பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் மாதம் ஒரு லட்சம் சம்பாதிக்கிறவன். பின் ஏன் சொல்ல மாட்டான்?

‘சரி.. முதலில் இந்த வேலையில் சேருவோம்.. பிறகு CAT தேர்வு எழுதி நல்ல வேலைக்கு விண்ணப்பிப்போம்’ என்கிற முடிவுடன் அரை மனதாக அந்தக் கிராமத்திற்கு கிளம்புகிறான்.

முதல் நாளே அபிஷேக்கிற்கு நல்ல முகூர்த்த நாளாக அமைகிறது. பஞ்சாயத்து அலுவலகத்தின் சாவியை அதன் தலைவர் ‘ஆய்’ போகும் போது எங்கோ தொலைத்து விடுவதால் அதைத் தேடி அவர் ‘ஆய்’ சென்றவிடமெல்லாம் தேடுகிறார்கள். ‘கற்றோர்க்கு சென்ற விடமெல்லாம் சிறப்பு’ என்பது இதுதான் போல. அபிஷேக்கிற்காக வைத்த இனிப்பு பண்டத்தை அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் இளைஞனும் பஞ்சாயத்து துணைத் தலைவரும் கூட்டுக் களவாணித்தனத்தோடு தின்று விடுகிறார்கள்.

அபிஷேக்கிற்கு இன்னொரு அதிர்ச்சியான தகவலும் தெரியவருகிறது. உண்மையில் பஞ்சாயத்து தலைவர் என்பது ஒரு பெண்மணி. ஆனால் இந்திய மரபுப்படி ரிசர்வ் கோட்டா தேர்தலில் மனைவியின் முகத்தை மட்டும் காட்டி விட்டு அவருடைய கணவர்தான் பஞ்சாயத்து தலைவராக அதிகாரத்தில் இருக்கிறார்.

ஒரு இந்தியக் கிராமத்திலுள்ள அறியாமை, மூடத்தனம் தொடர்பான காட்சிகள் இப்படியாக மென்நகைச்சுவையுடன் பயணிக்கின்றன.

**

இந்தத் தொடரில் எனக்கு அறிமுகமான முகங்கள் என்று பஞ்சாயத்து தலைவராக நடித்திருந்த ரகுபிர் யாதவ் மற்றும் அவருடைய மனைவியான நீனா குப்தாவை மட்டுமே சொல்ல வேண்டும். மற்ற அனைவரும் புதுமுகங்கள்.

வெளியில் வீறாப்பாக உலா வந்தாலும் வீட்டில் மனைவியின் குரலுக்கு அஞ்சி நடுங்கும் ‘கைப்புள்ள’ பஞ்சாயத்து தலைவராக ரகுபிர் சிறப்பாக நடித்திருந்தார். போலவே அவரை அதட்டி உருட்டும் மனைவியாக நீனா குப்தாவின் பங்களிப்பும் சிறப்பாக இருந்தது.

தொடரின் நாயகனான ஜித்தேந்திர குமாரின் நடிப்பும் அருமை. நகரத்துச் சூழலில் வளர்ந்து அரசாங்கப் பணிக்காக கிராமத்து மூலையில் துரத்தியடிக்கப்படும் இளைஞனின் நடைமுறைச் சிக்கல்களையும் சங்கடங்களையும் அட்டகாசமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

பஞ்சாயத்து துணைத் தலைவராக நடித்த ஃபைசல் மாலிக்கின் நடிப்பும் அருமை. பஞ்சாயத்து தலைவரை அனுசரித்தும் அதே சமயத்தில் தனக்கான அதிகாரத்தைப் பங்கிட்டுக் கொள்வதில் இவர் காட்டும் அலைச்சலும் நகைக்க வைக்கின்றன.

பஞ்சாயத்து அலுவலகத்தின் உதவியாளராக நடித்திருக்கும் சந்தன் ராயை பிரத்யேகமாக குறிப்பிட வேண்டும். நடிகர் சிவகார்த்திகேயனை நினைவுப்படுத்தும் தோற்றத்தைக் கொண்ட இவர், கிராமத்து தலைவர்களுக்கு மிக அனுசரணையானவராக இருக்கிறார். அதே சமயத்தில் அபிஷேக் சிக்கலில் மாட்டித் தவிக்கும் போதெல்லாம் உதவி செய்ய முன் வருகிறார்.

**

பேய் பிடித்த மரம் ஒன்று இரவில் துரத்துவதாக கிராமத்து மக்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருப்பது, ‘மாட்டுக்கண்ல எம்.ஜி.ஆர் தெரியறாராம்’ என்று போகும் அதன் பின்னணி விசாரணை, பஞ்சாயத்து அலுவலகத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் கணினி மானிட்டரை ‘டிவி’ என்று நினைத்து எவரோ திருடிக் கொண்டு போவது, தான் அவமானப்படுத்தப்பட்டதாக கருதும் மாப்பிள்ளை அதன் பிறகு அபிஷேக்கிற்கு அளிக்கும் தண்டனை, குடும்பக் கட்டுப்பாடு வாசகங்களை அவமதிப்பாக எடுத்துக் கொண்டு கொந்தளிக்கும் கிராமத்து மக்களின் அறியாமை போன்ற காட்சிகள் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன.

ஐடி நண்பன் ஃபேஸ்புக்கில் பகிர்ந்த ‘பார்ட்டி’ கொண்டாட்ட புகைப்படத்தைக் கண்டு காண்டாகி தானும் பியர் பாட்டில்களை வாங்கி அருந்தி உறக்கத்தில் கணினித் திரை களவாடுதலுக்கு காரணமாகும் அபிஷேக், பஞ்சாயத்து தலைவர் அது தொடர்பாக திட்டும் போது ‘எனக்கென யாரும் இல்லையே.. உனக்கது தோன்றவில்லையே…” என்பது போல் வெடிக்கும் காட்சி அற்புதம்.

அவனுடைய தனிமையைப் புரிந்து கொண்டு அன்று இரவே பியர் பாட்டில்களுடன் கூடி கும்மியடிக்கும் பஞ்சாயத்து ஆசாமிகள் தொடர்பான காட்சியில் கிராமத்து மக்களின் அன்பையும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

போலவே ஒரு சில்லறைச் சண்டையில் அபிஷேக் மாட்டிக் கொண்ட பிறகு தொடரும் நகைச்சுவைகளும், தன் மகளை அபிஷேக்கிற்கு திருமணம் செய்ய உத்தேசிக்கும் பஞ்சாயத்து தலைவர் அவனுடைய புத்திசாலித்தனத்தை மறைமுகமாக சோதிக்கும் காட்சிகளும் புன்னகையை வரவழைக்கின்றன.

**

இதன் டைட்டில் இசை ‘Narcos’ சீரிஸின் இசையை நினைவுப்படுத்துகிறது. எனக்கு கிராமத்தைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது. ஆனால் இதில் காட்டப்படும் கிராமம் தொடர்பான காட்சிகள் அசலானதாக இல்லை என்று மட்டும் சொல்ல முடியும்.

பஞ்சாயத்து அலுவலகக் கட்டிடம், தலைவரின் வீடு போன்ற குறிப்பிட்ட இடங்களே திரும்பத் திரும்ப காட்டப்படுகின்றன. மேலும் இதில் வரும் நடிகர்களும் ஒப்பனை கூட்டப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்களே ஒழிய, அசலான கிராமத்து முகங்கள் எதுவும் இல்லை. டைட்டிலில் காட்டப்படும் காட்சிகளின் இயல்பான தன்மை கூட தொடரில் வரும் காட்சிகளில் இல்லை.  இந்தத் தொடரின் பின்னடைவு இது.

பஞ்சாயத்து செக்ரட்டரிக்கு உண்மையில் அதிகாரம் ஏதும் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. அல்லது அவனுடைய அனுபவமின்மை காரணமா என்று தெரியவில்லை. பாவம் அபிஷேக், கிராமத்தார்களின் திருமணத்திற்கு நெய் டப்பா தூக்கிச் செல்வது முதல் பல்வேறு விதங்களில் அல்லாடுகிறான்.

உண்மையில் இதன் இறுதி எபிஸோட் அருமையானது. இந்தத் தொடரின் சாரம் என்று குறிப்பிட்டு விடலாம். உண்மையான பஞ்சாயத்து தலைவராக இருந்தாலும் பெண் என்பதால் வீட்டோடு முடங்கிக் கிடப்பவரிடம் அவரது பணியின் முக்கியத்துவத்தை அபிஷேக் குத்திக் காட்டுவதும் தேசிய கீதம் பாட பயிற்சியளிப்பதும் சிறப்பான காட்சிகள். கணவரை அதட்டி மிரட்டும் நீனா குப்தா, பஞ்சாயத்து தலைவராக இல்லாதது காரெக்ட்டர் ஸ்கெட்ச்சின் குறையாக தெரிகிறது. கணவருக்கு அஞ்சி நடுங்குபவர்தானே அப்படி வீட்டோடு இருப்பார்?

ஒரு நல்ல சிறுகதையின் இறுதி வரி போல இந்தத் தொடரின் கடைசி காடசி ஓர் அருமையான முத்தாய்ப்புடன் நிறைவடைகிறது.

ஒளிப்பதிவு மிகத் தரமானதாக இருக்கிறது. போலவே பின்னணி இசையும்.

ஒரு இந்தியக் கிராமம் தொடர்பான மென் நகைச்சுவை புனைவை காட்சிகளின் வடிவில் பார்க்க வேண்டுமானால் இந்தத் தொடரை அவசியம் பார்க்கலாம்.. பார்வையாளர்களின் பெருவாரியான வரவேற்பைப் பெற்றுள்ள இந்தத் தொடர் IMDB-ல் 8.9 ரேட்டிங்கைப் பெற்றுள்ளது. அத்தனை தகுதியானதா என்பது சந்தேகமே. ஆனால் சுவாரசியமானதாக இருந்தது.

suresh kannan

Thappad (2020) -ஆணாதிக்கத்தின் மீது ஓர் அழுத்தமான அறை

பெண்மையத் திரைப்படங்களின் வரிசையில் சமீபத்தில் வெளியான Thappad ஒரு கவனிக்கத்தகுந்த படைப்பு. இந்தி சினிமாக்களில், பெண்களின் பிரச்சினைகளை, அவர்களின் ஆதாரமான உரிமைகளைப் பற்றி பேசும் படைப்புகளின் தொனி இப்போது மேலும் கூர்மையடைந்திருப்பதை கவனிக்க முடிகிறது.

பெண்களின் பிரச்சினைகளைப் பற்றி பேசும் படைப்புகள் முன்பெல்லாம் எப்படியிருக்கும்? அப்பாவியான ஒரு மனைவி இருப்பார். அதற்கு எதிர்முனையில் குடிப்பழக்கம், குடும்ப வன்முறை உள்ளிட்டு பல தீய இயல்புகளைக் கொண்ட ஒரு கணவன் இருப்பார். கணவன் செய்யும் பல கொடுமைகளை சகித்துக் கொண்ட பெண், நெருக்கடியின் உச்சத்தில் ஒரு கட்டத்தில் பொங்கியெழுவார்.

அதாவது கணவனின் பாத்திரம் கொடுமைத்தனம் உள்ளதாகவும் மனைவியின் பாத்திரம் கொடுமையில் மாட்டிக் கொண்டு அல்லல்படும் அப்பாவி அபலையானதாகவும் துல்லியமாக பிரிக்கப்பட்ட கறுப்பு – வெள்ளையில் இருக்கும். எனவே பார்வையாளர்களின் அனுதாபம் பெண்ணின் பக்கம் எளிதில் சாய்ந்து விடும். ஆனால் உண்மையில் அவ்வாறு அவதிப்படும் பெண்களை அன்றாட வாழ்விலும் நாம் காண முடியும்.

ஆனால் 2016-ல் வெளிவந்த ‘Pink’ என்கிற இந்தித் திரைப்படத்தில் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தைக் கவனிக்க முடிந்தது. இதில் வரும் பெண்கள் அடுப்பங்கரை அடிமைகளாக இல்லாமல் சற்று சுதந்திரமான மனோபாவம் உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள். நவீன ஆடைகள் அணிந்து குடிவிடுதிக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கு நட்பின் மூலம் ஏற்படும் அறிமுகத்தால் ஆண்களுடன் இணைந்து குடிக்கிறார்கள். ஆனால் தனிமையான சூழலில் ஆண்கள் அத்துமீறத் துவங்கும் போது தற்காப்பிற்காக தாக்கி விட்டு தப்பிக்கிறார்கள்.

இதில் பெண்கள் அப்பாவித்தனமுள்ளவர்களாக, அபலைகளாக, பார்வையாளர்களின் அனுதாபத்தைக் கோரும் வகையில் சித்தரிக்கப்படவில்லை என்பதை முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டும். இந்தத் திரைப்படம்  எழுப்பிய கேள்விகளும் மிக முக்கியமானவை.

ஆணைப் போலவே பெண்ணும் தாம் விரும்பிய படியான வாழ்க்கை முறையை அமைத்துக் கொள்ளும் சகல உரிமைகளும் உள்ளது என்று நினைக்கும் சமூகமாக பெண் சமூகம் மாறி வருகிறது. அப்படியாக Pink திரைப்படத்தில் வரும் பெண்கள் குடிவிடுதிக்குச் சென்று ஆண்களுடன் இயல்பான நட்புடன் தனிமையில் பேசத் துவங்குகிறார்கள். ஆனால் அந்த சமிக்ஞையை பாலியல் அழைப்பிற்கான, அல்லது சம்மதத்திற்கான சமிக்ஞையாக ஆண்கள் எப்படி தானாகவே எடுத்துக் கொள்ள முடியும்?

அவள் அந்தச் சூழலில் பாலுறவிற்கான உறவை மறுத்தால் அப்போது  ‘NO’ என்று சொன்னால் அதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியதுதான் ஆணின் அடிப்படையான நாகரிகம். அல்லாமல் அத்துமீறினால் அது சட்டவிரோதமான, பண்பாடற்ற செயலாகத்தான் கருதப்பட வேண்டும்.

ஆனால் பொதுப்புத்தி இதை எப்படி எதிர்கொள்ளும்? ‘இவங்க.. கவர்ச்சியாக ஆடை அணிந்து கொண்டு குடிவிடுதிக்குச் செல்வார்களாம்… ஆண்களுடன் சிரித்து பேசுவார்களாம்.. ஆனா மேல கைய வெச்சா.. நான் கண்ணகி’ன்னு கத்தி ஊரைக் கூட்டுவாங்களாம்’.. என்னப்பா.. நியாயம் இது?” என்றே பேசும்.

உண்மையில் இந்தத் திரைப்படம் தமிழில், நேர்கொண்ட பார்வையாக வெளி வந்த போது அரங்கத்தில், பொதுப்புத்தி சார்ந்த இவ்வாறான கேலிக்குரல்கள்தான் கேட்டன. ஆணாதிக்க மனோபாவத்திலேயே ஊறிப் போய் தான் செய்வது ஆதாரமான அத்துமீறல் என்பதைக் கூட உணர முடியாமல் ‘ஒரு பொண்ணு நைட்ல வெளில வந்தா.. நாலு ஆம்பங்களைங்க துரத்தத்தான் செய்வான்” என்று தன் குற்றத்தை நியாயப்படுத்தியே பேசுகிறது.

இந்த ஆதாரமான ஆணாதிக்க மனோபாவத்தைத்தான் ‘Pink’ திரைப்படம் கேள்வி கேட்டது. “ஒரு பெண் குடிவிடுதிக்கு வந்தால் அவள் மேல் கைவைக்க அது லைசென்ஸ் ஆகி விடுமா.. இதுவே கோயிலுக்குச் செல்லும் பெண் மீது ஏன் தோன்றுவதில்லை’ என்பது உள்ளிட்ட பல கேள்விகளை முன்வைத்தது.

**

இந்த வரிசையில் ‘Thappad’ திரைப்படமும் இதே மாதிரியான கேள்வியைத்தான் இன்னொரு கோணத்தில் கேட்கிறது. “ஒரு ஆம்பளை.. ஏதோவொரு கோவத்துல.. பொண்டாட்டியை அறைஞ்சுட்டான்.. அதுக்காக.. இப்படியாப்பா.. அந்தப் பொண்ணு.. ஓவராப் பண்ணுது” என்றுதான் பல ஆண்கள் இந்தத் திரைப்படத்தைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள். இதை விடவும் மொண்ணையான, தட்டையான புரிதல் இருக்கவே முடியாது. அவர்களுக்குள் ஊறிப் போயிருக்கும் பழமைவாதமும் ஆணாதிக்க மனோபாவமுமே இவ்வாறு சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.

இந்தக் காட்சியை அப்படியே திருப்பிப் போட்டு பார்ப்போம். ‘இதே மாதிரி ஒரு பார்ட்டியில் ஒரு மனைவி கோபத்தில் தன் கணவனை பளார் என்று அறைந்து விடுகிறாள் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.. அப்போதும் இதே மாதிரியான எதிர்வினையைத்தான் ஆண் சமூகம் தருமா?”

இந்தக் கேள்வியை நேர்மையாக சிந்தித்துப் பார்த்தாலே இந்தப்படம் என்ன சொல்ல வருகிறது என்பது புரிந்து விடும்.

**

மேலும் பல விளக்கங்களுக்குப் போவதற்கு முன் படத்தைப் பற்றி சிறிது பார்த்து விடுவோம்.

வெவ்வேறு வர்க்க சூழலில் இருக்கும் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களுக்கான மெல்லிய அறிமுகத்துடன் படம் ஆரம்பிக்கிறது.

ஒரு வேலைக்காரி பாத்திரம், தன் கோபக்கார கணவனிடம் தினம் தினம் அடிவாங்குகிறது.

இளம் வழக்கறிஞராக இருக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கு மண வாழ்க்கையில் நிறைவில்லை. அவளுடைய அங்கீகாரத்தை மறுக்கும் கணவன், அவனுடைய வெற்றியையே எப்போதும் பிரதானமாகப் பேசுகிறான். அவள் உழைத்து அடையும் வெற்றியைக் கூட, வழக்கறிஞராக இருந்த தன் தந்தை அடைந்த வெற்றியின் நிழலாகத்தான் பார்க்கிறான்.

எனவே மணவுறவில் இருக்கும் கசப்பினால் தன் திருமணத்திற்கு முந்தைய காதலனுடன் இருக்கும் தருணங்களை இனிமையானதாக அவள் உணர்கிறாள்.

ஒரு முதிய தம்பதி. திருமண காலம் முழுவதும் தன் மனைவி மீது அன்பும் மரியாதையும் இருப்பவர்தான் அந்தக் கணவர்.. ஆனால் ‘பாடகி’யாவதுதான் விருப்பம் என்கிற மனைவியின் இளம் வயதுக் கனவை அறியாதவராக இருக்கிறார். இதை அந்திம வயதில்தான் அவரால் அறிய முடிகிறது. அந்த அளவிற்கு  தன் கனவுகளை ஆழப்புதைத்து விட்டு குடும்பத்திற்காக பல சமரசங்களை பெண்கள் மேற்கொள்கிறார்கள்.

இன்னொரு இளம் ஜோடி. திருமணம் என்கிற நிறுவனத்தின் மீதான சந்தேகஙகளுடன் தன் உறவைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இன்னொரு பெண் ஒரு விதவை. மிக மிக அன்பாக இருந்த தன் கணவனின் மறைவை ஜீரணிக்க முடியாமல் அடுத்த திருமணம் குறித்த தயக்கத்தினுள் இருப்பவள். இவளுடைய இளம் மகள், தன் சக வயதுப் பையனுடன் சுதந்திரமாக பழகுகிறாள். இவர்கள் நவீன தலைமுறையின் பிரதிநிதிகள்.

இன்னொரு பணக்காரப் பெண்மணி. நீரிழவு நோயாளியான இவள், கணவன் தன் வெற்றியின் மிதப்பிலேயே இருப்பதால் அவனை விட்டுப் பிரிந்து தன் மகனுடன் வசிக்கிறாள்.

இப்படி பல கதாபாத்திரங்களையும் அவர்களுக்கிடையே உறவுச்சிக்கல்களையும் படம் மெலிதாக அறிமுகப்படுத்துகிறது. ஆனால் அனைத்து உறவுகளிலும் இழப்புகளைச் சந்திக்கிறவர்கள் பெரும்பாலும் பெண்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள்.

**

இந்தத் திரைப்படத்தின் நாயகி, அம்ரிதாவிற்கு வருவோம். இவள் ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சார்ந்த பெண். பரஸ்பரம் நல்ல புரிந்துணர்வு உள்ள அம்மா மற்றும் அப்பா இருக்கும் குடும்பத்தில் வளர்வதால் ஆணாதிக்கம் என்பதின் வாசனையை பெரிதும் அறியாதவள்.

