பெங்களூர் இரவிச்சந்திரன் சிறுகதைகள் - மீள்பிரசுரம் - முன்னுரை

பெங்களூர் இரவிச்சந்திரனின் சிறுகதைகள் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தொகுக்ககப்பட்டு ஒரு புதிய பதிப்பாக வெளிவந்திருக்கிறது. அந்த நூலுக்கு நான் எழுதிய முன்னுரை இது.

oOo

நண்பர்களே….

எழுத்தாளர் இரவிச்சந்திரனை அறிந்து கொள்ளுங்கள். பெங்களூர் இரவிச்சந்திரன் என்றால், எண்பதுகளில் இலக்கியம் வாசித்த அன்பர்கள் சிலருக்கு சட்டென்று ஞாபகம் வரக்கூடும். அவர்களின் நினைவுகளில் இரவிச்சந்திரனின் பெயர் இன்னமும் கூட மங்காமல் பசுமையாக இருக்கக்கூடும்.

மற்றபடி தமிழ் நவீன இலக்கிய எழுத்தாளர்களின் வரிசையில், காலத்தில் புதைந்து போன, அவசியம் மீட்டெடுத்தே ஆக வேண்டிய, சமகால வாசகர்களால் அறிந்து கொள்ளப்பட வேண்டிய ஏராளமான நல்ல எழுத்தாளர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் இரவிச்சந்திரன் முக்கியமானவர். ‘மிடில் சினிமா’ மாதிரி, வெகுசன எழுத்தின் சுவாரசியமும் இலக்கியத்தின் மெல்லிய ஆர்வமும் கொண்ட வசீகரமான கலவைதான் இரவிச்சந்திரனின் எழுத்து

எழுத்தாளர் சுஜாதாவின் பாதிப்பால் எழுத வந்த இளம் எழுத்தாளர்கள், தமிழ்நாட்டில் ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் பேராவது இருப்பார்கள். ஆனால் அவர்களில் பெரும்பாலோனோர், சுஜாதாவின் எழுத்துப் பாணியை தேசலாக நகலெடுக்க முயன்று அந்த ஸ்டைலில் சிக்கி தேங்கி மறைந்து போயிருப்பார்கள். தனக்குப் பிடித்த ஆதர்சமான எழுத்தாளனை பின்பற்றுவது வேறு; அவனை நகலெடுக்க முயன்று தொலைந்து போவது வேறு. இந்த நோக்கில் பார்த்தால் சுஜாதாவின் பாதிப்பால் எழுத வந்தாலும் தனக்கென்று ஒரு பிரத்யேகமான பாதையை கண்டுபிடித்து அமைத்துக் கொண்டவர் இரவிச்சந்திரன். சுஜாதாவின் ஏறத்தாழ அதே துள்ளலான நடையும், பாய்ச்சலும், வேகமும், சுவாரசியமும் இருந்தாலும் இரவிச்சந்திரனின் எழுத்து வேறு விதமான ருசியைத் தரக்கூடியது.

சுஜாதாவின் நாவல்களில் வரும் ‘கணேஷ் மற்றும் வசந்த்’ பாத்திரங்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரியும். சுஜாதாவிற்குள் ஒளிந்துள்ள இரண்டு எதிர்முனை ஆளுமைகளின் பிரதிபலிப்பு அது. கணேஷ் புத்திசாலி; விவேகமானவர். கணேஷிற்கு நிகராக வசந்த்தும் புத்திசாலிதான். ஆனால் தனக்கேயுரிய குறும்புகளைக் கொண்டவன். “டேய் சும்மா இர்ரா’ என்று கணேஷால் அவ்வப்போது அதட்டப்படும் அளவிற்கு பெண்களைக் கிண்டலடிப்பவன்; பின்தொடர்பவன். வசந்த் என்கிற இந்தப் புனைவுப்பாத்திரம் ஒருவேளை சிறுகதை எழுத வந்தால் அது இரவிச்சந்திரனைப் போல் இருக்குமோ என்று எனக்குள் தோன்றுவதுண்டு. அந்த அளவிற்கு துள்ளலான நகைச்சுவை இவரது எழுத்தில் உத்தரவாதமாக இருக்கும்.