ஒரு பணக்கார குடும்பத்தினுள் இவள் வாழ்க்கைப்படுகிறாள். இவளுடைய கணவனான விக்ரம். அவர்களின் குடும்ப நிறுவனம் ஒன்று இருந்தாலும் தன் கனவுகளைத் தேடி பன்னாட்டு நிறுவனம் ஒன்றில் கடுமையாகவும் விசுவாசமாகவும் பணிபுரிகிறான்.

காலை ஆறு மணிக்கு அலார்ம் அடிப்பதில் அம்ரிதாவின் அன்றாட நாள் துவங்குகிறது. வாசலைத் திறந்து நாளிதழையும் பால் புட்டிகளையும் எடுத்து வந்து தனக்கான தேநீரை தயார் செய்து பருகுகிறாள். பால்கனிக்குச் சென்று அதை அருந்திய படியே சூரிய உதயத்தை புகைப்படம் எடுக்கிறாள். பக்கத்து வீட்டுக்காரிக்கு ஒரு புன்னகை. ஒரு நாளில் இதுதான் அவளுக்கான நேரம். இது மட்டுமேதான்.

பிறகு ஆரம்பிக்கிறது அவளது இயந்திர வாழ்க்கை. மாமியாருக்கு தேநீர் தயார் செய்து விட்டு அவருக்கு நீரிழவு பரிசோதனையைச் செய்கிறாள். பிறகு இன்னமும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் கணவனுக்கு பெட் காஃபியை தயார் செய்து விட்டு அவனை எழுப்புகிறாள். பிறகு அவனுக்கான உணவு. அவன் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பும் போது அவனுக்கான பொருட்களை கையில் வைத்துக் கொண்டு வாசல் வரை தந்து நிற்கிறாள்.

பிறகு இரவு. அணைத்துக் கொண்டிருக்கும் கணவனின் பிடியில் இருக்கிறாள். மீண்டும் காலை ஆறு மணி அலாரம்.

இந்தக் காட்சிகள் படத்தில் திரும்பத் திரும்ப காட்டப்படுகின்றன. அவளின் தினசரி வாழ்க்கை இதுவாகவே இருக்கிறது. அதாவது கணவனின் இயக்கத்தின் ஒவ்வொரு துளியிலும் அவள் கலந்திருக்கிறாள்.

**

ஆனால் கணவனுக்கு இது பற்றிய பிரக்ஞையே இருப்பதில்லை. தன்னுடைய வெற்றிக் கனவைத் துரத்திக் கொண்டு ஓடுவதிலேயே அவன் கவனம் பெரும்பாலும் இருக்கிறது. அது சார்ந்த பரபரப்பிலேயே இருக்கிறான்.

அவனுக்கு பதவி உயர்வுடன் லண்டன் அலுவலத்திற்கு தலைமை பொறுப்பாளனாக செல்லும் ஒரு வாய்ப்பு வருகிறது. அலுவலகத்தில் இவனுடைய பெயர்தான் பிரதானமாக அடிபடுகிறது. இவன் அதற்காக பல வருடங்கள் மிகவும் விசுவாசமாக உழைத்திருக்கிறான். எனவே அந்தக் கனவு மெய்ப்படும் நாளுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறான். அதற்கு இணையாக நாயகியும் காத்திருக்கிறாள்.

அந்த நாளும் வருகிறது. இவன் லண்டன் செல்வது உறுதியாகிறது. அதற்காக வீட்டில் ஒரு விருந்து ஏற்பாடாகிறது. கணவன், மனைவியின் உறவினர்கள், நண்பர்கள், கணவன் பணிபுரியும் நிறுவனத்தின் உயரதிகாரி ஆகிய பலரும் அங்கு கூடியிருக்கிறார்கள். குதூகலகமும் உற்சாகமும் கொப்பளிக்கிறது.

ஆனால் விக்ரமிற்கு ஒரு அதிர்ச்சி செய்தி தலைமையிடமிருந்து வருகிறது. அவனுடைய கனவு இடத்தில் ஒரு வெள்ளைக்காரன் இருப்பான். இவன் அவனுடைய உதவியாளனாக செல்லலாம். Corporate politics. இதைக் கேட்டதும் விக்ரமின் அத்தனை உற்சாகமும் வடிந்து கோபம் தலைக்கேறுகிறது.

இதற்கு ஒரு வகையில் காரணமாக இருந்த அதிகாரி, விருந்துக் கூடத்திலேயே இருப்பதால் ஆத்திரம் கண்ணை மறைக்க அவரிடம் சென்று உரக்க விவாதம் செய்கிறான் விக்ரம். தன் உதவியாளன் தடுத்தும் அவன் அடங்குவதில்லை. விருந்தினர்கள் சற்று திகைத்துப் பார்க்கிறார்கள். சூழல் ரசாபாசமாகி விடக்கூடாதே என்கிற பதட்டத்தில் நாயகி அவனைத் தடுக்க முனைகிறாள். ஆனால் ஆத்திரத்தின் உச்சியில் இருக்கும் அவனுக்கு எதுவும் உறைப்பதில்லை. மீண்டும் மீண்டும் தன்னைத் தடுக்க முனையும் மனைவியின் கன்னத்தில் பளார்’ என்று ஓர் அறை விடுகிறான்.

அம்ரிதா திகைத்துப் போய் நின்றிருக்க எல்லோரும் மெளனமாக விலகி விடுகிறார்கள். ஒரு பெண்ணின் பெற்றோருக்கு மிக குறிப்பாக தந்தைக்கு இது மிகவும் மனவருத்தத்தை தரும் சம்பவம். அவர்களும் வருத்தத்துடன் கிளம்பி விடுகிறார்கள்.


**

இந்த ஒரு ‘பளார்’ நாயகியின் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக்கி விடுகிறது. இந்தப் படத்தைப் பார்த்த பலர், இந்த அறைதான் நாயகியின் மிகையான எதிர்வினைக்கு காரணமாகி விடுகிறது என்பது போல் புரிந்து கொள்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. அப்படியல்ல. அதுவரை அவள் கொண்டிருந்த பல்வேறு மனஅழுத்தங்களுக்கான ஒரு சாவியாகவே இந்தச் சம்பவம் அமைகிறது.

இந்த அவமதிப்பு நிகழ்ந்தாலும் ஒரு இந்தியப் பெண்ணுக்குரிய சகிப்புத்தன்மையுடன் அந்த வீட்டிலேயே தொடர்ந்து இருக்கிறாள் அம்ரிதா. ‘பூ.. ஒன்று புயலானது’ மாதிரி உடனே வெகுண்டு எழவில்லை. ஆனால் கணவனிடம் முன்பு போல் பேசுவதில்லை. அன்பு காட்டுவதில்லை. இயந்திரம் போல் அனைத்து வேலைகளையும் இழுத்துப் போட்டுச் செய்கிறாள். ஏதேவொரு நிம்மதியின்மை அவளைத் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது.


இந்தச் சம்பவத்திற்காக பிறகு  விக்ரம் வருத்தம் தெரிவிக்கிறான். ‘ஏதோ கோபத்துல செஞ்சிட்டேன். இதை விட்டுடேன்’ என்று மறுபடி மறுபடி வேண்டுகிறான். ஆனால் அவனுடன் பழைய மாதிரி பழக முடியாமல் ஏதோவொன்று அம்ரிதாவைத் தடுக்கிறது.  தங்களின் இடையில் இருந்த ஏதோவொன்று உடைந்து நொறுங்கி விட்டதாக அம்ரிதா உணர்கிறாள்.

“என்ன பண்றது.. பொம்பளைங்களோட பொழப்பு இப்படித்தான்’ என்று ஒரு சராசரியான பெண் போல அந்தச் சம்பவத்தை மறந்து விட்டதைப் போல அவளால் நடிக்க முடியவில்லை. அப்படியொரு பொய்யான வாழ்க்கை தேவையில்லை என்று நேர்மையாக நினைக்கிறாள். எனவே தற்காலிக விடுதலையாக தன் பிறந்த வீட்டிற்குச் செல்ல முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் இதை கணவன் தனக்கு விடுக்கப்பட்ட சவாலாக எடுத்துக் கொண்டு கோபமடைகிறான். மீண்டும் இறங்கி வருகிறான்.

ஆனால் அவர்களுக்கு இடையேயான உறவுச் சிக்கல் இன்னமும் மோசம் அடைகிறது. விவாகரத்து கோரி விண்ணப்பிக்கிறாள் அம்ரிதா. அதற்காக கணவனின் மீது எவ்விதமான பொய்ப் புகாரையும் அளிக்க அவள் விரும்பவில்லை. ‘இப்படில்லாம் சாதாரணமா போட்டா கேஸ் நிக்காது’ என்று அவளுடைய வழக்கறிஞர் எச்சரித்தும் அவள் தன் நேர்மையைக் கைவிடுவதில்லை.

ஆனால் இந்த விவாகரத்தை தன் ஆண்மைக்கு சவாலாக எடுத்துக் கொள்ளும் கணவன். தன் வழக்கறிஞரின் ஆலோசனையின் படி அம்ரிதாவிற்கு எதிரான பல பொய் புகார்களை, குற்றங்களை இணைக்கத் துணிகிறான்.

பிறகு என்னவானது என்பதை மிக நெகிழ்வுபூர்வமான காட்சிகளின் மூலம் விவரிக்கிறது இந்தத் திரைப்படம்.

**

‘ஒவ்வொரு ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னாலும் ஒரு பெண் இருப்பாள்’ என்கிற பழமொழி இருக்கிறது. மேலோட்டமாக பார்த்தால் இது பெண்ணின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி பேசும் பழமொழியாக தென்பட்டாலும், காலம் பூராவும் உழைத்தாலும் ஆணின் பின்னால்தான் பெண் எப்போதும் நிற்க வேண்டியிருக்கிறது என்கிற மறைபொருளான செய்தியையும் கொண்டிருக்கிறது. அத்தகையை பழமைவாத மரபைத்தான் இந்தப் படம் கேள்வி கேட்கிறது.

இதில் நாயகனாக வரும் விக்ரம், ஒரு சராசரி ஆணைப் பிரதிபலிக்கிறான். அடிப்படையில் அவன் நல்லவன்தான். ஆனால் தன்னிச்சையான ஆணாதிக்கம் நிரம்பி வழியும் ஆண்களின் பிரதிநிதியாக இருக்கிறான். இது பல காட்சிகளில் வெளிப்படுகிறது. உதாரணத்திற்கு ஒன்றைப் பார்ப்போம்.

கணவனை இழந்து வாழும் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் ஒருத்தி, விக்ரம் வைத்திருப்பதையும் விடவும் பெரிய  காரை வாங்குகிறாள். விக்ரம் தன் மனைவி அம்ரிதாவிடம் கேட்கிறான். ‘என்ன வேலை செய்யறா.. அவ?”

ஒரு பெண் எப்படி அதிகம் சம்பாதித்து விட முடியும் என்கிற மலினமான அர்த்தம் கொண்ட கேள்வி அதனுள் பொதிந்திருக்கிறது. பெண்கள் உயர்பதவியை அடையும் போது ஆண்கள் பேசும் வம்புகள் பெரும்பாலும் அவளுடைய கற்பு சார்ந்ததாகவே இருக்கும். ஏன்.. பெண்கள் கூட இம்மாதிரி வம்பு பேசுவதில் விதிவிலக்கில்லை.

ஆனால் கணவன் கேட்கும் வில்லங்கமான கேள்விக்கு அம்ரிதா சரியான பதிலைச் சொல்கிறாள். ‘அவ hard work செய்யறா’

அடுத்த வசனத்தில் அம்ரிதா கேட்கிறாள். ‘நானும் கார் ஓட்ட கத்துக்கிடட்டுமா?” அதற்கு விக்ரம் பதில் சொல்கிறான். ‘நீ மொதல்ல பரோட்டாவை தீயாம சுடப் பழகிக்கோ”

தங்களின் ஆணாதிக்க கிண்டல்களின் மூலமும் மலினமான நிராகரிப்புகளின் மூலமும் ஆண்கள் பெண்களை பின்னுக்குத் தள்ளியபடியே இருக்கிறார்கள்.

பெண்களுக்கென்று ஒரு சுயம் இருக்கிறது, அவர்களுக்கும் பல கனவுகளும் லட்சியங்களும் இருக்கும், அவர்களும் வெற்றிப்பாதையில் பயணப்பட விரும்புவார்கள் என்பது குறித்த பிரக்ஞையே ஆண் உலகத்திற்கு இருப்பதில்லை. தன் வெற்றிக்கு பெண் துணையாக நின்றால் போதும் என்றே ஆண்களுக்கு கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

**

“என் சொந்தக் கம்பெனி மாதிரி நெனச்சு உழைச்சேன்… ஆனா இப்படி துரோகம் பண்ணிட்டாங்களே’ என்று புலம்பும் விக்ரம், தன் கணவனின் வெற்றியயையே தன்னுடைய வெற்றியாக நினைத்த மனைவிக்கு ஓர் அறையின் மூலம் அதே துரோகத்தை பரிசாக அளிக்கிறான்.

அவனுடைய குடும்ப நிறுவனம் ஒன்று இருந்தாலும், அவன் அங்கு இணைய விரும்பவதில்லை. மாறாக தனித்தன்மையுடன் தன்னுடைய உழைப்பில் நிகழ்ந்த வெற்றியையே சுவைக்க விரும்புகிறான். ஆனால் இதே மாதிரியான கனவு பெண்களுக்கு ஏன் மறுக்கப்படுகிறது என்பதுதான் இந்தத் திரைப்படம் வைக்க விரும்பும் முக்கியமான செய்தி.

அம்ரிதாவின் தம்பியே அக்காளின் பிரச்சினையை புரிந்து கொள்வதில்லை. ‘அவர் ஏதோ டென்ஷன்ல அடிச்சிட்டாரு. இத்தனைக்கும் இதுதான் முதன்முறை.. அதுக்கு இவ ரொம்ப சீன் போடறா” என்கிற மாதிரி புகார் சொல்கிறான். அவனுடைய தோழி அதற்கு சரியான பதிலைச் சொல்கிறாள். ‘என்னது முதன்முறையா.. அதனால பரவாயில்லைன்னு ஆயிடுமா.. ஒரு பெண் முதன் முறை சோரம் போனா .. நீங்க ஒத்துப்பீங்களா?” என்று கேட்கிறாள். இது தட்டையான புரிதலை கொண்டிருக்கும் பார்வையாளர்களுக்குமான கேள்வி.

ஆண்கள் மட்டுமல்ல.. அம்ரிதாவின் தாய் உட்பட்ட இதர பெண்களும் கூட அம்ரிதா வாங்கிய அறையை ஒரு சாதாரண விஷயமாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். பெண்கள் செய்யும் பல்வேறு சமரசங்களின் மூலமாகத்தான் ஒரு குடும்பம் பழுதின்றி இயங்குகிறது என்பது அவர்களின் நெடுங்கால அனுபவம். அது உண்மைதான். ஆனால் இன்னமும் எத்தனை காலத்திற்கு அத்தகைய சமரசங்களை பெண்கள் மட்டுமே சகித்துக் கொள்ள வேண்டும்?

ஒருவகையில் இந்த ஆணாதிக்க மனோபாவத்திற்கு பெண்களும் காரணமாக இருக்கிறார்கள் என்கிற செய்தியையும் படம் பதிவு செய்கிறது. அம்ரிதா, தன் மாமியாரிடம் பேசும் அந்த உருக்கமான உரையாடல் படத்தின் சிறந்த காட்சிகளில் ஒன்று. “நான் அடிவாங்கின போது யாராவது ஒருத்தராவது எனக்கு ஆறுதலா வந்து நிப்பீங்கன்னு நெனச்சேன். ஆனா உங்க குடும்ப மரியாதைன்னு முக்கியம்-னு நெனச்சீங்க” என்று அம்ரிதா சொல்லும் போதுதான் மாமியாருக்கும் அது புரிகிறது. ‘நீ விவாகரத்து கோரினது தப்பில்ல. நீ போ. சுதந்திரமா வாழு’ என்கிறாள். ஏனெனில் அவளுக்கும் அப்படியொரு கசப்பான வாழ்க்கை இருக்கிறது. எனவே அவளால் அம்ரிதாவின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்

**

ஒரு குடும்ப வண்டி எவ்வித இடையூறும் இல்லாமல் பயணிக்க பெண்களின் பங்குதான் பிரதானமானது. அதற்காக பெண் சமூகம் பல்வேறு சமரசங்களை, அவமதிப்புகளை, தியாகங்களை எதிர்கொள்கிறது. ஆனால் தன் வெற்றியின் மிதப்பினால்தான் அனைத்தும் நடக்கின்றன என்கிற போலியான பெருமையை ஆண் அடைகிறான். அந்தப் பெருமிதத்துடன் பல்வேறு வன்முறைகளை பெண்ணின் மீது நிகழ்த்துகிறான்.

அம்ரிதாவிற்கு விழும் அறை இத்தனை விஷயங்களை அவளுக்குள் கிளறச் செய்கிறது. ஆண் அடித்து விட்டான் என்பதற்காக அவள் அங்கிருந்து விலகவில்லை. அந்தக் குடும்பத்தில் தன் இருப்பின் மதிப்பு என்ன என்கிற கேள்வியே அவளைத் துரத்துகிறது.

ஆண்கள் அடையும் வெற்றி கூட பெண்களுக்கு ஒருவகையில் தண்டனை என்பதற்கான உதாரணக்காட்சி இந்தப் படத்தில் இருக்கிறது.

விக்ரமின் லண்டன் வெற்றிக்காக அம்ரிதாவும் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறாள். அந்தச் செய்தி அவளுக்கு வந்து சேர்கிறது. ஆனால் கூடவே வரும் ஒரு செய்தியினால் அவள் சற்று சங்கடம் அடைகிறாள். அன்று இரவு சுமார் நாற்பது பேர் கலந்து கொள்ளும் விருந்திற்கான ஏற்பாடுகளை அவள் செய்தாக வேண்டும். எனவே சற்று சங்கடத்துடன் அதைச் சொல்லி விட்டு அப்புறம்தான் லண்டன் தகவலை மாமியாரிடம் சொல்கிறாள்.

ஆண் வெற்றி பெறுவதற்கான கொண்டாட்டத்திற்கு கூட பெண்தான் உழைக்க வேண்டியிருக்கிறது என்கிற தகவலை போகிற போக்கில் சொல்லிச் செல்கிறது இந்தக் காட்சி.

**

ஆக தன் கணவன் ஒரே ஒரு முறை கோபத்தில் தெரியாமல் அடித்தற்காகத்தான் அம்ரிதா பிடிவாதமாக விவாகரத்தைக் கோருகிறாள் என்று இந்தப் படத்தைப் புரிந்து கொள்வதைப் போல் ஒரு தட்டையான புரிதல் இருக்கவே முடியாது. அம்ரிதாவின் முடிவிற்குப் பின்னால் ஏராளமான இழைகள் இருக்கின்றன என்பதற்கான பல சாட்சியங்கள் இந்தத் திரைப்படத்தில் இறைந்திருக்கின்றன.

எந்த வெற்றிக்காக விக்ரன் அத்தனை அல்லாடினானோ, அம்ரிதா இல்லாமல் அந்த வெற்றியை அவனால் சுவைக்க முடிவதில்லை. அத்தனையையும் கைவிட்டு விட்டு மன்னிப்புடன் அம்ரிதாவின் முடிவை ஏற்றுக் கொள்கிறான். அவளுடைய இருப்புதான் அவனுடைய வெற்றியை முழுமையாக்குகிறது என்பதை அவன் இறுதியில்தான் புரிந்து கொள்கிறான். நுண்ணுணர்வுள்ள பார்வையாளர்கள் வந்தடைய வேண்டிய இடமும் இதுவே.

**

இதைப் போலவே திருமணம் என்கிற நிறுவனத்திலிருந்து பெண்கள் விலகுவதுதான் இந்தப் படம் சொல்லும் செய்தி என்பதைப் போல தட்டையாக வேறு சிலர் புரிந்து வைத்திருக்கலாம்.

பெண்கள் குடும்பத்திற்காக பல சமரசங்களை, தியாகங்களை, அவமதிப்புகளை எதிர்கொண்ட காலம் மலையேறி விட்டது. நவீன காலப் பெண்களிடம் இன்னமும் ஆணாதிக்க மனோபாவம் செல்லுபடியாகாது. அறிவுத் தேடலும் பொருளாதார சுதந்திரமும் கொண்ட பெண்கள், ஆண்களுக்கு தாங்கள் எந்த விதத்திலும் குறைந்தவர்கள் அல்ல என்கிற உணர்வை அடையத் துவங்கியிருக்கிறார்கள்.

எனவே இனி மேல் திருமணம் செய்யப் போகும் ஆண்கள், எந்தவொரு காரணத்திற்காகவும் தங்களின் கோபத்தின் வடிகாலாக பெண்களை உபயோகிக்க முடியாது. அப்படியொரு அழுத்தமான செய்தியை இந்தத் திரைப்படம் பதிவு செய்திருக்கிறது.

இறுதிக்காட்சியில் விக்ரமின் மேலதிகாரி சொல்கிறார் “உன் கோபத்தைக் காண்பிக்க என்னையோ, தலைமை அதிகாரியையோ உன்னால் அடித்திருக்க முடியுமா? எளிய வாய்ப்பாக இருந்த மனைவியை அடித்து விட்டாய். நீ செய்தது தவறு” என்கிறார்.

ஆண்கள் தங்களிடமுள்ள கோப தாபங்களின் வடிகாலாக பெண்களை கிள்ளுகீரை போல பயன்படுத்திக் கொள்ள முடியாது, இனிமேலும் அதை இயல்பு என்று பெண்கள் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதே படம் சொல்லும் முக்கியமான செய்தி.

என்னதான் நாகரிக உலகத்தை நோக்கி நடைபோடுகிறவர்களாக நம்மை சொல்லிக் கொண்டாலும், ஆணாதிக்க சூழல் காரணமாக வர்க்க பேதமின்றி ஏறத்தாழ அனைத்துக் குடும்பங்களிலும் குடும்ப வன்முறை இன்னமும் கூட குறையாமல் இருக்கிறது. இந்தச் சூழலில், பெண்களின் தரப்பிடமிருந்து ஒரு பலத்த எச்சரிக்கை மணியை அடித்திருக்கிறது, இந்தத் திரைப்படம்




suresh kannan

M.S. Dhoni: The Untold Story : தற்செயல்களின் சாதனை

ஒலிம்பிக், உலக கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டி போன்ற பெரிய அளவு விளையாட்டு திருவிழாக்கள் நிகழும் போதெல்லாம் இந்திய பொதுச் சமூகத்திடமிருந்து உடனடியாகத் தோன்றி விடும் வெறிகளுள் ஒன்று தேசப்பற்று. அதன் கூடவே கசப்பும் எரிச்சலுமாக வெளிப்படும் எதிர்வினைகளில் ஒன்று இதுவாக இருக்கும். 'இத்தனை பெரிய மக்கள் தொகை கொண்ட நாட்டிலிருந்து ஒரு தங்கம் வாங்க முடியலையே?". விளையாட்டுத் துறையில் உள்ள அரசியல், ஊழல் உள்ளிட்ட பல்வேறு சமூகக் காரணிகளை இந்த புகார்தாரர்கள் மேலோட்டமாகவாவது அறிந்திருப்பார்கள் என்றாலும் தேசப்பற்று ஆவேசத்தின் காரணமாக இந்த முணுமுணுப்புகளுக்கு குறைவிருக்காது.

நாம் நிச்சயம் தாழ்வு மனப்பான்மையோ, சலிப்போ கொள்ளத்  தேவையேயில்லை. எந்தவொரு துறையிலும் உலகத்தின் சாதனையாளர்களுக்கு நிகரான திறமையுள்ளவர்கள் இங்கும் நிச்சயமாக இருப்பார்கள். அவ்வாறான திறமைசாலிகளை கண்டெடுத்து எவ்வித அரசியலும் கலக்காமல் அவர்களை முறையாக ஊக்குவித்தால் நம்மாலும் அத்தகைய மைல்கல்களை எட்ட முடியும். ஆனால் இந்தியாவில் அங்கிங்கெனாபடி நிறைந்திருக்கும் சாதி மத அபிமானம், துவேஷம், ஊழல், அரசியல் போன்ற தடைக்கற்கள் இந்தச் சாதனைகளை நோக்கி நகர விடாது. இவற்றைக் களையாமல் நாம் உலகச் சாதனைகளைப் பற்றி பேசுவதில், புகார் செய்வதில் அர்த்தமில்லை.

எம்.எஸ்.தோனி என்கிற கிரிக்கெட் சாதனையாளரின் வாழ்க்கை வரலாற்றின்  மீது அமைந்திருக்கும்  திரைப்படத்தைப் பார்த்தால் இந்தக் கருத்து மேலதிகமாக உறுதிப்படுகிறது. கிரிக்கெட் என்பது ஒரு மதத்திற்கு இணையான வெறியையும் அபிமானத்தையும் இந்தியாவில் கொண்டிருப்பது நமக்குத் தெரியும். எனவே இத்திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் நோக்கம், சாதனையாளரின் வரலாற்றை விவரிப்பதையும் தாண்டி மக்களின் அபிமானத்தை வணிகமாக்கிக் கொள்வதுதான் என்பது வெளிப்படை. அடுத்து சச்சின் டெண்டுல்கரின் வாழ்க்கையும் திரைப்படமாக வரப்போவதாக சொல்கிறார்கள்.

ஆனால் தோனியின் வாழ்க்கை தொடர்பான நிகழ்வுகள், காட்சிகளாக விரியும் இந்தப் பயணத்திலேயே இந்த நுண்ணரசியல் விஷயங்களும் தன்னிச்சையான உள்ளுறையாக பதிவாகியிருப்பதை உணர முடிகிறது.

பொதுவாகவே இங்கு திறமையாளர்களை  தேடிக் கண்டுணரும் கலாசாரமோ, அவர்களை முறையாக பராமரிக்கும்  வழக்கமோ இல்லை. பொதுவான நிலைமையே இப்படியென்றால் தாழ்த்தப்பட்ட, அடித்தட்டு சமூகத்தில் உள்ள திறமையாளர்களை எவரும் சீந்த மாட்டார்கள் என்பதே நிதர்சனம். தீராத ஆர்வமுடையவர்கள் அவர்களே இந்தச் சமூகத்தின் ஒவ்வொரு தடைக்கற்களையும் முட்டி முட்டி முன்னேற வேண்டியிருக்கும். அப்படி முன்னேறும் பயணத்திலும் கூட அவர்களின் திறமை மூடப்பட்டு அவர்களை மறைக்கும் விதமாக பல்வேறு கீழ்மை அரசியல்களும் நிகழும். இவர்கள் முட்டி மோதி சற்று அடையாளம் பெற்று விட்ட பிறகு ஊடகங்களும் பெருவணிகமும் இவர்களை சுயநலம் காரணமாக அள்ளி அணைத்துக் கொள்ளும். இவர்களின் புகழும் திறமையும் சற்று மங்கினால்  உடனே உதறித்தள்ள இந்த வணிகக்கூட்டம் தயங்காது.


***

தோனி என்கிற கிரிக்கெட் சாதனையாளன் எவ்வாறு தன் பயணத்தின் உயரத்தை அடைகிறான்? அது திட்டமிட்ட பயணமா அல்லது தற்செயல்களால் அமைந்ததா?

இளம் வயது தோனிக்கு கால்பந்து விளையாட்டின் மீதுதான் விருப்பம் இருக்கிறது. அதில் திறமையான கோல்கீப்பராக இருக்கிறான். ஆனால் அவன் படிக்கும் பள்ளியில் உள்ள கிரிக்கெட் குழுவில் விக்கெட் கீப்பராக இருக்கும் மாணவனை, படிப்பு பாழ்படக்கூடாது என்று அவனது தாய் அழைத்துச் சென்று விடுகிறாள். எனவே அந்த ஆசிரியர், கோல் கீப்பராக இருக்கும் இவனை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்து கிரிக்கெட்டில் போடுகிறார். ஆக. ஒருவனின் கனவும் பயணமும் அமைவது அவனது இயல்பான ஆர்வத்தினால் அல்ல. தற்செயல்களே தீர்மானிக்கின்றன.

படத்தின் துவக்கத்திலேயே இது தொடர்பானதொரு காட்சி வருகிறது. தோனியின் தந்தை பிரசவ வார்டில் காத்திருக்கிறார். செவிலி வெளியே வந்து அவருக்கு மகன் பிறந்திருப்பதாக கூறுகிறாள். மகிழ்ச்சியடையும் தந்தையை பிறகு வரும் மருத்துவர் குழப்புகிறார். 'உங்களுக்கு பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது'. சிறிய விசாரணைக்குப் பிறகு தெளிவாகிறது. ஆண் குழந்தை இவருக்கு கிடைக்காமல், ஏற்கெனவே மூன்று ஆண் பிள்ளைகள் உள்ள இன்னொரு குடும்பத்திற்கு தவறுதலாக கூடுதல் ஆண் பிள்ளையாக தோனி சென்றிருந்தால் என்னவாகியிருக்கும் என்கிற சுவாரசியமான கேள்வியை இந்தக் காட்சி எழுப்புகிறது. நம்முடைய மருத்துவமனைகள் ஒருவரின் தலைவிதியையே மாற்றி எழுதி விடும் வல்லமையுடன் இயங்குகின்றன.

தன்னுடைய அதிரடிகளின் மூலம் கிரிக்கெட் போட்டிகளில் கவனஈர்ப்பு ஏற்படுத்தும் தோனிக்கு ரயில்வே பணி கிடைக்கிறது. எங்கே இவனது எதிர்காலம் விளையாட்டில் தொலைந்து விடுமோ என்று பயந்து கொண்டிருக்கும் அவனது நடுத்தர வர்க்க தந்தை அப்போதுதான் நிம்மதி பெருமூச்சு விடுகிறார். பாதுகாப்பான குமாஸ்தா வேலைகளைத் தவிர வேறு பிற துறைகளை  நடுத்தரவர்க்கம் அலட்சியப்படுத்துகிறது. அவர்களைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை. நிலைமை இங்கு அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஒருவன் தனக்கு விருப்பமான துறையில் தன் கனவுப்பயணத்தை தொடர நினைத்தால் அதற்கான நிச்சயமான எதிர்காலம் இங்கு இல்லை. தோனியின் தந்தை அவனை அரைமனதுடன் கிரிக்கெட் விளையாட சம்மதிக்கிறார்தான் என்றாலும் அவர் அனுமதிக்காமல் போயிருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்? இன்னொரு தற்செயல்.

உறுதியான, தெளிவான திட்டமிடலும் ஆர்வமும் அல்ல, தற்செயல்களே பெரும்பாலும் இங்கு சாதனைகளின் பயணத்தை தீர்மானிக்கின்றன.

***

இத்திரைப்படத்தில் வரும் இரண்டு காட்சிக் கோர்வைகள் எனக்குப் பிடித்திருந்தன. உத்வேகமும் நெகிழ்வும் அளித்தன. ஒன்று, தோனி தனது குழப்பத்திலிருந்து விலகி எதிர்காலத்தைப் பற்றி  உறுதியுடன் தீர்மானிக்கும் இடைவேளை காட்சி. ரயில்வேயில் டிக்கெட் கலெக்ட்டராக  பணி கிடைத்தது அவனுடைய தந்தைக்கு நிம்மதி என்றாலும் உள்ளூற  இவனுக்கு சந்தோஷமில்லை. கிரிக்கெட் கனவுகளுடன் அரசாங்க இயந்திரத்தில் சிக்கி தினம் தினம் செத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவ்வப்போது பயிற்சிக்கு சென்று விடுவதால் இவன் மீது விசாரணையொன்று வரவிருப்பதாக இவனுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் உயர்அதிகாரி எச்சரிக்கிறார். எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று வழிகாட்டுகிறார். மனஉளைச்சலில் இருக்கும் இவனுக்கு எதுவுமே காதில் விழுவதில்லை.

குழப்பமான சிந்தனையுடன் ரயில்வே நிலையத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிறான். கனவுலகிலிருந்து வருவதைப் போல ஒரு ரயில் அவனை நோக்கி வருகிறது. அவனுடைய ஊருக்குச் செல்லும் வண்டியாயிருக்கும் அது. பெரிய மைதானத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர் கூட்டம் அவனுடைய பெயரைச் சொல்லி கூக்குரலிடுவது போன்ற ஒலிகள் அவனுடைய மனக்காதில் விழுகின்றன. சட்டென்று உறுதியான தீர்மானத்துடன் அந்த ரயிலில் ஏறுகிறான். அவன் தன் பணியிலிருந்து  விலகி விட்டான் என்று தெரிகிறது. அப்படி தீர்மானமான முடிவெடுக்காமல் அவன்  ரயில்வேயில் பணியாற்றிக் கொண்டே சாத்தியமான கிரிக்கெட் போட்டிகள் மட்டும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்? மீண்டும் ஒரு தற்செயல்.


இன்னொரு காட்சி. தோனி திறமையானவனாக இருந்தாலும் இந்திய அணியில் தேர்வாவது சிரமமானதாக இருக்கிறது. கடுமையான போட்டி. தவிர வழக்கமான அரசியலும். சோர்வும் எரிச்சலும் இருந்தாலும் தன்னுடைய ஊக்கத்தை அவன் கைவிடுவதில்லை. ஒருநாள் அவன் பேட்மிட்டன் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் போது நண்பர்கள்  வந்து அந்த  சந்தோஷமான விஷயத்தைச் சொல்கிறார்கள். ஆம். அவன் இந்திய அணியில் விளையாட தேர்வாகியிருக்கிறான். அவர்களின் கூச்சல் தோனியின் காதில் விழுந்தாலும் அவனுடைய கவனம் கலைவதில்லை. தன்னுடைய ஆட்டத்தை முடிக்கும்  வரையில் நிறுத்துவதில்லை. அதிலேயே கவனமாக இருக்கிறான். மகிழ்ச்சியோ, துயரமோ, எத்தனை கவனக்கலைப்புகள் வந்தாலும் உணர்ச்சிவசப்படாமல் தம்முடைய அப்போதைய பணியில் ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் கவனமாக இருக்கும் அந்த மனோபாவமே, தோனியை அணித்தலைவன் என்கிற நிலைக்கு உயர்த்திச் சென்றிருக்கும் என்பதை உணர முடிகிறது.


***

மத்திய  அரசாலும் இன்னபிற வளர்ந்த மாநிலங்களாலும் கவனிக்கப்படாத, புறக்கணிக்கப்பட்ட  மாநிலங்களில் ஒன்றின் நகரத்திலிருந்து தன்னுடைய கடுமையான உழைப்பால் இந்திய கிரிக்கெட் அணியின் வெற்றிகரமான தலைவனாக மாறிய இந்த சரித்திரம் ஏறத்தாழ சுவாரசியமாகவே சொல்லப்பட்டிருந்தாலும் ஒரு biographical drama-விற்கு மூன்று மணி நேரம் என்பது அதிகம். தோனியின்  தனிப்பட்ட காதல் வாழ்க்கை சம்பவங்கள் சாவகாசமாக விவரிக்கப்பட்டிருந்ததை சற்று சுருக்கியிருக்கலாம்.  மைதானங்களில் பதிவாக்கப்பட்ட உண்மையான காட்சித்துணுக்குகள் மிகப் பொருத்தமான தருணங்களில் உறுத்தாதவாறு இத்திரைப்படத்தில் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் நுட்பம் பாராட்டப்பட வேண்டியது.

The Untold Story என்கிற படத்தின் தலைப்பிற்கேற்ப படத்தில் எதுவுமே இல்லை. எல்லாமே பொதுவெளியில் உதிர்ந்த தகவல்கள்தான்.  மாறாக பல சம்பவங்கள் விடுபட்டிருப்பது இந்த தலைப்பை தலைகீழ் நகைச்சுவையாக்குகிறது. தோனி, இந்திய அணியின் தலைவனானது, இதர வீரர்களுடனான இணக்கமும் மோதலும், அதிலிருந்த அரசியலை எதிர்கொண்டது, கிரிக்கெட் எனும் ஆட்டத்தை சுற்றுலா பொருட்காட்சி மாதிரி ஆக்கிய டி20 ஆட்டங்கள் போன்வற்றின் தீற்றல்கள் இதில் விடுபட்டிருந்தன. நடைமுறைச் சிக்கல்கள், சங்கடங்கள் கருதி சில விஷயங்கள்  தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.

Sushant Singh Rajput எனக்குப் பிடித்தமான நடிகர்களில் ஒருவர். தோனியாக நடிக்க இவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது மிகவும் பொருத்தமானது. ஏறத்தாழ தோற்ற ஒற்றுமையிலும் மட்டுமல்ல, மைதானங்களில் தோனி வெளிப்படுத்தும் உடல்மொழியை கச்சிதமாக பின்பற்றியிருந்தார். தோனி ஒருவேளை அடைந்திருக்கக்கூடிய அகச்சிக்கல்களை, சங்கடங்களை தனது அபாரமான முகபாவங்களால் நம்மை உணரச் செய்திருந்தார். யுவராஜ் மாதிரியே இருந்தவரையும் casting செய்த மெனக்கெடல் சிறப்பு. அனில்கபூர், குமுத் மிஸ்ரா, ராஜேஷ் சர்மா போன்ற விற்பன்னர்கள் தங்களின் அற்புதமான பங்களிப்பை அளித்திருந்தார்கள்.

இதன் திரைக்கதைக்காகவும் நம்பகத்தன்மைக்காகவும் இயக்குநர் நீரஜ் பாண்டேவின் குழு மேற்கொண்டிருந்த உழைப்பு நன்றாகவே தெரிகிறது. ஆனால் இதை ஒரு சம்பிரதாயமான வாழ்க்கை வரலாற்றுத் திரைப்படமாக ஆக்கி விட்டிருந்ததுதான் பரிதாபம். வெகுசன பார்வையாளர்களுக்கான பண்டமாக இதை ஆக்க மாற்ற முயன்றதில் நிகழ்ந்த விபத்தாக இருந்திருக்கலாம்.

என்றாலும் இந்தியா போன்ற ஊழல் மலிந்திருக்கும் பிரதேசத்திலிருந்து சாதனையாளர்கள் உருவாவதும் வெளியே வருவதும் பெரும்பாலும் அவர்களின் சுயாதீன முயற்சிகளாலும் தற்செயல்களாலும் மட்டுமே நிகழ்கிறது என்பதை தன்னிச்சையான உள்ளுறையாக விவரித்த விஷயத்திற்காக இத்திரைப்படம் ஒரு முக்கியமான பதிவாக இருக்கும்.

(காட்சிப்பிழை இதழில் பிரசுரமானது)

suresh kannan

PIKU (2015) மல விசாரமும் மனித விசாரணையும்

 'ஆரம்பத்தில் இளைஞனாக இருந்த போது, ஏரோப்ளேன் ஓட்டவும், கித்தார் வாசித்து உலகை வெல்லவும், நிலவை விலை பேசவும் ஆசைப்பட்டேன். நாளடைவில் இந்த இச்சைகள் படிப்படி யாகத் திருத்தப்பட்டு, எளிமைப்படுத்தப் பட்டு, எழுபது வயதில் காலை எழுந் தவுடன் சுகமாக பாத்ரூம் போனாலே சந்தோஷப்படுகிறேன். வாழ்க்கையே இவ்வகையில் progressive compromises (படிப்படியான சமரசங்களால் ஆனது)'

எழுத்தாளர் சுஜாதா, தன்னுடைய எழுபதாவது பிறந்த நாளை நெருங்கும் போது  அந்த வயதுக்கேயுரிய உணர்வுகளுடன் எழுதிய அற்புதமான கட்டுரையின் ஒரு பகுதி இது. இதில் ஒரு திரைப்படத்திற்கான கதை இருப்பதை உங்களால் கண்டுபிடிக்க முடிகிறதா? இல்லை அல்லவா? ஆனால் இந்தி திரைப்பட இயக்குநர் Shoojit Sircar அதைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார். ஆம், விக்கி டோனர் என்றொரு திரைப்படத்தை எடுத்தாரல்லவா? அவரேதான். அவருடைய சமீபத்திய திரைப்படமான PIKU -வில் மலச்சிக்கலால் அவதிப்படும் எழுபது வயது முதியவர்தான் நாயகன். ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? 

மனித வாழ்வின் சில பிரத்யேகமான அன்றாட பிரச்சினைகளை ஒரு பகுதியாக அல்லது முழுத் திரைக்கதையாக வைத்து உருவாக்கப்படும் சில அயல் சினிமாக்களை பார்க்கும் போது, அட, இதுவெல்லாம் கூட ஒரு திரைப்படத்தின் கருக்களா, இப்படிக் கூட செய்யலாமா? ஏன் இந்தியத் திரைப்படங்கள் இவற்றையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல் ஒரே மாதிரியான ஸ்டீரியோடைப்பில் உழல்கின்றன? மக்களும் கூட ரசனை மாற்றம் ஏதுமில்லாமல் ஒரே மாதிரியான வணிக மசாலாவை வேறு வேறு வடிவில் வேறு வேறு நடிகர்களின் மூலம் சலிக்காமல் பார்த்துக் கொண்டாடுகிறார்களே என்று ஆதங்கமாகவே இருக்கும்.