oOo

இரவிச்சந்திரனின் ஊர் மல்லேஸ்வரம். தாய்மொழி தெலுங்கு. என்றாலும் பல தமிழர்களே வெட்கப்படும் அளவிற்கு இந்த மொழியை அத்தனை லாகவமாகப் பயன்படுத்தியவர். ‘தமிழை கற்றுத் தந்தது கவிஞர் புவியரசு’ என்று தன்னை கவிஞரின் மாணவனாக சொல்லிக் கொள்ளும் இரவிச்சந்திரன், ‘தமிழைப் பழக்கியது சுஜாதா’ என்கிறார். ‘இந்தத் தொகுப்பு மட்டுமல்ல, இனி வரவிருக்கும் அனைத்துத் தொகுப்புகளும் சுஜாதாவிற்கு சமர்ப்பணம்” என்று ஒரு முன்னுரையில் விசுவாசமாக எழுதுகிறார். அத்தனை உயர்வான நட்பையும் மரியாதையையும் சுஜாதா மீது வைத்திருக்கிறார்.

நானறிந்த வரை, இதுவரை வெளிவந்திருக்கும் இரவிச்சந்திரனின் சிறுகதைத் தொகுப்புகள் நான்கு. இந்திராகாந்தியின் இரண்டாவது முகம், சிந்து சமவெளி நாகரிகம், இந்திய பாஸ்போர்ட், இனி ஒரு விதி செய்வோம். இதில் முதல் இரண்டு தொகுப்புகளின் அனைத்துக் கதைகளையும் இந்த நூலில் நீங்கள் வாசிக்க முடியும். இது தவிர, ‘இன்று கொலை நாளை விலை’ என்றொரு நாவலையும் இரவிச்சந்திரன் எழுதியிருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது.

‘பிரபலம் தரும் போதைக்காகத்தான் எழுதுகிறேன். தமிழில் சிறுகதைகள், நாவல்கள் இன்னமும் குப்பையாகத்தான் இருக்கின்றன. அதற்கு என் எழுத்தே சாட்சி’ என்று தன்னைப் பற்றி இரவிச்சந்திரன் சுயபரிசீல நேர்மையுடன் சொல்லிக் கொள்கிறார். இன்னொரு பக்கம் அவரே ‘எதுவெல்லாம் இரண்டாம் முறை வாசிக்கத் தூண்டுகிறதோ, அவையெல்லாம் இலக்கியம்’ என்றும் சொல்கிறார். பிந்தைய அளவுகோலின்படி இரவிச்சந்திரனின் சில சிறுகதைகள் உன்னதமானவை என்று சொல்ல முடியும். எண்பதுகளில் எழுதப்பட்ட இந்தச் சிறுகதைகளை இன்றைய தேதியில் வாசித்தாலும் அத்தனை இளமையாகவும் புத்துணர்ச்சி தருவதாகவும் இருக்கிறது. வாசித்த பிறகு நீங்களும் என்னுடன் உடன்படுவீர்கள் என்கிற நம்பிக்கையுண்டு.

oOo

‘மத்தியதர வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளைப் பற்றி விதம் விதமாக எழுதிப் பார்க்கிறேன்’ என்று ஆசிரியர் சொல்லிக் கொண்டாலும், இந்த நூலில் உள்ள இரவிச்சந்திரனின் கதைகள் வெவ்வேறு வண்ணங்களில், விதங்களில், பாணிகளில் இருப்பது சுவாரசியமூட்டுவதாக இருக்கிறது.

முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தியைப் பற்றிய பல்வேறு பிம்பங்களை நாம் அறிந்திருந்தாலும் சட்டென்று நினைவுக்கு வருவது ‘எமர்ஜென்சி’ என்கிற கசப்பான காலக்கட்டம்தான்.  என்றாலும் அந்த இரும்புப் பெண்மணிக்குள் பூ மாதிரி இருக்கிற இன்னொரு பிம்பம், ‘இந்திரா காந்தியின் இரண்டாவது முகம்’ என்கிற சிறுகதையில் சிறப்பாக பதிவாகியிருக்கிறது. கணவரை இழந்த ஒரு பெண், நாட்டின்  பிரதமரை சந்திக்கச் செல்லும் சூழலை மிகுந்த நம்பகத்தன்மையுடன் உருவாக்கியிருக்கிறார் இரவிச்சந்திரன். கதையின் இறுதி வரியை வாசிக்கும் போது உங்கள் மனதில் தன்னிச்சையான சலனமும் நெகிழ்வும் ஏற்படக்கூடும்.

ஒரு வளரிளம் சிறுவனின் சாகசங்கள், விடலைக் காதல்கள் என்கிற வகையில் சில சிறுகதைகள் சுமாராக பயணிக்கும் போது அதன் எதிர்முனையில் ‘சிந்து வெளி நாகரிகம்’ என்கிற கதை முற்றிலும் வேறு வகையிலான பின்னணியில் இயங்கி ஆச்சரியமூட்டுகிறது. ‘கோதை பிறந்த ஊர்’ என்பது இன்னொரு வசீகரமான கதை. ‘சந்திரலேகா’ நிச்சயம் பெண்ணியவாதிகளுக்கு ஆட்சேபம் ஏற்படுத்தக்கூடிய விவகாரமான கதை. அப்துல்ரகுமானின் புதுக்கவிதையுடன் துவங்கும் ‘சுயம்வரம்’ கதையில் நிச்சயம் ஒரு அட்டகாசமான மின்சாரம் இருக்கிறது.

தமிழ் ஈழப் பிரச்சினை என்பது எண்பதுகளில் கொதிநிலையுடன் இருந்த ஒரு துயரம். அந்தத் துயர ஆவேசத்தில் தமிழகத் தமிழர்களும் உணர்வுபூர்வமாக இணைந்திருந்தார்கள். இதன் ஆத்மார்த்தமான பிரதிபலிப்பை ‘காத்திருந்தார்கள்’ என்று ஒற்றை வார்த்தையுடன் துவங்கும் ‘சொந்தச் சகோதரர்கள்’ என்கிற கதையில் காண முடியும். ‘முற்றிலும் இந்திய அரசுக்குச் சொந்தமானது’ என்கிற கதையில் நாம் பலமுறை பழகியிருக்கும் ஒரு அழகான துரோகம் வெளிப்படுகிறது.

சுஜாதா சொன்னது மாதிரி இரவிச்சந்திரனிடம் அடுத்த வார்த்தையில் அனைத்தையும் சொல்லி விட வேண்டும் என்கிற துடிப்பும் பாய்ச்சலும் இருக்கிறது. இந்த மாயத்தை அவரது எழுத்தால் அநாயசமாக நிகழ்த்தி விட முடிகிறது. இதுவே இரவிச்சந்திரனின் ஆதாரமான பலம். இளம் எழுத்தாளர்களுக்கு அவசியப்படுவதும் கூட.

oOo

எனக்கு இரவிச்சந்திரன் அறிமுகம் ஆகியது, சுஜாதாவின் வாசகர் ஒருவரின் மூலம். சுஜாதாவைப் பற்றி அவரிடம் சிலாகித்துப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ‘எனில் இரவிச்சந்திரனை வாசித்திருக்கிறீர்களா? உங்களுக்கு நிச்சயம் பிடிக்கும்’ என்று இந்திய பாஸ்போர்ட் தொகுப்பை கையில் திணித்தார். வாசித்தேன். எனக்கு உடனே உடனே பிடித்து விட்டது. (இப்படி இரண்டு ‘உடனே’வை போடுவது இரவிச்சந்திரனின் ஸ்டைல்).  ‘இந்தப் பையனிடம் ஒரு ஸ்பார்க் இருக்கு’ என்று எங்கோ சுஜாதா குறிப்பிட்ட நினைவும் இருக்கிறது. சுஜாதா அடையாளம் காட்டிய பெரும்பாலோனோர் சோடை போனதில்லை. அதற்கான தடயத்தை இரவிச்சந்திரனிடம் அழுத்தமாக காண முடிகிறது.