சமீப காலங்களில் மலையாளத் திரைப்படங்களிலும் மிகச் சமீபமாக தமிழ்த் திரைப்படங்களிலும் புதிய அலை இயக்குநர்கள் புதுப்புதுப் பாணியில் படங்களை எடுத்து கலக்கத் துவங்கியிருக்கிறார்கள் அல்லவா? ஆச்சரியகரமாக இந்தியில் இந்த வகை மாற்றுத் திரைப்படங்கள் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பேயே உருவாகத் துவங்கி விட்டன. இன்னமும் சரியாகச் சொல்லப் போனால் பழைய ஒற்றைத் திரையரங்கங்கள் இடிக்கப்பட்டு  மல்டிபெக்ஸ் திரையரங்கங்கள் உருவாகத் துவங்கும் போது அதன் குறுகிய வட்ட பார்வையாளர்களைக் கருத்தில் கொண்டு அதிக லாபமல்லாத சிறிய எதிர்பார்ப்புடன் அதற்கேற்ற பட்ஜெட்டுடன் சோதனை முயற்சிகள் வெளிவந்து அவற்றில் சில எதிர்பார்த்ததை விட அதிக லாபத்தை ஈட்டித் தந்திருக்கின்றன. பிக்கு வும் அந்த வகையே.

***

அமிதாப் பச்சனை நினைத்தால்ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. எளிமையாக தன் திரைவாழ்வை துவங்கி பிறகு பல ஆண்டுகளுக்கு சூப்பர் ஸ்டார் எனும் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்து பின்பு கடனாளியாகி சில பல ஏற்றங்களையும் இறக்கங்களையும் சந்தித்த பிறகு தன் வயதையும் நிலையையும் உணர்ந்து அதற்கு ஏற்றாற் போன்ற பாத்திரங்களையும் திரைக்கதைகளையும் ஏற்கத் தயங்காத அந்த முதிர்ச்சியை எத்தனை பாராட்டினாலும் தகும். இத்திரைப்படத்தில் தன்னுடைய மலச்சிக்கல் உபாதையைப் பற்றியே எப்போதும் உரையாடிக் கொண்டு அது சார்ந்த சிடுசிடுப்புடனேயே எல்லோரிடமும் எரிச்சல்படும் எழுபது வயது முதியவராக நடித்திருக்கிறார். (ஏறத்தாழ அபிதாப்பின் உண்மையான வயதும் இதுவே). ஒரு காலத்திய சூப்பர் ஸ்டாரால் இப்படியொரு பாத்திரத்தை ஏற்று நடிக்க முடியும், அவ்வாறான திரைப்படங்கள் உருவாகக்கூடும், அதுவும் இவையெல்லாம் இந்தியாவில் நிகழும் என்பதே படு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. 

Cynical என்பதற்கு 'believing that people are motivated purely by self-interest; distrustful of human sincerity or integrity' என்றொரு வரையறையைச் சொல்கிறார்கள். இந்தக் குணாதிசயத்தை படத்தின் துவக்கப் புள்ளியிலிருந்து இறுதி வரைக்கும் மிக கச்சிதமாக பின்பற்றுகிறார் அமிதாப். ஒரு பிரத்யேக சிக்கலான கதாபாத்திரம் எப்படி வடிவமைக்கப்பட வேண்டும், அது எப்படியெல்லாம் தன் ஒழுங்கில் அல்லது அஒழுங்கிலிருந்து மீறாமல் எதிர்வினையாற்ற வேண்டும் என்பதற்கெல்லாம் உதாரணமாக அமிதாப்பின் இந்த காரெக்ட்டரை எளிதாக உதாரணம் காட்டி விடலாம். போலவே தீபிகா படுகோன் இன்னொரு ஆச்சரியம். இந்தி வணிக சினிமாவில் பளபளப்பான அரங்குகளில் அதை விட அதிக பளபளப்பான உடைகளில் ஜிலுஜிலுப்பாக ஆடும் நாயகி, இத்தனை எளிமையான, ஆனால் கையாளத் தயங்குவதற்கு சிக்கலான பாத்திரத்தையெல்லாம் தேர்ந்தெடுப்பார் என்பதை யூகித்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை.  தாயை இழந்த காரணத்தினால் தந்தையின் நிழலிலேயே வளர்ந்த அவரின் மனப்பதிவுகளை தன்னிச்சையாக உள்ளுக்குள் படிய வைத்துக் கொண்டு ஏறத்தாழ அவரையே பிரதிபலிக்கும் ஒரு பெண். தீபிகா அசத்தியிருக்கிறார்.

இர்ஃபான் கான்.... ஓ... என்ன மாதிரியானதொரு நடிகன்? இந்தியாவில்தான் எத்தனை மாதிரியான விதவிதமான திறமைகள்?

டெல்லியில் வசித்தாலும் தங்களின் பூர்விக வங்காளித்தனத்தை விடாப்பிடியாமல் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் பாஸ்கோர் பானர்ஜியின் (பாஸ்கர் என்று எழுதி விடாதீர்கள்) குடும்பம். தந்தை மற்றும் மகளின் பிரத்யேகமான சிடுசிடுப்புத்தன்மைகளைக் கண்டு வேலையாட்களும் கால்டாக்சி டிரைவர்களும் பின்னங்கால் தெறிக்க பயந்து ஓடுகிறார்கள். 'My daughter is moody, like me. Also, she’s not virgin.” என்று தன் மகளிடம் உரையாட வருகிற இளைஞர்களிடம் அறிமுகப்படுத்தும் பாஸ்கோர் பானர்ஜி என்ன மாதிரியான தந்தை? தன்னைப் பராமரிப்பதற்காக அதீத சுயநலத்துடன் மகளின் திருமணத்தை தள்ளிப் போடும் பானர்ஜி வில்லனா? அல்லது சராசரி பெண்களைப் போலவே உடம்பு சார்ந்த தேவைகளுக்காக திருமணம் எனும் நிறுவனத்தில் விழும் Low IQ நபர்களைப் போல தன் மகளும் ஆகி விடக்கூடாது எனும் முற்போக்கு சிந்தனை சார்ந்த அக்கறையுள்ளவரா?

இப்படியொரு விநோதமான தந்தை மகள் கூட்டணியுடன் டெல்லியிலிருந்து கொல்கத்தா வரை சாலைவழிப் பயணத்தை மேற்கொண்டால் அவர்களுடன் செல்லும் நபருக்கு பைத்தியம் பிடிக்குமா, பிடிக்காதா? அப்படிப் போக நேரும் இர்ஃபான் அவர்களை, அவர்கள் தரும் விநோதமான பிரச்சினைகளையெல்லாம்  எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார்?

இந்தப் படத்தின் ஒளிப்பதிவு, படம் உருவாகும் மூன்று பகுதிகளில் மூன்று விதமாக செயலாற்றுவதைக் கவனித்தேன். டெல்லி பெருநகரத்தின் பரபரப்பான வாழ்வியலை சட்சட்டென்று நகரும், மாறும், பதறும் (எடிட்டிங்க்குக்கும் ஒரு சபாஷ்) தருணங்களை சிறைப்பிடிக்கும் காமிரா, சாலைப் பயணத்தின் போதும் மேற்கு வங்கத்தின் நிதானமான பாரம்பரியான சூழலுக்கேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொண்டே பயணிப்பது ஆச்சரியம். அவ்வப்போது உறுத்தாத வகையில் மெலிதாக சிணுங்கிக் கொண்டே ஒலிக்கும் சித்தார் இசைதான் எத்தனை அழகு..

மனித உறவுகளில் நிகழும் போலித்தனங்கள், அதை சகித்துக் கொள்ள முடியாத சிடுக்குத்தனங்கள், இவற்றையெல்லாம் மீறி உறவின் அடிப்படையை முறித்துக் கொள்ள முடியாத நெகிழ்வூட்டும் அபூர்வமான தருணங்கள் என்று இத்திரைப்படம் மிகப்பூடமாக கையாண்டிருக்கும் உள்ளார்ந்த இழைகள்தான் எத்தனை உன்னதம்?

அடப் போங்கப்பா.. பொறாமையாக இருக்கிறது.

suresh kannan

2 States - Hindi - கலாசார முரண்களோடு ஒரு காதல்

காய்ந்த மாடு கம்பில் விழுந்தது போல இணையத்தில் மின்னூல்களை அலைந்து தேடித் தேடி சேர்த்த காலம் ஒன்றுண்டு. கிட்டத்தட்ட 10 ஜிபிக்களை கடந்தவுடன் ஆவேசம் மட்டுப்பட்டு இப்போது  'Shakeela's autobiography - Translated in English- free download' என்ற லிங்க் கண்ணில் பட்டால்கூட 'ச்சே.. போ.." என்று சோம்பேறி்த்தனமாக இருக்கிறது. இப்படி ஆர்வமாய் தரவிறக்கம் செய்பவர்கள் அதில் எத்தனை நூல்களை வாசித்து முடிக்கிறார்கள் என்று கேட்கப்படும் போது பெரும்பாலோனோர்களைப் போல நானும் ஹிஹி என்றுதான் அசடு வழிவேன். என்றாலும் இப்படி இறக்கியதில் முழுதாய் வாசித்து முடித்த துவக்க கால  நூல்களில் ஒன்று சேத்தன் பகத்தின் '2 states'. அலுவலகத்து லஞ்ச் பிரேக்கில் வாசிக்க ஆரம்பித்து நேரம் போவது கூட தெரியாமல் திருட்டுத்தனமாக தொடர்ந்து வேறுவழியில்லாமல் வீட்டிற்கு கிளம்ப வேண்டிய சமயத்தில் பென்டிரைவ்வில் நகலெடுத்து வந்தவுடன் சாப்பிட்ட கையோடு வாசிப்பை தொடர்ந்தாலும் நள்ளிரவானாலும் முடிக்குமளவிற்கு பரபர சுவாரசிமாய் இருந்தது அந்த நாவல். ஏறத்தாழ நூலாசிரியரின் சுயவரலாறாய் இருந்த அது திரைப்படமாய் உருவாகப் போகிறது என்ற செய்தியைக் கேட்ட போது நிறைய சந்தோஷமாயும் பயமாயும் இருந்தது. பழைய மில்ஸ் அண்ட் பூன்களின் நவீன வடிவம்தான் சேத்தன் பகத் என்றாலும் நாம் வாசித்திருந்த நாவல் படமாகப் போகிறது என்றவுடனே ஒரு வாசகனுக்கு இயல்பாய் தோன்றும் எதிர்பார்ப்புகள் எனக்கும் தோன்றின.

இப்போதுதான் அந்தத் திரைப்படத்தை பார்க்கும் எண்ணமும் வாய்ப்பும் ஏற்பட்டது. நாவலில் இருந்த இளமையும் துள்ளலும் மகிழ்ச்சியும் சுவாரசியமும் பரபரவும் திரைப்படத்தில் பெரிதும் காணாதது சோகம்தான்.  சேத்தன் நாவலின் வசனங்களில் இருந்த பல சுவாரசியமான குறும்புத்தனமான ஒன்லைனர்களைக் கூட படத்தில் காணமுடியவில்லை. குறிப்பாக சென்னையில் அவர் வந்து இறங்கும் அத்தியாயத்தின் விவரணைகள் சுவையாக இருக்கும். ஆனால் ஏதோ கடமையேயென்று இயக்குநர் உருவாக்கியிருந்தது போன்றதொரு சலிப்பு. ஷாரூக்கான்+பிரியங்கா சோப்ரா+விஷால் பரத்வாஜ் கூட்டணியில் இத்திரைப்படம் உருவாகவிருந்ததாக கூட ஒரு திட்டம் முன்பிருந்ததாம். செய்தி படித்தேன். அது சாத்தியமாகியிருந்தால் இத்திரைப்படம் மிகச் சிறப்பாக உருவாகியிருக்கும் என்பது என் அனுமானம். ஏனெனில் இத்திரைப்படத்தின் துறுதுறு நாயகன் பாத்திரத்திற்கு ஷாரூக்கான் மிக பொருத்தமானவர். போலவே பிரியங்கா சோப்ராவும்.

இதன் நாயகன் அர்ஜூன் கபூர் நம்மூர் விமலைப் போலவே பெரும்பாலான தருணங்களுக்கு ஒரே முகபாவத்தை தந்திருக்கிறார். ஷாரூக்காக இருந்திருந்தால் ஒரு ரகளையே செய்திருப்பார். அவருடைய சென்னை எக்ஸ்பிரஸூம் ஏறத்தாழ இவ்வகை திரைக்கதைதான் போல. இன்னமும் பார்க்கவில்லை. 1999-லேயே வந்துவிட்ட வசந்த்தின் 'பூவெல்லாம் கேட்டுப்பார்' திரைக்கதையின் சாயலையும் இந்த நாவல் கொண்டுள்ளது. பார்த்தவுடனே காதல் கொள்ளும்படி அலியா பட் அத்தனை அழகாகத்தான் உள்ளார். ஆனால் சென்னைப் பெண் என்கிற வகையில் அவரது தோற்றமும் உடல்மொழியும் ஏற்க முடியாத வகையில் பொருத்தமில்லா ஆடம்பரமாக உள்ளது. நாயகனுடன் பத்து விநாடிக்கொரு முறை பச்பச்கென்று இவர் முத்தமிட்டுக் கொள்வது எரிச்சலாகவும் (பொறாமையாகவும்) இருக்கிறது. முத்தத்திற்கென்று ஒரு காத்திருத்தலும் மதிப்பும் வேண்டாமா?

கக்கூஸிற்கும் ஏசி போட்டது போல படத்தின் அனைத்துக் காட்சிகளின் பின்புலமும் ஒளிப்பதிவும் பேஷன்டிவி விளம்பரம் மாதிரி பணக்காரத்தனமாகவே இருந்தது சலிப்பை ஏற்படுத்தியது. ஐஐஎம்,அகமதாபாத்தின் ஹாஸ்டல் ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல் போல் இருக்குமா என்ன? தாம் காதலிக்கும் மாணவியுடன் விரும்பும் போதெல்லாம் செக்ஸ் வைத்துக் கொள்ளும் தனியறை வாய்ப்பெல்லாம் அங்கு கிடைக்கும் என்று எனக்கு முன்னமே தெரிந்திருந்தால் நான் கூட கஷ்டப்பட்டு படித்தாவது அங்கு போயிருப்பேன். படத்தில் உருப்படியாய் நடித்திருப்பவர்களில் ஒருவர் அம்ரிதா சிங்.. தன்னுடைய மகனை இழந்து விடுவோமோ - அதுவும் ஓர் மதராசி குடும்பத்திடம் - என்று வழக்கமாய் மணமகனின் தாய்களுக்குத் தோன்றும் பயத்தையும் வீறாப்பையும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

ஒரே தேசமாக இருந்தாலும் பல்வேறு கலாசார முரண்கள் கொண்ட தொடர்பில்லாத இரு சமூகத்திலிருந்து தோன்றும் காதலையும் திருமணத்தையும் அதற்கேயுரிய முரண்நகைகளோடும் அபத்த நகைச்சுவைகளோடும் உருப்படியாய் செய்திருக்கலாம்தான். செய்யவில்லை.

suresh kannan

திருகலான திரில்லர் (Kahaani)

 தொலைபேசியில் அபூர்வமாக அழைக்கும் நண்பர், வித்யா பாலனின்  'கஹானி பார்க்கத் தவறாதீர்கள். மிக நல்ல படம்" என்றார் அசரிரீ போல.

'கஹானி' மிக புத்திசாலித்தனமாக உருவாக்கப்பட்ட ஆனால் அபத்தமான திரில்லர். பார்த்து முடிக்கும் வரையில் பார்வையாளனை திரையோடு கட்டிப் போட வைக்கும் அபாரமான திருப்பங்களுடன் கூடிய திரைக்கதை. அசத்தலான அந்த முடிவை முன்பே சற்று யூகிக்க வேண்டுமெனில் 'எல்லாவற்றையும் சந்தேகி' என்கிற கார்ல் மார்க்ஸை பின்பற்ற வேண்டும் அல்லது எல்லாவற்றையும் கோக்குமாக்காக யோசிக்கப் பழகியிருக்க வேண்டும். இறுதியில் பார்வையாளனை திகைக்க வைக்க வேண்டும் என்கிற இயக்குநரின் நோக்கம் வெற்றிகரமாக தற்காலிமாக நிறைவேறியிருக்கிறது என்பதைத் தவிர பிறகு நிதானமாக யோசித்துப் பார்த்தால் பல லாஜிக்கான புள்ளிகள் நெருடலாக இணைய மறுக்கின்றன. 'கொக்கு தலையில் வெண்ணையை வைத்து பிடிப்பது' என்பதான அசட்டுத்தனமே படத்தின் காண்பனுபவத்தை அரைகுறையாக்குகிறது.

இந்திய உளவுத்துறையை இத்தனை முட்டாள்தனமாக சித்தரிக்க முடியுமா என்பதுதான் பிரதானமான நெருடல். திரைப்படக் கதாசிரியர்களே யோசிக்காத பல கோணங்களில் பல பிரமிப்பூட்டும் 'வரலாற்று'  கதைகளை தினம் தினம் 'உருவாக்கும்' உளவுத்துறையினரின் சாமர்த்தியர்த்திற்கு முன்பு 'துர்கா பூஜை வீரத்திருமகள் - கர்ப்பிணி' போன்ற அபத்த ஒப்பனைகளெல்லாம் எடுபடுமா என்பது.   கணினி உபயோகம் பரவலாகி வி்ட்ட நிலையில் இன்றும் கூட அது தொடர்பான அபத்தக் காட்சிகளை "புத்திசாலித்தனமான" படங்களில் கூட காண நேர்வது சங்கடமாக இருக்கிறது. குறிப்பாக படத்தின் இறுதிக் காட்சி மகா அபத்தம். பார்வையாளனை எதையும் யூகிக்க விடாது, திரில்லருக்கான முழுமையான அனுபவத்தைத் தராமல் ஒரு பாத்திரம் மூலமாக எல்லாவற்றையும் விளக்குவதன் மூலம் பார்வையாளனின் யோசிக்கும் திறனை அவமானப்படுத்தி......ஹிட்ச்காக்கின் திரில்லர்களை யோசித்துப் பார்த்தால் இது போன்ற நெருடல்கள் பார்வையாளர்களுக்கு ஏற்படாத வகையில் கூடுமான வரையில் தவிர்த்திருப்பதை உணர முடியும். பார்வையாளன் காட்சி வடிவத்தை புரிந்து கொள்வதில் சற்று முன்னேறியிருக்கக்கூடிய சூழலில், இப்பவும் 'என்ன நடந்திச்சின்னா' என்று இழுப்பது சரியல்ல.

 மற்றபடி இந்தியத் திரைப்படங்களில் இது ஒரு சிறந்த திரில்லர் என்பதில் சந்தேகமில்லை. என்ன ஒரு கஷ்டமெனில் நாம்  அப்போது சற்று மூளைக்கு ஓய்வு தந்திருக்க வேண்டும். வித்யா பாலனுக்கு சமீபத்தில்தான் சிறந்த நடிகைக்கான தேசிய விருது கிடைத்திருப்பதால் அவர் சிறப்பாக நடித்ததாக ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். மற்றபடி இதில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது, உளவுத்துறை அதிகாரியாக நடித்திருக்கும் Nawazuddin Siddiqui -ன் அசத்தலான நடிப்பும் உடல்மொழியும். புதுடெல்லி, நேஷனல் ஸ்கூல் டிராமாவில் பயின்றவர். (இணைப்பிலுள்ள அவரின் நேர்காணலை வாசிக்கவும்).

கொல்கத்தா நகரமும் துர்கா பூஜை திருவிழாவும் இந்த திரில்லருடன் மிக அழகாக பின்னப்பட்டிருக்கின்றன. படத்தின் ஒளிப்பதிவும் பின்னணி இசையும் (விஷால்-சேகர்) இந்த திரில்லருக்கு பக்க பலமாயிருக்கின்றன.  வித்யா காவல்துறை இளைஞனை மிதமாக seduce செய்யும் விதமும் இளைஞனின் கண்ணில் தெரியும் காதலும் அழகான சிறு கிளைக்கதையாக விரிகிறது. காலில் இடித்துக் கொள்ளும் அந்த  சில நிமிடக் காட்சி ஒரு கவிதை. படத்தின் துவக்கக் காட்சி படத்துடன் ஒன்றுவதற்கான ஆர்வர்த்துடன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இயக்குநர் சுஜாய் கோஷ் இன்னமும் நம்பகத்தன்மையுடன் கூடிய 'கஹானி'யை '(கதை) உருவாக்கியிருந்தால் இது இன்னமும் மிகச்சிறந்ததொரு திரில்லராக உருவாகியிருக்கக்கூடும்.


suresh kannan

எலிக்கறி, தொலைக்காட்சி பெட்டி அரசியல் (PEEPLI LIVE)

'உலகத்தின் மிகப்பெரிய  ஜனநாயக நாடு இந்தியா' என்றொரு வதந்தியிருக்கிறது. 'அப்படியல்ல' எனறு தீவிரமாக நம்புகிற தேசபக்தர்களை அவரவர்கள் நம்பும் கடவுள்கள் காப்பாற்றட்டும்.