2006-ம் ஆண்டு என் வலைப்பதிவில் இரவிச்சந்திரனைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான அறிமுகத்தை எழுதி, அவருடைய அற்புதமான சிறுகதையான ‘சமூகம் என்பது கலகக்காரர்கள் மட்டுமே’ என்கிற படைப்பை மெனக்கெட்டு தட்டச்சி இட்டேன். அதை அப்போது நூறு பேர் கவனித்திருந்தால் என் அதிர்ஷ்டம். (கவனிக்க, வாசித்திருந்தால் என்று எழுதவில்லை). பிறகு நினைவு வரும் போதெல்லாம் இவரைப் பற்றி இணையத்தில் எழுதிக் கொண்டிருப்பேன்.

இன்றைக்கும் கூட இணையத்தில் இவரைப் பற்றி தேடிப் பார்த்தால் சொற்பமான குறிப்புகளே கிடைக்கும். ஜீவானந்தன், ஆர்.பி.ராஜநாயஹம் உள்ளிட்ட சிலர்தான் இரவிச்சந்திரனைப் பற்றிய குறிப்புகளை ஆங்காங்கே எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். மற்றபடி தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் இவரை ஒட்டுமொத்தமாக மறந்து போனதாகவே தோன்றுகிறது.  

க்ளப்ஹவுஸ் என்கிற App-ல் ‘சிறுகதை நேரம்’ என்கிற அறையில், செய்தி வாசிப்பாளரும் நடிகையுமான ஃபாத்திமா பாபு, தினமும் ஒரு சிறுகதையை வாசித்து வருகிறார். கடந்த இரண்டு வருடங்களாக இந்த இலக்கியப் பணியை அவர் செய்து வருகிறார்.  அந்த அறையில் ‘சமூகம் என்பது கலகக்காரர்கள் மட்டுமே’ சிறுகதையை பரிந்துரை செய்து வாசிக்க வைத்தேன். அதைப் பற்றிய கலந்துரையாடலும் பிறகு நடைபெற்றது. இப்படியாக இரவிச்சந்திரனை மீண்டும் சமீபத்தில் உயிர்பெற வைத்தேன்.

அதைத் தொடர்ந்து, ‘இரவிச்சந்திரனின் சிறுகதைகள் தொகுப்பாக வந்தால் நன்றாக இருக்கும்’ என்று சமீபத்தில் ஃபேஸ்புக்கில் ஒரு குறிப்பு எழுதி வைத்தேன். அது பதிப்பாளர் அசோக் சாய் ரமணா தம்புராஜின் கண்களில் பட்டது என்னுடைய அதிர்ஷ்டம். மளமளவென வேலைகள் ஆரம்பமாகின. என்ன செய்தாரோ, தெரியாது. மின்னல் வேகத்தில் செயல்பட்டு இரவிச்சந்திரனின் இரண்டு தொகுப்புகளை மீள்பிரசுரம் காண்பதற்கு ஏற்பாடு செய்து விட்டார். புதைந்து போயிருக்கும் நல்ல எழுத்துக்களை வெளிக்கொணர வேண்டும் என்கிற அவரின் தீராத ஆர்வம்தான் இதற்குக் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். அதற்காக அவருக்கு நன்றி. சிறப்பாக வடிவமைத்திருக்கும் நண்பர் பொன்.வாசுதேவனுக்கும் நன்றி.