அதிகாரத்தின் அனைத்து சட்டத்திட்டங்களுக்கும் அரசியல்களுககும் ஒடுங்கிப் பணிந்து தேர்தல் நாளன்று  உங்களுக்குப் பதிலாக இன்னும் வேறு யாரும் போடாத அதிர்ஷ்டமிருந்தால் ஓட்டுப் போட்டு  ஜனநாயகக் கடமையை ஆற்றின திருப்தியோடு ஒதுங்கி ஒரு நல்ல 'குடிமகனாக' நீங்கள் இருக்கிற வரை ஒன்றுமில்லை. இந்தப் புள்ளியிலிருந்து நீங்கள் நகர முயற்சிக்கும் போதுதான் பிரச்சினை.

உதாரணமாக சாதாரண பொதுமனிதனாகிய  உங்களுக்குச் சொந்தமானதொரு நிலத்தை பன்னாட்டு நிறுவனமோ, பலம் வாய்ந்த அரசியல்வாதியோ அல்லது உள்ளூர் ரவுடியோ கைப்பற்ற வேண்டுமென்று முடிவு செய்து விட்டால் கடவுளே கூட உங்கள் நிலத்தைக் காப்பாற்ற முடியாது. அரசு இயந்திரத்தின் எல்லாக்கதவுகளும் நீங்கள் வரும் போது மூடிக் கொள்ளும்.

சரி. கருத்துச் சுதந்திரமாவது இருக்கிறதா என்று பார்த்தால் .. பேருந்தில் பயணிக்கும் போது நடத்துநர் மீதி சில்லறை தராத எரிச்சலில் "என்னா சார் கவர்ண்மெண்ட்" என்று புலம்பிக் கொள்ளலாம். அவ்வளவுதான். அதிகாரத்திற்கு எதிராக மெலிதாக நமக்கே கேட்காத குரலில் முணுமுணுத்துக் கொள்ளத்தான் அனுமதியுண்டு.  எதிர்ப்பது ஓர் அமைப்பு என்றால் அரசு நால்வகை உபாயங்களையும் பயன்படுத்தி அதை ஒழித்து விட தொடர்ந்து முயலும்.  பொதுஜனங்களில் ஒருவர் என்றால் போச்சு. உங்கள் விரைக்கொட்டையை நசுக்கினால் கூட கேட்க ஆள் இருக்காது.

இந்த நிலையில் என்ன செய்யலாம்?

ஏதாவது புதினத்தை மாய யதார்த்த பாணியில் எழுதி மழுப்பிப் பார்க்கலாம். ஆனால் மொத்தம் நூறே பேர் படிக்கும் இந்த மாதிரியான பத்திரிகைகளில்  ஜாங்கிரித்தனமான மொழியில் எழுதப்படுகிற படைப்புகளை உளவுத்துறையில் உள்ளவர்கள் கூட கவனமாக வாசிக்க மாட்டார்கள் . இருப்பது  இரண்டேபேர் என்றாலும்  நான்கு குழுக்கள் அமைக்கும் தமிழ்ச் சமூக மனோபாவத்தின் படி அந்தப் புதினத்தை சாக்காகக் கொண்டு  அடித்துக் கொள்வதிலேயே சொல்ல வந்தது அதற்குள் நமத்துப் போய்விட்டிருக்கும்.

இந்தியாவின் பலமான, பரவலான ஊடகம் என்றால் அது சினிமாதான். தயிர் சாதத்திற்கு ஊறுகாய் இல்லாவிட்டால் கூட ஒப்புக் கொள்ளும் நம் சமூகம், சினிமா இல்லையென்றால் 'சிறந்த தமிழ்ப்படத்தை தேர்ந்தெடுக்கப் பணிக்கப்பட்ட' ஆக்டோபஸ் மாதிரி மூச்சுத் திணறியே செத்துவிடும். அதிவீர்யமான போதை மருந்தாகச் செயல்படும் இந்தியச் சினிமாவினால் புரட்சியேதும் நடக்க வாய்ப்பேயில்லை என்கிற காரணத்திறாகவேதான் அதற்கு வரிச்சலுகைகளும் இன்னபிற உதவிகளும் கிடைக்கின்றன என்பது வதந்தியாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

சமூகச் சொரணயுள்ள படைப்பாளிகள் சற்று பூடகமாவோ, நகைச்சுவையில் மறைத்தோ சமூகப் பிரச்சினையொன்றை அலசிப் பார்க்கலாம். அப்படியாக ஒரு அரசியல் அங்கத சினிமாவாக சமீபத்தில் வந்திருப்பது PEEPLI (LIVE).

அரசாங்கத்தால் பெரிதும் புறக்கணிக்கப்படுகிற விவசாயச் சமூகம், தற்கொலை செய்து கொள்கிற சமகாலப் பிரச்சினையை சொல்ல முனைகிற இந்தத் திரைப்படம் அதை அழுத்தமாக நிறைவேற்றியிருக்கிறதா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. நகைச்சுவையில் உள்ள அபாயமும் இதுதான். நகைச்சுவையின் ஊடாக சாப்ளின் முன் வைக்கிற அரசியலைப் புரிந்து கொள்ளாமல் அவைகளையே 'காமெடி' படங்களாக புரிந்து கைதட்டி சிரித்து உடனே மறந்து விடுகிற நம் சமூகம் இந்தப் படத்தையும் ஒரு நகைச்சுவைப் படமாகவே மாத்திரம் புரிந்து கொண்டால் அதில் ஆச்சரியமேதும் கிடையாது. ஏனெனில் PEEPLI (LIVE)  நகைச்சுவையைத் தாண்டி அதற்கான எந்தவொரு தீவிரத்தையும்  கொண்டிருக்கவில்லை.

பீப்லி (லைவ்)-வை செவ்வியல் திரைப்படமான 'பதேர் பாஞ்சாலி'யோடு ஒப்பிடப்படுகிற அபத்தங்கள் சிலவற்றைக் கண்டேன். இந்தத் திரைப்படத்தின் இயககுநரான  அனுஷா ரிஸ்வி கூட இதை ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார். ஒரு இந்திய கிராமத்துக் குடும்பத்தின் வறுமையை எவ்வித பிரச்சார தொனியுமின்றி யதார்த்தமாக சொல்லிச் செல்கிற 'பதேர் பாஞ்சாலி' ஒரு சிறந்த கலைப் படைப்பாக உயர்ந்த தளத்தில் இயங்குகிறதென்றால் பீப்லி (லைவ்)-வோ மல்டிப்ளெக்ஸ்-ஸின் உயர் / நடுத்தர வர்க்கத்தினர் சில மணி நேரங்கள் சிரித்து விட்டுப் போகிற ஒரு சராசரி நகைச்சுவைப்படமாக மாறிப் போகக்கூடிய அபாயத்தை தன்னுள் வைத்திருக்கிறது.

முக்ய பிரதேஷ் எனும் கற்பனையான பிரதேசத்தின் 'பீப்லி' கிராமத்தைச்  சேர்ந்த வறுமை விவசாய சகோதரர்கள் நத்தா, புதியா. வங்கிக் கடனை அடைக்க முடியாமல் தங்களின் விவசாய நிலம் பறிபோகும் சூழ்நிலையில் உள்ளூர் அரசியல்வாதியிடம் உதவி கேட்டுச் செல்ல, அவனுடைய உதவியாளன் அவர்களைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு "தற்கொலை செய்து கொள்ளும் விவசாயிகளுக்கு அரசு ஒரு லட்சம் ரூபாய் வழங்குகிறது' என்ற செய்தியை போகிற போக்கில் சொலகிறான். சகோதரர்கள் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்து கலந்தாலோசிப்பதில்  'தம்பி தற்கொலை செய்து கொள்வது' என்று அரை மனதாக முடிவாகிறது.

இந்தச் செய்தி உள்ளுர் பத்திரிகையாளனின்  காதில் விழுந்து கட்டுரையாக வெளிவர தேசிய தொலைக்காட்சி நிறுவனம் ஒன்றிற்கு இந்தச் செய்தியை தீப்பிடிக்க வைக்க முடியும் தோன்றுகிறது.

அதற்குப் பின் ஒரே அதகளம்தான்.

TRP எனும் மாயமானை துரத்திப் பிடிப்பதற்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயாராகயிருக்கும் தொலைக்காட்சி ஊடகங்கள், ஆளுங்கட்சிக்கு நெருக்கடியையும் சங்கடத்தையும் ஏற்படுத்த இந்தத் தற்கொலையை பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைக்கும் எதிர்க்கட்சிகள், இதிலிருந்து தப்பிக்க நினைக்கும் ஆளுங்கட்சியின் சதித்திட்டங்கள், முட்டாள்தனமான பொம்மை அரசு அதிகாரிகள் ... என சகலரையும் அம்மணப்படுத்தியுள்ளது இத்திரைப்படம்.

'நத்தா தற்கொலை செய்து கொள்வானா, இல்லையா' என்பதை ஒரு பரபரப்பூட்டும் விவாதமாக கிரிக்கெட விளையாட்டிற்கு நிகரான தேசிய சூதாட்டம் போன்ற நிலைக்குச் செல்லுமாறு ஊதிப் பெருக்குகின்றன ஊடகங்கள். அந்த எளிய கிராமத்து வீட்டை  லைவ் டெலிகாஸ்ட் வாகனங்கள் சூழந்து கொள்ள அந்த இடமே திருவிழாக் கோலம் கொள்கிறது. (இந்த இடத்தில் உருகுவே நாட்டுத் திரைப்படமான 'The Pope's Toilet'-ஐ நினைவு கூரலாம். பிரேசிலின் எல்லைப்புற கிராமமொன்றில் போப் வருவதையொட்டி ஏற்படும் பரபரப்பை உபயோகப்படுத்தி பணம் சம்பாதிக்க நினைக்கும் அந்தக் கிராமத்தினரின் கனவு எப்படி நிராசையாகிறது என்பதைச் சொல்கிறது அந்தப்படம்).

கேமராவைப் பார்த்தாலே  ஓடி ஒளியும்  நத்தாவை தொடர்ந்து இரவு பகலாக கண்காணிக்கின்றன ஊடகங்கள். நத்தாவின் நண்பர்கள் உட்பட ஊரிலுள்ள அனைவருமே முக்கியஸ்தர்களாகி ஒவ்வொரு சானலும் ஆளுககு கிடைக்கிற நபர்களை பேட்டி காண்கின்றனர். தொலைக்காட்சியில் தங்களின் முகம் தெரியப் போகிற பூரிப்பில் எல்லோருமே ஏதோவொன்றைச் செல்ல உண்மை என்கிற வஸ்துவைப் பற்றி யாருமே கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. இது எந்த அளவிற்கு போகிறது என்றால், இதுதான் நத்தா மலம் கழிக்கச் சென்ற பாதை, இதுதான் நததாவின் மலம் என்று வட்டமிட்டுக் காட்டுமளவிற்கு செல்கிறது. போட்டி ஊடகங்களை முந்திச் செல்லவும் சாதாரணமான ஒன்றை 'ஏதோ அதில் உள்ளது' போலவும் காண்பிப்பதற்காக, ஊடகங்கள் எத்தனை தூரத்திற்கும் தரம் தாழத் தயாராய் இருக்கின்றன என்பதை முகத்தில் அறைகிறாற் போல் சித்தரிக்கின்றன இக்காட்சிகள்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழகத்தில் 'விவசாயிகள் வறுமை காரணமாக பசி தாங்காமல் எலிக்கறி சாப்பிடுகிறார்கள்' என்றொரு புகார் எழுந்தது. எதிர்க்கட்சிகள் ஒருபுறம் இதை ஊதிப் பெருக்க முயன்று கொண்டிருக்க ஆளுங்கட்சியோ புள்ளிவிவரங்களுடன் இதை மறுத்து 'எலிக்கறி உண்கிற வழக்கமுள்ள சில பழங்குடி மக்களை' காண்பித்து எதிர்க்கட்சிகள் அரசியல் செய்வதாக மழுப்பியது.

இத்திரைப்படத்திலும் நத்தா தற்கொலை சர்ச்சை தேசிய விவாதமாக பரவிக் கொண்டிருக்க  மாநில ஆளுங்கட்சி இதை மூடி மறைக்கவும் எதிர்க்கட்சிகள் இந்த வாய்ப்பை தவற விடாமல் தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளவும் எல்லா வழிமுறைகளையும் பயன்படுத்துகின்றன. ஓட்டு வாங்குவதற்காக அரசியல்வாதிகள் ஏற்படுத்தும் கவர்ச்சியான சலுகைத் திட்டங்கள் எவ்வாறு மக்களுக்கு எவ்வித பயனும் அளிப்பதில்லை என்பது சில காட்சிகளின் மூலம் கிண்டலடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு கும்பல் கைபம்ப் ஒன்றை நத்தா குடும்பத்திற்கு வழங்கி விட்டுச் செல்கிறது. அதைப் பொருத்துவதற்குரிய செலவு செய்ய முடியாத சூழலில் அது சிறுவர்களின் விளையாட்டுப் பொருளாகிறது. இன்னொரு கும்பல் பெரிய தொலைக்காட்சி பெட்டியை வழங்கி விட்டுச் செல்கிறது. (ஏதாவது நினைவுக்கு வருகிறதா?).

நத்தா தற்கொலை செய்வான் என்று சில ஊடகங்களும் இல்லை என்று சில ஊடகஙகளும் அவரவர்களின் அரசியல் ஆதாயங்களுக்கேற்ப பிரச்சாரம் செய்துக் கொண்டிருக்க நத்தாவின் மகன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிற நத்தாவை எழுப்பிக் கேட்கிறான் "எப்பப்பா செத்துப் போவே?. பணம் கிடைச்சு நான் போலீஸ்காரனாவனும்".
 

நஸ்ருதீன் ஷா, ரகுபீர் யாதவ் போன்றசொற்பமான தெரிந்த முகங்களைத் தவிர  ஹபிப் தன்வீரின் நாடக குழுவிலிருந்தும் கிராமத்து ஆசிவாசிகளும் நடித்திருக்கின்றனர். பிரதான பாத்திரமான நத்தா (ஓம்கார்தாஸ் மாணிக்புரி) கூட நாடகக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்தான். நத்தாவின் பாத்திரம் மிகத்திறமையாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. யாரைப் பார்த்தாலும் மிரண்டு ஓடும் இவன் சமயங்களில் தனக்கான கற்பனை உலகில் சந்தோஷமாக இருக்கிறான். அரசியல்வாதியிடம் உதவி கேட்கப் போகும் போது அண்ணனான புதியா, வந்த விஷயத்தைப் பேசிக் கொண்டிருக்க, இவனோ மேஜையில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அவித்த முட்டையை  வாய் ஊறப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். பின்பு தனக்கான கனவுலகில் அதைச் சாப்பிடுவானாகயிருக்கும்.

நத்தாவின் குடும்ப உறுப்பினர்களின் பாத்திரங்கள் இன்னும் சுவாரசியம். நத்தாவின் மனைவி திரைப்படங்களில் சம்பிரதாயமாக காட்டப்படும் இந்தியப் பெண்ணிலலை. நிலத்தை இழந்துவரும் கணவனை துடைப்பத்தால் அடிக்காத குறையாக துரத்துகிறாள். அவனுடைய கையாலாகததனம் அவளுக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தருகிறது. 'நத்தா'வின் மரணம் (?!) கூட அவளைப் பாதிப்பதில்லை. அதற்கான ஆதாயம் எப்போது வரும் என்பதில்தான் அவளுடைய முழுக்கவனமும் இருக்கிறது. எப்போதும் கட்டிலில் படுத்திருக்கும் நோயாளித் தாய் சகோதரர்கள் இருவரையும் உரத்த குரலில் சபித்துக் கொண்டேயிருக்கிறாள்.

வசனங்கள் பல இடங்களில் படு நக்கலாக ஒலிக்கின்றன. "உன்னிடமிருந்து எதையும் எடுத்துக் கொள்ளாமல் அரசாங்கம் எதையும் உனக்குத் தராது தம்பி" என்கிறான் ஒரு அரசியல்வாதி. "உயிரோட இருக்கறவங்களுக்கே எந்த உதவியும் செய்யாத அரசாங்கமா, செத்தவங்களுக்கு உதவப் போவுது?" என்று அரசுத் திட்டத்தை ஒரு பாமரன் கிண்டலடிக்கிறான்.

இந்தக் களேபரங்களுக்கு இடையில் ஒரு சிறிய கிளைக்கதையும் ஓடுகிறது. தனியொருவனாக தொடர்ந்து உழைத்து கிணறொன்றைத் தோண்டிக் கொண்டேயிருக்கும் ஒருவர் அது முடிவடையாமலே செத்துப் போகிறார். ஆனால் இதை சிலரைத்தவிர அந்த ஊர் மக்களோ குறிப்பாக ஊடகங்களோ கண்டுகொள்வதில்லை. உண்மையாக முன்நிறுத்தப்பட வேண்டிய ஆரோக்கியமான செய்திகளை விட்டுவிட்டு வெறும் கவர்ச்சியையும் பரபரப்பையுமே ஊடகங்கள் தலைப்புச் செய்திகளாக்குகின்றன.

ஒரு  அசலான இந்தியக் கிராமத்தையும் குடும்பத்தையும் முன்நிறுத்துவதில் இந்தப்படம் வெற்றியடைந்திருக்கிறது. ஊடகங்கள் கிராமத்தில் நுழைந்த பின் ஏற்படும் கலாட்டாக்களும் அரசியல் சதுரங்கக் காட்சிகளும் அதற்கேயுரிய பரபரப்புகளுடன் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. அசலான நாட்டார் இசைப் பாடல்களை இப்படத்தில் கேட்க முடிகிறது.

நடிகர் அமீர்கான் இந்த அரசியல் அங்கதத் திரைப்படத்தைத் தயாரித்திருக்கிறார். ஆளுங்கட்சியின் விழாக்களில் ஜால்ரா அடிப்பதிலேயே காலங்கடத்தும் தமிழக முன்னணி நடிகர்களுக்கு இதில் செய்தியிருக்கிறது. நத்தா பாத்திரத்தில் அமீர்கானே நடிக்கவிருந்து பின்பு தன்னை விட ஓம்காருக்கே அது பொருத்தமாயிருக்கும் என உணர்ந்து அதைக் கைவிட்டிருக்கிறார்.

முன்பே குறிப்பிட்டது போல் இதுவொரு 'நகைச்சுவைப்' படமாகவே போய்விடும் அபாயமிருக்கும் அளவிற்கு இயக்குநர் இது சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளிலேயே முழுக் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார். மாறாக விவசாயிகளின் ஆதாரமான பிரச்சினைகளையும் இணைக்கோடாக சற்று தீவிரத் தொனியில் மெலிதாக சொல்லிச் சென்றிருக்கலாம். விவசாயிகளைச் சோம்பேறிகளாகவும் எப்போதும் அரசுத் திட்டங்களையும் சலுகைகளையும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் சித்தரித்திருப்பதால் இப்படத்திற்கு சில விவசாய அமைப்புகளிடமிருந்து எதிர்ப்பும் எழுந்திருக்கிறது.

கடந்த பத்தாண்டுகளில் 8 மில்லியன் விவசாயிகள் தங்கள் தொழிலை கைவிட்டுவிட்டு பிழைப்பிற்காக நகர்மயமாகியிருக்கும் ஒரு குறிப்புடன் படம் நிறைகிறது. இதுதான் இத்திரைப்படத்தின் மூலம் நாம் உணர வேண்டிய முக்கியமான செய்தி. ராணுவத்திற்கான பல கோடி செலவுகளையும் அரசியல்வாதிகளின் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய்களையும் சமூகத்தின் ஒரு பிரிவு மாத்திரம் கோடீஸ்வரர்களாக வீங்கிக் கொண்டே பொருளாதாரச் சமநிலையின்மையையும் கள்ள மெளனத்துடன் வேடிக்கை பார்க்கும் அரசு, மிக ஆதாரமான விவசாயத்தை இப்படியாக புறக்கணிக்கும் போது 'வருங்காலத்தில் நாம் எதை உண்ணப் போகிறோம்' என்கிற கேள்வி பூதாகரக் கவலையுடன் நம் முன்னே நிற்கிறது.