oOo

‘என் புத்தகங்கள் நூறு வருஷம் வரை முக்கி முனகி தாக்குப் பிடிக்கும் என்பது என் கணிப்பு’ என்று ஒரு முன்னுரையில் எழுதியிருக்கிறார் இரவிச்சந்திரன். ஆனால் முப்பது வருடங்களை கடப்பதற்கு முன்பாகவே அவை மங்கிப் போய் விட்டன. சினிமாவை சுவாசிக்கும் தமிழ்நாடு போன்ற பிரதேசங்களில் இப்படி நடக்காவிட்டால்தான் அது ஆச்சரியம். இப்படி காலத்தில் புதைந்து போன எத்தனையோ நல்ல எழுத்தாளர்கள் தமிழில் உள்ளார்கள். இரவிச்சந்திரனுக்கு அத்தகைய விபத்து நடக்காமல் ஜெய்ரிகி பதிப்பகம் காப்பாற்றியிருக்கிறது.

இந்தக் கதைகளை வாசியுங்கள். இரவிச்சந்திரனின் இதர எழுத்துக்களையும் தேடி வாசிக்க வேண்டும் என்கிற ஆவல் உங்களுக்குள் ஏற்படும் என்கிற நம்பிக்கை எனக்குண்டு. இந்தத் தொகுதியை வாசிக்கப் போகும் உங்களுக்கு என் நன்றியும் அன்பும்.

 

வெப்பம் தகிக்கும் சென்னையின் ஒரு மாலை

28 மே 2022                                                                                  

 சுரேஷ் கண்ணன்                

தரையில் இறங்கும் விமானங்கள் - இந்துமதி

எழுத்தாளர் இந்துமதியின் ‘தரையில் இறங்கும் விமானங்கள்’ நாவலை சமீபத்திய தற்செயல் தேர்வில் வாசித்து முடித்தேன். எத்தனையோ வருடங்களுக்கு முன்பு வாசித்த நூல் இது. அப்போது மிகவும் பிடித்திருந்தது. ஆனால், சமீபத்திய வாசிப்பில் அத்தனை உன்னதமாகத் தெரியாவிட்டாலும் தமிழில் எழுதப்பட்ட ஒரு குறிப்பிடத்தகுந்த வெகுசன நாவல் என்றே சொல்வேன்.

ஒரு காலக்கட்டத்தின்  பின்னணி இதில் உள்ளது. அதே சமயத்தில் எப்போதும் பொருந்திப் பார்க்க முடிகிற நிரந்தரத்தன்மையையும் கொண்டுள்ளது. பாலகுமாரன், ஆதவன் போன்றோரின் வாசனை ஆங்காங்கே வருகிறது.

இந்துமதியின் படைப்புகளில் சிலதை பதின்மங்களில் நான் வாசித்திருக்கக்கூடும். ஆனால் அவை எதுவுமே இப்போது நினைவில் இல்லை. மாறாக இந்த நாவல் மட்டும் நினைவில் மங்கலாகவும் அதே சமயத்தில் இதன் சில விவரணைகள் அழுத்தமாகவும் மனதில் பதிந்துள்ளது. குறிப்பாக நாவலில் விவரிக்கப்படும் ஓரிடம் எப்போதுமே நினைவில் வந்து கொண்டிருக்கும். இந்த நாவலின் ஒரு புள்ளி என்னுள் உறைந்து போன இடம் அது எனலாம்.

மேகங்கள் நகரும் போது நமக்குத் தெரியும் விநோதமான உருவங்களைப் போல,  சுண்ணாம்புச் சுவரில் காரை உதிரும் அது போன்ற உருவங்களை ஏற்படுத்தியிருப்பதை நடைமுறையில் நாம் பார்த்திருப்போம்.  இந்த நாவலிலும் அப்படியொரு சித்தரிப்பு.

சமையல் அறைச் சுவற்றில் இருக்கும் அப்படியொரு உருவம், நடனமாடும் ஒரு பெண்மணியைப் போலவே விஸ்வம் என்கிற கதாபாத்திரத்திற்குத் தோன்றும். ‘போடா கிறுக்குப்பயலே’ என்பது போல அவனுடைய தாயார், இவனின் கற்பனையை சிரிப்புடன் புறந்தள்ளி விடுவார்.

ஆனால் பிறகு இவர்களின் குடும்பத்தில் வந்து இணைகிற விஸ்வத்தின் அண்ணி (பிராமண வழக்கில் மன்னி), இதே கற்பனையை விஸ்வத்திடம் பகிரும் போது அதிலுள்ள ஒற்றுமையைக் கண்டு அவன் திகைத்துப் போய் விடுவான். இருவரின் ரசனையும் ஒரே மாதிரியாக அமைந்துள்ளதை மிக சுவாரசியமாக சுட்டிக்காட்டும் இடம் அது.

இப்போதைய மீள் வாசிப்பில் இந்த இடம் எப்போது வரும் என்று காத்திருந்து அது வந்தவுடன் புன்னகைத்துக் கொண்டேன்.

**

இந்த நாவல் எதைப் பற்றியது?

ஒருவனின் இளம் வயது என்பது லட்சியங்களும் கனவுகளும் நிரம்பி பெருகி வளரும் காலக்கட்டம். அந்தக் கனவுகளை நோக்கி பயணப்பட்டு விட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை நிறைந்திருக்கிற வயது. ஆனால் கூடவே சந்தேகமும் நிராசையும் இணைந்திருக்கும் பருவம்.

அந்தக் கனவுகளை நோக்கி பயணப்பட விடாமல் யதார்த்தம் என்பது அவனை வேறெங்கோ திசை திருப்பி அலைக்கழிக்கும். வேறு வழியின்றி ஒரு கட்டத்தில் அந்த நிதர்சனத்தை அவன் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும். இதுதான் இந்த நாவலின் மையம். இதை எந்தவொரு வளரிளம் இளைஞனின் அனுபவத்துடனும் பொருத்திப் பார்க்கலாம். அதனால்தான் காலத்தின் நிரந்தரத்தன்மை இதில் இருக்கிறது என்று ஆரம்பத்தில் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.

பரசு என்கிற இளைஞன் மேலே படிக்க விரும்பி, ஆனால் குடும்பத்தின் சூழல் காரணமாகவும் தந்தையின் வற்புறுத்தல் காரணமாகவும் அந்தக் கனவை கைவிட்டு பணியில் சேர்கிறான்.

அவனுடைய தம்பி விஸ்வம். இவன்தான் இந்தப் புனைவின் நாயகன் எனலாம். அண்ணனைப் போலவே தானும் ஓர் இயந்திரம் ஆகி விடுவோமோ என்கிற பயமும், அப்படி ஆகி விடக்கூடாது என்கிற பிடிவாதமும் கொண்டிருக்கிறவன். ஆனால் சூழல் அவனைச் சுழற்றியடிக்கும் போது பரசுவின் தொடர்ச்சியாக அவனும் ஓர் இயந்திரமாகத்தான் ஆக வேண்டியிருக்கிறது.

விஸ்வத்தின் பாத்திரம் மிகக் கச்சிதமாகவும் சுவாரசியமாகவும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. எண்பது, தொன்னூறுகளில் சிறுபத்திரிகை உலகில் இயங்கும் ஒரு நவீன இளைஞனின் சித்திரம் விஸ்வத்தினுடையது.