டெய்ல் பீஸ்: இத்திரைப்படத்தை பாரதப் பிரதமர் திரு.மன்மோகன் சிங் சமீபத்தில் பார்த்திருக்கிறார். அவரும் இதையொரு 'காமெடி' படமாகவே அணுகினார் போலிருக்கிறது. பிறகு நிகழ்ந்த பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு ஒன்றில் "அரசுக் கிடங்குகளில் மட்கி வீணாகும் தானியங்களை அதற்குப் பதிலாக வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழுள்ள மக்களுக்கு விநியோகிக்கலாம் என்று உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்திருக்கிறதே?' என்ற கேள்விக்கு 'அரசுத் திட்டங்களில் தயவுசெய்து நீதிமன்றங்கள் தலையிட வேண்டாம்' என்று பதிலளித்திருக்கிறார்.

அரசியல்வாதிகள் அரசியல்வாதிகள்தான்.

suresh kannan

காதல் காமம் துரோகம்

மணிமாறன் கணினியைத் திறந்து மின்னஞ்சலை சோதிக்க முயன்ற போது 'TRUE HOT INDIANS' (EXCLUSIVE) என்கிற குறிப்புடன் ஒரு மின்னஞ்சல் சாகசமாக கண்ணைச் சிமிட்டியது. ஸ்பேம் மெயிலோ என்று அழிக்க முயன்றான். ஆனால் அது ஆஸ்திரேலிய நண்பனிடமிருந்து வந்திருந்தது. Networking Site மூலமாக நண்பனானவன். புகைப்படத்தைக் கூட பரிமாறிக் கொள்ளவில்லையெனினும் ஒத்த அலைவரிசை ரசனையில் ஒரளவிற்கு நெருக்கமான நண்பனாகிப் போனவன். அந்த ரசனை எது என்பதுதான் வில்லங்கமானது. Voyeurism. 

மணிமாறன் விரும்பி பார்க்கும் பாலியல் படங்கள் வழக்கமானவைகள் அல்ல. பிரபல நடிகைகள் உடை மாற்றும் ஒளித்துணுக்குகள், டவல் நழுவ குளியலறைக்குச் செல்லும் அந்நிய குடும்பத்துப் பெண்கள், அவர்கள் அறியாமல் படம் பிடிக்கப்படும் ஆதாம் ஆப்பிள் சமாச்சாரங்கள். 'இந்தா எடுத்துக்கோ' என்னும் அப்பட்டமான வீடியோக்களை விட சாவித்துவாரம் வழியாக குறுகுறுப்புடன் ஒளிந்து பார்க்கும் உணர்வைத் தரும் வீடியோக்கள் மணிமாறனுக்கு அதிக கிளர்ச்சியைத் தந்தது. இதில் வெள்ளைக்காரிகளை விட இந்திய குறிப்பாக தென்னிந்திய பெண்களின் வீடியோக்களே தேடலே அதிகம். தேசப்பற்றெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. இதை ரசிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை கூடி வருவதால் வழக்கமான முறையில் படம்பிடிக்கப்படும் நடிகர்கள் கூட செயற்கையாக இந்த முறையைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்துவிட்டதால் அசலானது எது என்பதை கண்டுபிடிப்பது கூட ஒரு சுவாரசியமான விளையாட்டாகி விட்டது.

ஆஸ்திரேலிய நண்பன், கட்டணம் செலுத்தி தரவிறக்கம் செய்து கொள்ளும் தளத்திலிருந்த ஒரு லிங்க்கை வழக்கம் போல் மணிமாறனுக்கு அனுப்பியிருந்தான். குறுகுறுப்புடன் அதை தரவிறக்கம் செய்த இவன் அதை ரகசிய போல்டரில் போட்டு வைத்திருந்தான். அன்று முழுவதும் அதைப் பார்க்கப் போகிற தவிப்பு பல தருணங்களில் மூளையில் வியாபித்து வெளிப்பட்டது. அன்றிரவு செயற்கையான தனிமையை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வீடியோவை பார்க்க ஆரம்பித்தான். முற்றிலும் அந்நிய சூழ்நிலையில் இருந்த அந்த இருவரும் யாரோ என்று பார்க்க ஆரம்பித்தவனுக்கு சில நொடிகளிலேயே தலையில் இடி இறங்கினாற் போல இருந்தது.

ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு மணிமாறனுக்கு திருமணமாகி தேனிலவிற்காக பெரும்பாலோர் செல்லும் அந்த மலை வாசஸ் தலத்திற்குச் சென்றிருந்தான். ஓட்டலின் பெயர் கூட மறந்துவிட்டது.

()

மணிமாறனுக்கு நேர்ந்த அந்த விபத்து யாருக்கு வேண்டுமானாலும் ஏற்படலாம். நாம் இன்று கண்காணிப்பு சமுதாயத்திற்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். டிராபிக் சிக்னலில் இருந்து ஷாப்பிங் மால்கள், மருத்துவமனைகள், ஹை-டெக் அலுவலகங்கள், ரயில்வே நிலையங்கள்.. என்று பல இடங்களிலும் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் காமிராக்கள் நம்மை தொடர்ந்து பதிவு செய்து கொண்டேயிருக்கின்றன. இவற்றின் மூலம் ஒருவரின் தொடர்ச்சியாக நடவடிக்கைகளை கண்காணித்து அவரைப் பற்றின பல தகவல்களைத் தொகுக்க முடியும்.

குற்ற நடவடிக்கைகளை கண்காணிக்க இவை செயல்படுவது ஒருபுறமென்றால் ஒருவரை வேவு பார்க்கவும், பாலியல் செய்கைகளை படம்பிடித்து பணம் பறிக்கவோ, பார்த்து ரசித்து மகிழவோ செயல்படுத்தப்படும் பல ரகசிய கேமிராக்கள் ஒரு தனிமனிதனின் அந்தரங்க வெளியை கேள்விக்குள்ளாக்கியிருக்கின்றன. நம்முடைய அந்தரங்கம் பாதுகாப்பாக இருக்கும் உணர்வில் நாம் மற்றவர்களின் அந்தரங்களைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள மிக ஆவலாகயிருக்கிறோம்.

இதில் அதிகம் அவதிப்படுவது பிரபலங்கள், குறிப்பாக நடிகைகள், துணை நடிகைகள். படப்பிடிப்புகளுக்காக வெளியூர்களுக்குச் செல்லும் போதும் குளியலறையிலோ, உடைமாற்றும் வசதியில்லாத சூழ்நிலையில் தற்காலிக ஏற்பாடுகளின் போதோ காமிரா ஏதாவது தன்னை கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறதா. என்கிற பதட்டம் தருகிற மன உளைச்சல் சொல்லில் அடங்காதது. 'ஒரு கிராமத்தில் நடந்த படப்பிடிப்பின் போது மறைவானதொரு இடத்தில் சிறுநீர் கழிக்கச் சென்றதை மேலிருந்து ஒரு குழுவான நபர்கள் வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை எண்ணி பல இரவுகள் அழுதிருக்கிறேன்' என்று ஒரு நேர்காணலில் சொல்லியிருக்கிறார் நடிகை சில்க் ஸ்மிதா.

ஒருவரின் அந்தரங்க வெளிக்குள் நுழையும் உரிமையை 'இன்வெஸ்டிகேஷன் ஜர்னலிசம்' என்கிற போர்வையில் இன்று தொலைக்காட்சி, பத்திரிகைகள் போன்ற ஊடகங்களும் கையில் எடுத்துள்ளன. லஞ்ச ஊழல்களை வெளிப்படுத்தும் ஊடகங்கள் ஒருபுறமிருக்க பாலியல் செய்கைகளை படம்பிடித்து அவற்றை வைத்து பணம் பறிக்கும், பேரம் படியாவிடில் அதை வெளிப்படுத்தி அதன் மூலமும் கூட சம்பாதிக்கத் துணியும் விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுகின்றன. கற்பனையாக மேலே குறிப்பிட்ட மணிமாறன்களைப் போல பல தனிநபர்கள் மற்றவர்களின் அந்தரங்களைக் காண எதையும் செலவு செய்ய தயாராக இருப்பதால் இவர்களுக்காக இணையத்தில் பல தளங்கள் தங்கள் பொருட்களை விற்பனைக்காக வைத்துள்ளன.

()

முன்பே குறிப்பிட்டது போல காமிராக்களால் தொடர்ந்து மறைமுகமாக கவனிக்கப்படும் காட்சிகளை வைத்து ஒருவரின் வாழ்க்கை பற்றிய திரைப்படத்தைக் கூட உருவாக்கிவிட முடியும். ஜிம்கேரி நடித்து 1998-ல் வெளிவந்த The Truman show இதையே அடிப்படையாக வைத்து உருவாக்கப்பட்டது. சில பரிசோதனை திரைப்படங்களில் இவ்வாறான வீடியோ பதிவுகளை ஒரு உத்தியாகவே பயன்படுத்துகிறார்கள். Cloverfield (2008) ஒரு அமெச்சூர் வீடியோகிராபர் எடுக்கிற தொடர்ச்சியான குழப்பமான காட்சிகளைக் கொண்டே முழுத்திரைப்படமும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

இதே பரிசோதனை முறையில் ஒர் இந்தித்திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. Love, Sex Aur Dhokha (2010). You are being watched என்பது இதன் டேக் லைன். தனது ப்ராக்ஜக்ட்டிற்காக படமெடுக்கும் ஒரு திரைப்படக்கல்லூரி மாணவனின் காதல், சூப்பர் மார்க்கெட்டில் பணிபுரியும் ஒருவன் சக பெண் தொழிலாளியுடன் உறவு கொண்டு அதை வைத்து பணம் சம்பாதிக்க முயலும் காமம், பிரபலங்களின் அந்தரங்கங்களை சூடான வீடியோ செய்திகளாக்கும் ஒரு பத்திரிகையாளனின் துரோகம் ஆகிய மூன்று பகுதிகளாக இத்திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. தனித்தனியான இந்த மூன்று பகுதிகளுக்கும் சுவாரசிய தொடர்பு ஏற்படுத்தும் நுணுக்கத்தில் இயக்குநர் Dibakar Banerjee வெற்றி பெற்றுள்ளார்.

திரைப்படக் கல்லூரி மாணவனின் காம்கார்டரில் பதிவாகும் காட்சிகள், ஷாப்பிங் மாலின் CCTV- காட்சிகள், பத்திரிகையாளனின் ரகசிய காமிரா காட்சிகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டே முழுத்திரைப்படமும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. குறிப்பிட்ட இவ்வகையில் இத்திரைப்படத்தை முதல் நவீன பரிசோதனை சினிமா என்று வகைப்படுத்தலாம்.

பிரச்சினைகள் முடிந்து எல்லோரும் ஒன்றாக இணைந்து சிரிக்கும் காதல்-குடும்ப திரைப்படங்கள், முதல் பகுதியில் மிதமான கிண்டலுக்குள்ளாகின்றன. ஆனால் இதன் முடிவு அப்படியல்லாமல் மிகக் குரூரமாயுள்ளது.

இரண்டாவது பகுதி பொதுவெளியில் நம்மை கண்காணிக்கும் காமிராக்கள் அவற்றின் குறிப்பிட்ட உபயோகத்திற்கு மாறாக பயன்படுத்துப்படுவது குறித்து எச்சரிக்கிறது. அலட்சியமாக, கவர்ச்சியாக உடையணியும் பெண்கள் இவற்றின் பிரதான இலக்கு.

மூன்றாவது பகுதி பிரபலங்கள் ரகசிய காமிராக்களில் சிக்குறுவதையும் அதை வைத்து சம்பாதிக்க முயலும் ஊடகங்களைப் பற்றி பேசுகிறது.

இன்றைய நவீன சமூகத்தில் நிகழும் நவீனக் குற்றங்களை இத்திரைப்படம் சுட்டிக் காட்டினாலும் திரையில் பார்க்கும் போது சிலர் அதிர்ச்சியடையலாம். யாரோ நம்மை கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்கிற பிரக்ஞையுடன் வாழ்வது மனஉளைச்சலை ஏற்படுத்தக்கூடியதுதான் என்றாலும் அதுதான் யதார்த்தமான நிஜம்.

 suresh kannan

(ராம் கோபால்) வர்மாவிற்கு வயதாகி விட்டதா?

என்னை வெறுப்படையச் செய்யும் சமாச்சாரங்களில் தெலுங்கு டப்பிங் படங்களு்க்கு பிரதான இடமுண்டு.  (ஜெயமாலினியின் சாகச உடலமைப்பிற்காகவும் நடனத்திற்காகவும்  சமயங்களில் அவற்றை சகித்துக் கொள்வேன்). ஆனால் அப்படியான படங்களில் ஒன்றை பார்த்து பிரமித்து அமர்ந்திருந்த ஆச்சரியமும் வர்மாவின் முதல்படமான ‘உதயம்’ (தெலுங்கில் ‘ஷிவா’) மூலம்.நிகழ்ந்தது,  இதே மாதிரியான இந்தித் திரை அனுபவம் ‘ரங்கீலா’வின் மூலம் நிகழ்ந்ததும் அதன் இயக்குநரும் வர்மா என்பதும் தற்செயலான ஆச்சரியம். அதிலிருந்து RGV என்றழைக்கப்படும் ராம் கோபால் வர்மாவின் உருவாக்கங்களை மிக ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கத் துவங்கினேன்.

கதை சொல்லும் பாணியையும் காட்சிக் கோணங்களையும் ஒளி அமைப்பையும், வசனங்களைக் குறைத்து நுட்பமான முகபாவங்களின் மூலம் செய்தியை உணர்த்தும் ஹாலிவுட் பாணியையும் தன்னுடைய உருவாக்கங்களில் நுழைத்துக்  கொண்டு இந்திய சினிமாவின் முகத்தையே சற்று மாற்றியமைத்தவர் என்று வர்மாவை உறுதியாகச் சொல்லலாம். இதை முன்பே ஒரளவிற்கு மணிரத்னம்  நிகழ்த்திவிட்டார் என்றாலும் அவரின் நீட்சியான வர்மா பல அடிகள் தாண்டியிருக்கிறார். குறிப்பாக நிழல் உலக மனிதர்களையும் அவர்களின் அரசியல் தொடர்புகளையும் யதார்த்தத்திற்கு மிக அருகாக நின்று சித்தரித்திருந்ததை ஒரு சாதனையாகவே சொல்லலாம். வணிக ரீதியாக பல தோல்விப் படங்களை தந்திருந்தாலும் கேளிக்கை சார்ந்த திரைஉருவாக்க இயக்குநர்களில் வர்மாவின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தகுந்தது. சத்யா, கம்பெனி, நிஷப்த், சர்க்கார், சர்க்கார் ராஜ்.... போன்றவை என்னளவில் நல்ல உருவாக்கங்கள். கறுப்பு மேஜிக்கை ஆதரிக்கும் பூங்க் உள்ளிட்ட பல படங்கள் எரிச்சலூட்டுபவை என்றாலும் வர்மாவின் மீதான நேசம் குறையவில்லை.

எதற்காக இவ்வளவு பில்டப் என்றால், வர்மாவின் சமீபத்திய திரைப்படமான RANN பார்த்தேன். (போர் அல்லது போர்க்களம் என்று அர்த்தம் கொள்ளக்கூடியது). இப்படியொரு சொதப்பலை வர்மாவினால் எப்படி செய்ய முடிந்தது என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. (இந்த இடத்தில் இடுகையின் தலைப்பை வாசிக்கவும்).

()

'சில பத்திரிகைச் செய்திகளுக்கும் அதன் உண்மைத்தன்மைக்கும் உள்ள இடைவெளி மிக தூரம்' என்பதை என்னுடைய பதின்மத்திலேயே தெரிந்து கொள்ள நேர்ந்தது என்னுடைய அதிர்ஷ்டமா அல்லது துரதிர்ஷ்டமா என்று தெரியவில்லை.

எங்கள் வீட்டுத் திண்ணையில் தண்டபாணி அண்ணன் எப்போதும் ஒரு ஜமாவுடன் அமர்ந்திருந்து எம்ஜிஆர் பாடல்களை உற்சாகமாக பாடிக் கொண்டிருப்பார். ஒழிந்த நேரங்களில் ஆடுபுலிஆட்டமும் ரம்மியும். அதுவும் சலித்துப் போன நேரங்களில் தன்னுடைய வீரதீர பராமரக்கிங்களை நிறைய மசாலா சேர்த்து சொல்லிக் கொண்டிருப்பது பெரும்பாலும் பொய் என்று தெரிந்தேயிருந்தாலும் நானும் ஓரத்தில் அமர்ந்து வாயைத் திறந்து ஆச்சரியத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன். என்னுடைய ஆளுமை உருவாக்கத்தில் தண்டபாணி அண்ணனின் கூறுகளும் இருக்கலாம். அப்படியாப்பட்டவர் ஒரு பகல் வேளையில் நடுத் தெருவில் வைத்து கழுத்தறுக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டார். மாலை பள்ளியிலிருந்து திரும்பியதும்தான் இந்த அதிர்ச்சியான செய்தி எனக்குத் தெரிய வந்தது. ஊர்த்தலைவரின் உறவினர் பெண்ணொருத்தி தண்டபாணி அண்ணனை விழுந்து விழுந்து காதலித்ததும் வேறு வழியின்றி இவரும் அதை ஏற்றுக் கொண்டதையும் தொடர்ந்து கொலை மிரட்டலும் லேசுபாசாக எழுந்திருக்கிறது. 'அவ்வாறெல்லாம் நடக்காது, திருமணத்தை நடத்திக் கொண்டால் சரியாகிவிடும்' என்று அலட்சியமாக இருந்தவர் எதிர்பாராத தருணத்தில் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்.

ஆனால் மாலைப் பத்திரிகைகளில் இந்த சமாச்சாரங்களின் தடயமே இல்லாமல் ஏதோவொரு சில்லறைத்தகராறில் ஏதோவொரு இளைஞர் வெட்டிக் கொல்லப்பட்டார் என்றிருந்ததை வாசிக்க எனக்கு ஆச்சரியமாகவும் அதிர்ச்சியாகவும்  இருந்தது. அதற்குப் பின்னாலும் கூட உண்மை வெளிவரவில்லை. ஊர்த்தலைவருக்கு இருந்த அரசியல் செல்வாக்கு இதை சாதித்திருக்கிறது.

ஆக... எங்கள் பகுதி மக்களுக்கு அந்தச்  சம்பவத்தின் உண்மையான பின்னணி தெரிந்திருக்க.. மற்றவர்கள் பத்திரிகையில் வந்திருந்தைத்தான் நம்ப வேண்டிய கட்டாயம். ஒரு சாதாரண குற்ற நிகழ்விற்கே இந்தக் கதி என்றால், மிகப் பெரிய குற்றங்களை ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூண்கள் எந்த அளவிலான நம்பகத்தன்மையோடு வெளிப்படுத்தும் என்கிற சந்தேகம் பொதுப்பரப்பில் தோன்றி நிறைய மாமாங்களாகிவிட்டது.

இந்த பழைய சமாச்சாரத்தைத்தான் வர்மாவின் Rann திரைப்படம் நவீன மொழியில் பேசுகிறது. ஊடகங்கள் பெருகிவிட்ட இன்றைய சூழ்நிலையில் போட்டி காரணமாகவும் இருப்பை தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்காகவும் பணத்திற்காகவும் அரசியல்வாதிகளோடும் தொழிலதிபர்களோடும் கைகுலுக்கி செய்திகளை 'உருவாக்கும்' அபாயத்தில் ஈடுபட்டால் பொதுமக்கள் நிஜத்தை எங்குதான் கண்டு கொள்வார்கள் என்கிற ஆதாரக் கேள்வியை முன் வைக்கிறது.

விஜய் மாலிக் (அமிதாப் பச்சன்) ஒரு நேர்மையான செய்தி சானலின் தலைவர். செய்திகளை அதன் நம்பகத்தன்மையோடு மக்களுக்கு தருவதில் எவ்வித சமரசமும் செய்து கொள்ளாதவர். வணிகப் போட்டியில் பின்தங்கியிருந்தாலும் இதன் நேர்மை காரணமாகவே இந்தச் சேனல் மக்களிடம் நற்பெயரை பெற்றுள்ளது. அமெரிக்காவிலிருந்து திரும்பியிருக்கும் இவரது மகனான ஜெய்க்கு (சுதீப்) ஊடகம் என்பது இன்னுமொரு வியாபாரம். லாபம் என்பதுதான் அதன் நிகர செயல்பாடாக இருக்க வேண்டும் எனக் கருதுகிறான். ஆனால் கண்டிப்பான தந்தையைத் தாண்டி எதையும் செய்துவிட முடியவில்லை.

இந்நிலையில் அவரது மைத்துனனின் சதியாலோசனைப்படியும் கெட்ட அரசியல்வாதியான (அரசியல்வாதி என்றாலே நல்லவர் எவர் இருக்க முடியும் என்று கேட்டால் என்னிடம் பதிலில்லை) மோகன் பாண்டேயின் (பரேஷ் ராவல்) வழிநடத்துதலின்படியும் அப்போதைய நேர்மையான பிரதமருக்கு எதிரான ஒரு சதிச் செய்தியை செயற்கையாக உருவாக்கி தன்னுடைய சேனலில் ஒளிபரப்புகிறான். தந்தையையும் எப்படியோ இதை நம்ப வைத்துவிடுகிறான். இதன் காரணமாக அடுத்த தேர்தலில் கெட்ட அரசியல்வாதி பிரதமராகி விடும் சூழ்நிலையை உருவாக்குகின்றனர்.

அந்த சேனலில் பணிபுரியும், அமிதாப்பை தன்னுடைய ஆதர்சமாகக் கொண்டிருக்கும் இளம் செய்தியாளர் பூரப் சாஸ்திரி (ரிதேஷ் தேஷ்முக்) இந்தச் சதியை அமிதாப்பிடம் துப்பறிந்து வெளிப்படுத்துவதும் தன்னுடைய தவற்றைத் தாமதமாக தெரிந்து கொண்ட அவர் மக்களிடம் எல்லாவற்றையும் ஒப்புக் கொண்டு நேரலையில் மன்னிப்பு கேட்பதுமாக படம் நிறைகிறது.

சத்யா, கம்பெனி போன்ற அற்புதங்களை நிகழ்த்தின வர்மாவா, ஒரு ஹை-பட்ஜெட் டெலிபிலிம் போன்றிருக்கும் இந்தத் திரைப்படத்தை இயக்கினார் என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. வர்மாவின் வழக்கமான சாகசத்தினால் திரைக்கதையை ஒரளவிற்கு சகித்துக் கொண்டாலும் பல தர்க்கத் துவாரங்களுடன் இருக்கும் கதையின் பலவீனமான அஸ்திவாரம் காரணமாக எதையுமே ரசிக்க முடியவில்லை. பல வருடங்களாக செய்தித் துறையில் இருக்கும் அமிதாப்பால் எப்படி அந்த பொய்ச் செய்தியை நம்பி ஒளிபரப்ப முடிந்தது என்ற கேள்வியில் துவங்கி அந்தச் சேனலின் போட்டிக்காரரான அம்ரிஷ் கக்கர் தான் பெற்ற ஐந்நூறு கோடி ரூபாயை இப்படியா வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொள்வார் என்பது முடிய பல கேள்விகள் தொடர்ந்து தலையில் சுற்றிக் கொண்டேயிருந்ததால் இந்தப் படத்தால் ஒரு நல்ல அனுபவத்தை எனக்குத் தர இயலவில்லை என்பதை நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும்.

பரேஷ் ராவலின் ஒப்பனை எரிச்சலைத் தந்தாலும் அவரின் அலட்டாத நடிப்பு நிறைவைத் தருகிறது. ஒரு நனைந்த எலி போலவே அமிதாப் இந்தப்படத்தில் உலவுகிறார். விஜயகாந்த் பட ரேஞ்சிற்கு கிளைமாக்சில் அவர் பேசும் நீண்ட வசனம் கொட்டாவியை வரவழைத்தாலும் சில முகபாவங்களில் அவருடைய இத்தனை வருட சாதனையின் ரேகையைக் கண்டு கொள்ள முடிகிறது. Stay tuned, Please dont goaway என்று குரோர்பதியில் நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை சொன்னவரே இதில் ஊடகங்கள் பார்வையாளர்களை தக்கவைத்துக் கொள்ள செய்யும் அநியாயங்களையும் அபத்தங்களையும் பட்டியலையிடுவதைக் காணும் போது சம்பந்தம் இல்லாவிட்டாலும் அதிலுள்ள நகைமுரணை யோசிக்க சுவாரசியமாக இருக்கிறது.

செய்தி தொகுப்பாளர்கள் செய்யும் கோணங்கித்தனங்களை எதிரொலித்துக் காட்டியிருக்கும் ராஜ்பால் யாதவ்வின் நகைச்சுவையான நடிப்பு குறிப்பிடத்தகுந்தது. நீத்து சந்திராவை பார்வையாளர்கள் ரசிக்க அனுமதிக்காமல் வெறுமனே தலையை மாத்திரம் காட்டும் காட்சிகளில் (?!) உபயோகப்படுத்தியிருப்பது வர்மாவின் ரசனையின்மையைக் காட்டுகிறது. :-)

வர்மாவின் ரசிகர்கள் சகவாச தோஷத்திற்காக வேண்டுமானால் ஒருமுறை பார்த்துத் தொலைக்கலாம் என்பதைத் தவிர இத்திரைப்படத்தில் வேறொன்றுமில்லை. 

suresh kannan

கமீனே - வன்முறையின் அழகியல்

நுட்பத்தின் வளர்ச்சி காரணமாக சமீபத்திய திரைப்படங்கள் ஆங்கில துணையெழுத்துக்களுடன் (English subtitles) வெளியாவது அந்தந்த மொழிகளை அறிந்திராத எனக்கு மிக வசதியாக இருக்கிறது. துணையெழுத்து அல்லாத அந்நிய மொழித் திரைப்படங்களை காண்பது எனக்கு உவப்பில்லாததாகவும் அசெளகரியமாகவுமே இருக்கிறது. நடிப்பவர்களின் உடல்மொழி மற்றும் தொனி கொண்டு வசனங்களை ஒரளவிற்கு ஊகிக்க முடியும்தான் என்றாலும் நடிகர்கள் உரையாடுவதின் முழு அர்த்தத்தையும் அறிந்து கொள்ள முடியாமல் அடுத்த காட்சிக்கு என்னால் நகர முடியாது. காட்சி ஊடகத்தை இவ்வாறு அணுகுவது அவற்றின் அடிப்படைக்கு செய்யும் துரோகம்தான் என்றாலும் பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் இன்னமும் மொழியையே அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதால் இந்த நிலை. ஆங்கில துணையெழுத்துக்களுடன் கூடிய திரைப்படங்கள் அரிதாகக் கிடைத்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில் (பெரும்பாலும் விருதுப் படங்களே இவ்வாறு காணக் கிடைக்கும்) அது அல்லாத மற்ற திரைப்படங்களை காண முடியாமற் போனதின் இழப்பை இப்போதுதான் உணர்கிறேன். துணையெழுத்துக்களின் மூலம் வசனங்களின் சாரத்தை புரிந்து கொள்ள முடிந்தாலும் (இது பெரும்பாலும் மொழி பெயர்ப்பாளர்களின் திறமையை நம்பியே இருக்கிறது) அதன் நுட்பமான விவரணைகளை (nuances) புரிந்து கொள்ள இயலாதது ஒரு இழப்பே. உதாரணத்திற்கு இந்தத் திரைப்படத்தின் தலைப்பான கமீனே-வின் பொருள் 'பொறுக்கி' என்று மேம்பாக்காக அறியப்பட்டாலும் அதனின் சரியான அர்த்தத்தை அந்த மொழியில் அதிகம் புழங்குபவர்களே (குறிப்பாக பிராந்திய வசைச் சொற்களை அதன் அர்த்தத்துடன் முழுமையான அறிந்தவர்கள்) சொல்ல முடியும்.

கமீனே-வின் கதை பெரும்பாலான இந்திய வணிகத் திரைப்படங்களில் (குறிப்பாக 80-90களில்) பெரும்பாலும் உபயோகப்படுத்தப்பட்ட கதைதான். இரட்டைச் சகோதரர்கள். ஒருவன் நல்லவன்; சில குறிக்கோள்களுடன் வாழ்பவன்; இன்னொருவன் பொறுக்கி; பணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட கனவுலகமே அவன் இலட்சியம். (இங்கே நல்லவன், கெட்டவன் என்கிற பதங்களை ஒரு அடையாளத்திற்காகவே உபயோகிக்கிறேன். அப்படி கருப்பு வெள்ளையாக ஒரு நிலை இருக்க முடியாது என்பதை நாம் அறிவோம்) இருவரும் எதிரெதிர் நிலைகளில் பிரிந்து வாழ்பவர்கள். சந்திக்க நேர்ந்தால் மோதிக் கொள்பவர்கள். கிளைமாக்சில் சட்டென திருந்தி 'சுபம்' போடுபவர்கள். கமீனேவும் இதே கதைச் சரடை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தாலும் அதன் பிரமிப்பூட்டும் திரைக்கதையாலும் திரை மொழியாலும் காட்சிக் கோர்வைகளினாலும் உருவாக்கத்தினாலும் சமகால படைப்புகளுக்கு மத்தியில் ஒரு முன்மாதிரியான திரைப்படமாக தனித்துத் தெரிகிறது.

கமீனேவில் இயங்கும் மனிதர்கள் யதார்த்த வாழ்க்கையுடன் மிக நெருக்கமானவர்கள். ஒரு துணை கதாபாத்திரத்தின் மூலம் இதை விளக்க முயல்கிறேன். போதைப் பொருள் தடுப்பு பிரிவிலிருக்கும் காவல்துறையினர் இருவர் பத்து ரூபாய் கோடி பெறுமான கோகெய்னை ஒரு மா·பியா தலைவனிடம் சேர்ப்பிக்க எடுத்துச் செல்லும் போது வழியில் தவற விட்டுவிடுகின்றனர். சரக்கை கொண்டு போய் சேர்க்கவில்லையெனில் தலை போய்விடும். புலி வாலை பிடித்த கதை. சரக்கை எடுத்துச் சென்ற இளைஞனை (இரட்டையர்களில் கெட்டவன்) கண்டுபிடித்து அழைத்து வரும் போது விபத்து ஏற்பட்டு மூத்த அதிகாரிக்கு ஏற்பட்ட காயத்தைக் கண்டு இளைய அதிகாரி பதறிப் போய்விடுகிறான். சாப்.. சாப்.. என்று கலங்குகிறான். ஆனால் சில காட்சிகளுக்குப் பிறகு இருவரும் மா·பியா தலைவனின் எதிரில் பீதியோடு அமர்ந்திருக்கின்றனர். கெட்டவனின் மொபைலுக்கு இளைய அதிகாரி தொடர்பு கொள்ள முயற்சிக்கிறான். தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. "அடுத்த முறையும் லைன் கிடைக்கவில்லையென்றால் உன்னையே நீ சுட்டுக் கொள்" என்கிறான் மா·பியா. வியர்த்து விறுவிறுக்க டயல் செய்ய இந்த முறையும் தொடர்பு கிடைப்பதில்லை. அழுகையும் பதட்டமுமாக துப்பாக்கியை எடுப்பவன் திடீரென்று தீர்மானித்து விபத்தில் சிக்கிய வலியால் எதிரில் அனத்திக் கொண்டிருக்கும் மூத்த அதிகாரியை சுட்டுக் கொல்கிறான். "மன்னிச்சுடுங்க அண்ணா" என்று கதறுகிறான். பிறகு மா·பியாவிடம் "இன்னொரு வாய்ப்பு கிடைக்குமா? என்கிறான். மரணத்தின் விளிம்பிற்கு செல்லும் ஒருவனை உயிர்பயம் நட்பும் பாசமும் கண்ணை மறைக்க எத்தகையை முடிவிற்கு நோக்கி தள்ளுகிறது என்பதற்கு சிறந்த உதாரணம் இந்தக்காட்சி. அடுத்த முறை லைன் கிடைக்கும் வரைக்குமாவது தன்னுடைய உயிர் நீடிக்கட்டும் என்னும் நப்பாசையே இந்த நிலைக்கு அவனை உந்தித் தள்ளுகிறது. இது மாதிரியான பல அற்புத தருணங்களை 'கமீனே'வில் சந்திக்க முடிகிறது.

கமீனேவின் பல காட்சிகளில் நான் Quentin Tarantino-வின் திரைப்படமொன்றை பார்ப்பது போலவே உணர்ந்தேன். அந்தளவிற்கு ப்ளாக் ஹியூமர் படமெங்கும் விரவிக் கிடக்கிறது. இரட்டையர்களில் கெட்டவனான சார்லி, அவனின் மா·பியா நண்பனான மிகைல், இனவாதக் குழுவின் தலைவனான போப்.. இவர்கள் மூவரும் உரையாடிக் கொள்ளும் காட்சி மிக அற்புதமானதொன்று. அந்த அறையில் எப்போது துப்பாக்கி வெடிக்கும் என்கிற பதைபதைப்போடு பார்வையாளன் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் போது போப்பும் மிகைலும் குழந்தைகள் போல் தங்களுக்குள் சுட்டு வேடிக்கையாக விளையாடுகின்றனர். விநோதமான நகைச்சுவையும் ஆனால் அதை முழுக்க ரசிக்க விடாமல் காட்சிக்குள் புதைந்திருக்கும் வன்முறையின் வசீகரமும் இனம்புரியாத பதட்டத்தை பார்வையாளனுக்கு தருகின்றன. இந்தக் காட்சியில் மூவரின் நடிப்பும் உன்னதமாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

'ஜாப் வி மெட்'டில் பார்த்த அதே இளைஞன்தானா என்கிற மலைப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் ஷாஹித் கபூர். இரட்டைச் சகோதரர்களுக்கான இரு பாத்திரங்களுக்கும் பெரிதளவில் வித்தியாசமான ஒப்பனை எதுவுமில்லை. இருவருக்கும் பொதுவான உச்சரிப்புக் குறைபாடு வேறு. இருந்தாலும் இரண்டிற்கும் நுணுக்கமான வேறுபாட்டை வெளிப்படுத்தி இரண்டும் வேறு வேறு பாத்திரம்தான் என்கிற மயக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் ஷாஹித் கபூர். (நல்ல இயக்குநர் கையில் சிக்கினால் ஒரு சுமாரான நடிகனும் எப்படி வைரமாக மின்னுவான் என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணம்). இன்னொரு ஆச்சரியம் பிரியங்கா. மதூர் பண்டார்க்கரின் 'Fashion'-ல் இவரது நடிப்பு சிறப்பாக இருந்தது. ஆனால் இதில் ஒருபடி முன்னேறி விருதுக்கான நடிப்பை தந்துள்ளார். ஆனால் மிஷின் கன்னை தூக்கி வெடிக்கும் காட்சி சற்று மிகை.

இந்தப்படத்தை சிவசேனைக்காரர்கள் எப்படி வெளியே வரவிட்டார்கள் என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. (அல்லது இது குறித்து மறைமுகமான சமரசம் ஏதாவது நிகழ்ந்ததா என்பதை அறியேன். கரன் ஜோகரின் சமீபத்திய படத்தில் "பம்பாய்' என்ற வார்த்தை இடம் பெற்றதற்காக MNSகாரர்கள் கலாட்டா செய்ததும் பின்பு இயக்குநர் ராஜ்தாக்கரேவை சந்தித்து முழங்காலிட்ட செய்தியும் இங்கு நினைவு கூரத்தக்கது) அந்தளவிற்கு அந்தக் குழு இந்தப்படம் முழுக்க பகடி செய்யப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. 'மஹாராஷ்டிரா மஹாராஷ்டிரர்களுக்கே' என முழங்குவது, பம்பாய் என்னும் சொலை 'மும்பை' என்று திருத்துவது, வந்தேறிகள் என்று வன்மத்துடன் உரையாடுவது, ஐந்து கோடி காசுக்காக நிறம் மாறுவது, வடாபாவ்... என்று படம் நெடுக இந்த இனவாதக்குழுவின் அசிங்கத்தை மறைமுகமாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறார் இயக்குநர். குழுவின் தலைவனாக நடித்திருக்கும் 'சுனில் சேகர் போப்பாக' அமோல் குப்தா (தாரே ஜமீன் பர்-ன் திரைக்கதையாசிரியர்) கலக்கியிருக்கிறார். இந்தப்படத்தின் பெரும்பான்மையானவர்கள் புதுமுகங்கள் என்பதை ஆச்சரியத்துடன் கவனித்தேன். மூன்று, ஐந்து வருடங்களுக்கும் மேலாக ஒரே மாதிரியாக நடிப்பவர்களை - அவர்கள் சூப்பர் ஸ்டார்களாக இருந்தாலும் சரி - திரைத்துறையிலிருந்து கட்டாயமாக விலக்க அரசு ஏதேனும் சட்டம் கொண்டு வந்தால்தான் இந்த மாதிரியான புதுமுகங்களை நாம் அதிகம் பார்கக இயலும். :-)

விஷால் பரத்வாஜின் படம் என்பதால்தான் இந்தப்படத்தை பார்க்க தீர்மானித்தேன். ஒரு மென்மையான காதல்கதையாக இருக்கலாம் என்று யூகித்திருந்தேன். ஏனெனில் இவரது முந்தைய படங்களுள் ஒன்றான நீலக்குடை (இங்கே இதைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறேன்) அந்தளவிற்கு மென்மையும் குழைவுமாக இருந்தது. ஆனால் படம் துவங்கின சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் படத்தின் இயக்குநர் இவர்தானா என்பதை சரிபார்த்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அந்தளவிற்கு அந்தப் படத்திலிருந்து விலகி வேறொரு பரிமாணத்தில் திமிறியது கமீனே. பல வருடங்களாக ஒரே மாதிரியான பாணியில் (இதை முத்திரை வேறு குத்தி கொண்டாடுகிறார்கள்) உருவாக்கி எரிச்சலூட்டிக் கொண்டிருக்கும் பெரும்பாலான தமிழ் இயக்குநர்கள் மத்தியில் இதே மாதிரியானதொரு ஆச்சரியத்தை முன்பு தந்தவர் பாரதிராஜா. பதினாறு வயதினிலே எடுத்தவர்தான் 'சிகப்பு ரோஜாக்களையும்' எடுத்தார் என்பதை நம்ப அப்போது சற்று சிரமமாயிருந்தது.

விஷால் பரத்வாஜ் அடிப்படையில் ஒரு இசையமைப்பாளர் என்பதால் கமீனேவின் பாடல்கள் பெரும்பாலும் சுவாரசியமான உருவாக்கங்களாக வெளிவந்துள்ளன. உதாரணமாக சுக்விந்தர் சிங்கும் விஷாலும் பாடியிருக்கும் 'Dhan te nan' பாடலும் அதன் திரைப்படக்காட்சிகளும் ரகளையாக உள்ளன. 80களில் வெளிவந்த Gangster திரைப்படங்களின் தீம் மியூசிக்கை இந்த இசை பகடி செய்கிறதோ என்று கூட தோன்றுகிறது. இந்தப்படத்தின் மிகப் பெரிய பலமாக இதன் திறமையான நான்-லீனியர் திரைக்கதையைச் சொல்வேன். Cajetan Boy என்கிற உகாண்டா நாட்டு படைப்பாளியிடமிருந்து இந்த திரைக்கதையை 4000 டாலர்கள் தந்து வாங்கி இயக்குநர் செப்பனிட்டதாக விக்கிபீடியா கூறுகிறது. ஆரம்பக்கட்டத்தின் ஒரு புள்ளியை வேறொரு காட்சியின் புள்ளியோடு இணைக்கும் மாயம் இந்தப்படத்தில் நிகழ்கிறது. உதாரணத்திற்கு சார்லி தன்னுடைய தந்தை தற்கொலை செய்து கொண்டதை நினைவு கூரும் போது பிணத்தின் மேலுள்ள துணி விலக்கப்படும் போது அங்கே அவனது தந்தையின் முகம் அல்லாது சார்லியின் ஆருயிர் நண்பனான மிகைலின் முகம் காட்டப்படுவது பல உள்ளர்த்தங்களை விவரிக்கிறது.

சமீப கால இந்தித் திரைப்படங்கள் சர்வதேசதரப் படங்களுடன் போட்டி போடும் திறமையோடு உருவாக்கப்படுவதை மகிழ்ச்சியோடு கவனிக்கிறேன். இந்தக் காற்று தமிழ்த் திரையுலகை நோக்கியும் பெருமளவிற்கு வீசினால் அது ஆரோக்கியமானதொன்றாக இருக்கும்.

suresh kannan

1975-ன் இரு திரைப்படங்கள்

ஒரே நாளில் பார்த்த இரு திரைப்படங்களுமே 1975-ம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்டது என்பது தற்செயலானதாக இருக்க வேண்டும். ஒன்று இந்தியத் திரைப்படம். இன்னொன்று அமெரிக்கா.




ஷ்யாம் பெனகல் இயக்கிய இந்தித் திரைப்படமான 'Nishant' (இரவின் முடிவில் என்று பொருள் கொள்ளலாம்) சுதந்திரத்திற்கு முந்தையதொரு இந்தியக் கிராமத்தில் நிகழும் ஆண்டைகளின் அராஜகங்களையும் அதற்கான தீர்வையும் பற்றிப் பேசுகிறது. நகரமயமாக்கலின் விளைவாக இப்போது பெரும்பாலான ஆண்டைகள் கோட், சூட் மாட்டிக் கொண்டு பன்னாட்டு வர்த்தகத்திற்கு மாறிவிட்ட இன்றைய நவீன சூழ்நிலையிலும் கூட இந்தியாவின் முன்னேறாத பல கிராமங்களில் ஆண்டைகள் தங்களின் செல்வாழ்க்கை இழக்காமல் அடித்தட்டு மக்களின் முதுகு மீது சுகஜீவனம் நடத்திக் கொண்டிருப்பது தொடர்வது துரதிர்ஷ்டவசமானது.

1945-ன் ஒரு இந்தியக் கிராமம். அதன் ராஜா ஜமீன்தார் அம்ரீஷ்புரி. அவருடைய மூன்று இளைய சகோதரர்களில் நஸ்ருதீன்ஷா மாத்திரமே மது, மங்கை பக்கம் போகாதவன். கிராமம் முழுவதுமே இவர்களின் அதிகாரத்திற்கு கட்டுப்பட்டு இயங்குகிறது. அங்கு பள்ளி ஆசிரியராக (கிரிஷ் கர்னாட்) வருபவரின் மனைவியை (சப்னா ஆஸ்மி) பார்த்ததுமே அவள் மீது மையல் கொள்கிறான் நஸ்ருதீன்ஷா. அராஜக சகோதரர்கள் அவளை கடத்திக் கொண்டு தங்கள் வீட்டில் வைத்துக் கொண்டு ஷிப்ட் போட்டுக் கொண்டு அவள் மீது இரவில் பாய்கிறார்கள். அப்பாவி பள்ளி ஆசிரியர் அதிகாரத்தின் எல்லா முனைகளிலும் தனக்கு நேர்ந்த அக்கிரமத்தை கதறிப் பார்க்கிறார். ஒன்றும் நிகழவில்லை. வேறு வழியின்றி அந்த சூழ்நிலையை அவர் ஏற்றுக் கொண்டாலும் அவருக்குள் இருக்குள் 'ஆண்' கையாலாகாத அவரைத் துன்புறுத்திக் கொண்டே இருக்கிறான். மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகும் அவர் அந்த ஊரின் கோயில் பூசாரி உதவியுடன் கிராமம் முழுவதும் ஜமீன்தார் குடும்பத்தின் அநியாயத்தைப் பற்றி உரையாடி அவர்களுக்குள் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த முயல்கிறார். மக்கள் புரட்சி வெடித்து அந்தக் குடும்பத்தின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் கொல்லப்படுகிறார்கள்.

ஷ்யாம் பெனகல், அந்தப் பள்ளி ஆசிரியரின் கையாலாததனத்தை இரக்கமேயில்லாமல் சித்தரிக்கிறார். கடத்தலுக்குப் பிறகு பள்ளி ஆசிரியரும் அவரது மனைவியும் சந்திக்கும் இடம் முக்கியமானது. 'எப்படியிருக்கிறாய்' என்று அவர் மனைவியை நோக்கி வினவ, "அவர்கள் என்னை மிருகத்தைப் போல நடத்துகிறார்கள். நீங்கள் வந்து என்னைக் காப்பாற்றுவீர்கள் என்று ஒவ்வொரு நாளும் நம்பியிருந்தேன். இப்போது வந்து எப்படியிருக்கிறாய் என்றா கேட்கிறீர்கள்?" என்று வெடிக்கிறாள் மனைவி. ஆசிரியர் தன்னுடைய முயற்சிகளைப் பற்றி விவரித்தாலும் கூட "அந்த வீட்டை எரித்துவிட்டு நீங்கள் என்னை அழைத்து வந்திருக்க வேண்டாமா?" என்பதுதான் அவளின் பதிலாக இருக்கிறது. புராணங்களில் சித்திரிக்கப்படும் வீரபுருஷர்களைப் பற்றிய பிம்பமே ஆண்களின் பிம்பம் என்பதாக அவளுக்குள் உறைந்திருக்கக்கூடும் என்று கருதுகிறேன்.

நஸ்ரூதீன்ஷாவின் பாத்திரம் மிக நுட்பமானது. ஷா அதைச் சரியாக புரிந்து கொண்டு மிகச் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். இவரின் நடிப்பு எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. இயல்பில் நல்ல குணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும் சகோதரர்களின் ஆண்மைத்தனமான அராஜகங்களின் மீது அவனுக்கு ஈர்ப்பு இருக்கிறது. அவர்களைப் போலவே தானும் பாவனை செய்ய முயன்று தோற்றுப் போகிறான். தன்னுடைய மனைவியை (ஸ்மிதா பாட்டில் - அறிமுகம்) விட ஆசிரியரின் மனைவியான சப்னா ஆஸ்மியை அவன் அதிகம் நேசிக்கிறான். எனவேதான் ஊரார் அவனை மிருகவெறியுடன் துரத்தும் போது சப்னாவின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு ஓடுகிறான்.

சப்னா ஆஸ்மியும் ஸ்மிதா பாட்டிலும் முரண்படும் புள்ளியும் மிக நுட்பமானது. கடத்தப்பட்டு வந்திருக்கும் சப்னாவின் மீது அனுதாபம் கொள்ளும் ஸ்மிதா பாட்டில் அவள் தன்னுடைய கணவனுடன் நெருங்கும் போது அவள் மீது விரோதம் கொள்கிறாள். பின்பு வேறு வழியில்லாமல் அவளுடன் இணங்கியும் போகிறாள். சப்னாவும் அப்படியே. வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாகும் வெறுப்பான சூழ்நிலைக்கு பழகிவிடும் அவள் அந்த வீட்டில் தன்னுடைய முக்கியத்துவத்தை நிலைநாட்டிக் கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபடுகிறாள். சிக்கலான சூழ்நிலையிலும் தன்னுடைய survival குறித்து யோசிக்கும் பெண்களின் ஆதார உள்ளுணர்வு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

அதிகாரத்தை எதிர்க்க மக்கள் சக்தியால்தான் இயலும் என்கிற தீர்வையும் இந்தப் படம் முன்வைத்தாலும் அதிலுள்ள நகை முரணையும் இந்தப்படம் சொல்லத் தவறவில்லை. பள்ளி ஆசிரியரின் மனைவியை மீட்கும் புள்ளியில்தான் அந்தப் புரட்சியே ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால் அந்த ஆரம்பக் காரணத்திற்கு அர்த்தமேயில்லாமல் அவளும் இந்த வன்முறையில் பலியாகிறாள். கட்டுப்படுத்தப்படாத புரட்சி எப்படி தன் பிரதானஅர்த்தத்தை இழக்கிறது என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணம்.

கோவிந்த் நிஹ்லானியின் காமிரா மிகுந்த அழகுணர்ச்சியுடன் காட்சிகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறது. இந்தப் படம் போன வருடம்தான் உருவாக்கப்பட்டது என்றால் கூட நம்பலாம் அளவிற்கு காட்சிகள் மிகுந்த புத்துணர்ச்சியுடன் இருக்கின்றன. இந்தப் படத்தில் அறிமுகமாகும் ஸ்மிதா பாட்டில் உற்சாகமுள்ள இளம் ஓவியன் தன்னுடைய அத்தனை திறமைகளையும் கொண்டு வரைந்த ஓவியத்தைப் போல இருக்கிறார்.

கிராம மக்களுக்குள் இருக்கும் வர்க்க முரண்களையும் அதன் யதார்த்தத்தையும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் இயக்குநர் ஷ்யாம் பெனகல். புராணங்களை மறுஉற்பத்தி செய்தும் அசட்டுத்தனமான மிகைப்படுத்திய சமூகப்படங்களை உற்பத்தி கொண்டிருந்த இந்திய சினிமாவின் அந்தக் காலத்தில் மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் விதமாக வெளிவந்த யதார்த்தவாதப் படங்களில் இந்தப்படம் முக்கியமானது. 1977-க்கான மத்திய அரசின் 'சிறந்த படம்' விருதை வென்ற இந்தப் படம் கேன்ஸ் உட்பட பல சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களிலும் பங்கேற்றுள்ளது. இந்தப் படத்தின் பாதிப்பை இயக்குநர் மகேந்திரனின் 'உதிரிப்பூக்களிலும்'(1979) எதிரொலிப்பதைக் காண முடிகிறது.

உலக சினிமா என்றாலே மிக செளகரியமாக இந்தியத் திரைப்படங்களை ஒதுக்கிவிடும் நாம் இம்மாதிரியான படங்களைப் பற்றியும் உரையாடுவது மிக அவசியமானது என்று தோன்றுகிறது. இந்தப் பதிவே நீண்டு விட்டதால் இன்னொரு '1975' அமெரிக்கத் திரைப்படத்தைப் பற்றி அடுத்த இடுகையில் எழுத முயல்கிறேன்.

suresh kannan

குழந்தைமையை மறுக்காதீர்கள்

பொதுவாக இப்போதுள்ள குழந்தைகள் சற்று வளர்ந்தவுடன் அவர்களுக்கேயுரிய பிரத்யேக குழந்தைத் தன்மையை விரைவிலேயே இழப்பதை நீங்கள் கவனித்திருப்பீர்கள். தங்களுடைய கள்ளங் கபடங்களை அவசரமாக இழந்து பெரியவர்களின் உலகத்தில் விரைவில் நுழையவே அவர்கள் முயல்கிறார்கள். பல சமூகக் காரணங்கள் இதற்குப் பின்னால் இருக்கலாம் என கருதுகிறேன்.

நகர வாழ்க்கையில் கூட்டுக் குடித்தன முறை உடைந்து போனதால் பாட்டி, தாத்தா போன்ற வயதானவர்களின் அருகாமையையும் ஆதரவையும் இழத்தல், பெற்றோர் இருவரும் பணிக்குச் செல்வதால் ஏற்படும் தனிமை, பெரிய மனிதத் தோரணையோடு 'சித்தரிக்கப்படும்' சினிமாக் குழந்தைகள், குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டுகள் பல மறைந்து போய் கணினியோடும் தொலைக்காட்சியோடும் அதிக நேரத்தை செலவழிப்பது, பெற்றோரின் சண்டையை அருகில் கவனிப்பது, பொருளாதார நோக்கில் ஒற்றைக்குழந்தை, எப்போதும் கதவு மூடியிருக்கும் தீப்பெட்டி அபார்ட்மெண்டுகள்... போன்ற பல காரணங்களைச் சொல்லலாம். அதிகப்பிரசங்கித்தனமாக பெரியவர்களுடன் சரிக்கு சமமாக உரையாட முயலும் குழந்தைகளும் பிராக்ரஸ் ரிப்போர்ட்டில் அதிக மதிப்பெண்களை பெறும் குழந்தைளே புத்திசாலிக் குழந்தைகளாக இன்று மதிக்கப்படுகிறார்கள்; கொண்டாடப்படுகிறார்கள்.

குழலின் இனிமையை விட மழலையின் இனிமை அதிகம் என்கிறார் பல்லவன் பேருந்துகளில் இலவசமாகவே பயணம் செய்பவர். (ஆனால் இவர் எழுத்துக்கள் மெல்ல மறைந்து போய், உதடு ஒட்டும்; ஒட்டாது போன்ற பொன்மொழிகள் தென்படுகின்றன. அடப்பாவிகளா! உதடு ஒட்டுவதில் ஆரம்பித்துத்தானே இந்தியாவின் மக்கள் தொகை சீனாவோடு போட்டி போடும் நிலைமையில் இருக்கிறது. இந்நிலையில் உதடு ஒட்டாவிட்டால்தான் என்ன.)

குழந்தைகளே இப்படியிருக்கும் போது பெரியவர்களின் நிலை பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். பணி அழுத்தம், வேகமான உலகத்தோடு போட்டி போட நேர்வதால் ஏற்படும் சலிப்பு... என்று பலருக்கு வாரத்திற்கு ஒரு முறை மாத்திரமே சிரிப்பதற்கு நேரம் கிடைக்கிறது. கடைசி வரையிலும் தன்னுடைய குழந்தைமையின் சொச்சங்களை இழக்காமல் இருப்பவர்கள் கடவுளால் பிரத்யோக ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்களாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறார்கள். பாரதி கூட சக்தியை நோக்கி வேண்டும் போது 'ஒரு குழந்தையின் ஹிருதயம் வேண்டும்' என்று வேண்டுகோள் வைக்கிறான்.

ச. தமிழ்ச்செல்வன் எழுதிய 'கருப்பசாமியின் அய்யா' என்றொரு சிறுகதை. கருப்பசாமி என்கிற சிறுவனின் தந்தையான இசக்கி முத்து என்பவரைப் பற்றின கதை. அவருடைய விளையாட்டுக் குணத்தால் எல்லோராலும் கிண்டலாகவும் வெறுப்பாகவும் அணுகப்படுபவர், பின்னர் ஒரளவு 'திருந்தி' (?!) வாழ முற்படும் காலத்திலும் கூட தன்னுடைய விளையாட்டுத்தனத்தை இழக்காமலேயே இருக்கிறார். இம்மாதிரியான 'பெரியவர்களை' நீங்கள் கூட கவனித்திருக்கக்கூடும். இறுக்கமான பெரியவர்கள் இவர்களிடமிருந்து விலகியிருந்தாலும் குழந்தைகள் மிக விருப்பமுடன் இவர்களுடன் பழகுவார்கள். என்னால் இயலும் போதெல்லாம் இத்தகைய மனநிலையோடுதான் செயல்படுகிறேன்; எப்போதும் இதை இழக்கமாலிருக்கவும் விரும்புகிறேன்.

()

எப்படி குழந்தைகளுக்கான இலக்கியத்தை எழுதுவது மிகச் சிரமமானதோ அவ்வாறே குழந்தைகளுக்கான திரைப்படத்தையும் உருவாக்குவது. நம்முள் உள்ள பெரியமனித தோரணைகளையெல்லாம் கழற்றி வைத்து விட்டு செயல்பட்டால்தான் அது சாத்தியமாகும். சமீபத்தில் வெளியான தமிழப்படமான 'பசங்க'ளை குழந்தைகள் திரைப்படம் என்று என்னால் வரையறை செய்யவியலாது. அதில் வரும் குழந்தைகள் யதார்த்தமாக அல்லாது மிகையான உணர்ச்சிகளை பெரிதும் வெளிப்படுத்துபவர்களாக அமைந்திருக்கிறார்கள். (ஆனால் உயிர்மை ஜூன் 09 இதழில் சாரு இந்தத் திரைப்படத்தை 'தமிழில் முதல் குழந்தை சினிமா' என்று அதிகமாகவே சிலாகித்திருக்கிறார். குழந்தை நட்சத்திரங்கள் குறித்து அவர் எழுதியிருப்பது பெரும்பாலும் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடியவையே. ஆனால் பைத்தியம்,கிரிமினல்கள் என்று குறிப்பிட்டிருப்பதெல்லாம் குரூரம். எப்படி இதை மனுஷ்யபுத்திரன் அனுமதித்தார் என்று தெரியவில்லை).



அண்மையில் விஷால் பரத்வாஜின் "The Blue Umbrella' என்கிற திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன். எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் இந்தப் பதிவே இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்கத் தூண்டியது. ரஸ்கின் பாண்டின் நாவலை விஷால் பரத்வாஜ் திரைப்படமாக உருவாக்கியிருக்கிறார். குழந்தைகளுக்கான திரைப்படத்திற்கு ஒரு அருமையான உதாரணம்.

இமாச்சால்பிரதேசத்தில் உள்ள ஒரு கிராமம். அங்குள்ள ஒரு சிறுமிக்கு மிக அழகானதொரு நீலக்குடை கிடைக்கிறது. மிக மகிழ்ச்சியுடன் அதை வைத்துக் கொண்டு ஊரெல்லாம் அலைகிறாள். பார்க்கும் அனைவரையுமே அந்தக் குடை கவர்ந்துவிடுகிறது. அந்த ஊரில் பெட்டிக்கடை வைத்திருக்கும் முதியவரான நந்துவிற்கு (பங்கஜ் கபூர்) இந்தக் குடையின் மீது பெரிதான மயக்கம். சிறுமியிடம் கேட்டுப் பார்க்க அவள் மறுத்து விடுகிறார். அதே போன்றதொரு குடையை அவர் எடுக்கும் முயற்சிகள் தோற்கின்றன. இந்நிலையில் அந்தக் குடை சிறுமியிடமிருந்து காணாமற் போகிறது. அதே சமயம் நந்து சிறுமி வைத்திருந்தது போலவே ஒரு குடையை, ஆனால் சிவப்பு நிறத்தில் வைத்துக் கொண்டு ஊரெல்லாம் பெருமை காட்டுகிறார். தன்னிடமுள்ள மிகப்பெருமையையும் ஊராரின் கவனத்தையும் இழந்ததற்காக வருத்தப்படும் சிறுமி, நந்து தன்னுடைய குடையை திருடியிருப்பாரோ என்று சந்தேகம் அடைந்து காவலரிடம் புகார் தெரிவிக்கிறாள். காவல்துறை நந்துவை கைது செய்கிறது. திருடனான நந்துவை ஊரே ஒதுக்கி வைக்கிறது. அவரின் நிலையை கண்டு பரிதாபப்படும் சிறுமி தாமே முன்வந்து குடையை நந்துவிடம் கொடுக்கிறாள்.

இந்தப் படத்தில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியது வயதான நந்துவாக நடித்திருக்கும் பங்கஜ் கபூரின் சிறப்பான நடிப்பைப் பற்றி. சர்வதேசதரம். அவருடைய கதாபாத்திரம் மிகச்சிறப்பாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவரும் அதை உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார். எந்தவொரு இடத்திலும் அவருடைய பாத்திரம் அதன் பிரத்யேக இயல்பை இழந்து வேறு பாதையில் பிசகிச் செல்வதில்லை.

குடை ஒரு குறியீடு போலவே இந்தப்படத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுவரை நந்துவை மதிக்காமலிருக்கும் ஊர்காரர்கள், அவரிடம் அழகான குடை இருப்பதை கண்டவுடன் மல்யுத்தப் போட்டியை தலைமை தாங்க அழைக்கின்றனர். பின்னர் அது திருடப்பட்டது என்பதை அறிந்தவுடன் அந்த பெருமை எதிர்மறையாக மாறிப்போகிறது.

இந்தப்படத்தின் பாடல்களும் பின்னணி இசையும் மிக இனிமையாக இருக்கின்றன. ஏற்கெனவே வெற்றிகரமான இசையமைப்பாளாராக தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொண்டிருக்கும் விஷால் (இவரது இசையமைப்பில் வந்த முதல்படம் 'மாச்சீஸ். 'ஷப்பா ஷப்பா.. என்கிற பாங்கரா பாணி பாட்டு நினைவிருக்கிறதா?) இந்தப் படத்தில் மிகச் சிறப்பாக தன் பங்களிப்பை தந்திருக்கிறார். குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு விஷயம் இந்தப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு. இமாச்சல் பிரதேசத்தின் பனிசூழ்ந்த பின்னணியும் சிறுமியின் உற்சாகமும் அந்த நிலப்பரப்பும் மிக அற்புதமாக பதிவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் வரும் குழந்தைகள் அவர்களுக்கேயுரிய குழந்தைத் தனத்தோடுதான் இருக்கிறார்கள். எந்தஇடத்திலும் பெரிய மனிதர்களின் முகமுடிகளை அணிவதில்லை. எந்தவொரு இடத்திலும் இத்திரைப்படம் பாதை மாறி பெரியவர்களின் சினிமாவில் நுழைவதில்லை.

வாய்ப்பு கிடைத்தாலோ அல்லது அதை ஏற்படுத்திக் கொண்டோ கண்டிப்பாக இந்தத் திரைப்படத்தை - குறிப்பாக குழந்தைகளுடன் - பாருங்கள். 2006-க்கான குழந்தைகளுக்கான சிறந்த படத்திற்கான தேசிய விருது இந்தத் திரைப்படத்திற்கு கிடைத்திருக்கிறது.

suresh kannan