அன்றாட லெளகீக விஷயங்களின் மீது வெறுப்பும் எரிச்சலும் கொண்டிருக்கிறவன். இந்த மரபை மீறத் துடிக்கிறவன். இதிலிருந்து தப்பித்து விட முடியாதா என்கிற ஏக்கமும் நிராசையும் கொண்டிருக்கிறவன். பிலிம் சொசைட்டி, சார்த்தர், ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி என்கிற அறிவார்த்தமான தேடலைக் கொண்டிருப்பவன். சிறுபத்திரிகை நடத்த முயல்கிறவன். இயந்திரமாக மாறி விட்டிருக்கிற அண்ணன் பரசுவின் மீது வெறுப்பும் பரிதாபமும் ஒருசேர கொண்டிருக்கிறவன்.

வேண்டா வெறுப்பாக அவன் செல்லும் ஒரு நேர்காணலுக்காக ஓர் அலுவகத்தின் வாசலில் நின்று கொண்டிருக்கிற போது அங்குள்ள இயற்கைச் சூழலை வியக்கிற விஸ்வத்தின் மனநிலையின் மூலம் அவனுடைய பாத்திரம், நாவலின் துவக்கத்திலேயே மிகச் சரியாக வாசகனுக்குள் கடத்தப்பட்டு விடுகிறது.

**

அண்ணி ருக்மணிக்கும் விஸ்வத்திற்கும் இடையில் ஏற்படும் நேசமும் ரசனை ஒற்றுமையும் மெல்ல திரண்டு எழுவதை இந்த நாவலின் சுவாரசியமான அம்சங்களுள் ஒன்றாகச் சொல்லலாம்.

வழமைகளினால் இருண்டு கிடக்கும் அந்த வீட்டினுள் ஓர் அகல் வெளிச்சம் போல நுழைகிறாள் ருக்மணி. அவளின் செய்கை ஒவ்வொன்றிலும் அவளுடைய ரசனையும் நேர்த்தியும் வெளிப்படுகிறது. ‘இத்தனை அழகு கொண்டவள். தனக்கு மனைவியா?” என்று துவக்கத்திலிருந்தே பிரமிக்கிற பரசு, அந்தப் பேரழகை நெருங்க முடியாமல் தாழ்வுணர்ச்சியுடன் விலகியே நிற்கிறான். எந்நேரமும் சிரித்துக் கொண்டே வளைய வருகிற ருக்மணியைப் பார்த்து விஸ்வத்திற்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அண்ணன் பரசுவின் மீது கோபமாகவும் வருகிறது.

தன் துணிகளை அண்ணி துவைக்கும் போது சங்கடத்துடன் ஆட்சேபிக்கும் விஸ்வம், அவளுள் ஒளிந்திருக்கிற இலக்கிய வாசனையை அறியும் சமயத்தில் அவளுடன் ஒன்றிப் போகிறான். அவர்களுக்குள் ஒரு நாகரிகமான நட்பு உருவாவதற்கு இலக்கிய ரசனையும், அது தொடர்பான உரையாடலும் காரணமாக இருக்கின்றன.

விஸ்வத்தின் தந்தை பாத்திரமும் சரியாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. பொருளாதார சூழல் காரணமாக தன் மகன்களை அவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறான சூழலில் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறோமே என்கிற உள்ளார்ந்த வேதனையும் ஆனால் அதனை தவிர்க்க முடியாத கட்டாயத்திலும் அவர் தத்தளிக்கிறார். தந்தையின் கையாலாகாததன்மை குறித்து விஸ்வத்திற்கு அவ்வப்போது எரிச்சல் வந்தாலும் அவருடைய நோக்கில் நின்று பார்க்கும் போது அவனுக்கு நிதர்சனம் புரிகிறது. எரிச்சல் பரிதாபமாகவும் அன்பாகவும் மாறுகிறது.

**

இந்த நாவல், துரை இயக்கி அஜித் நடித்த திரைப்படமான ‘முகவரி’யை எனக்கு நினைவுப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தது. இசைத்துறையில் ஆர்வமும் திறமையும் கொண்ட ஓர் இளைஞன் சினிமாவில் முட்டி மோதி தோற்றுப் போய் குடும்பச் சூழல் காரணமாக இறுதியில் பணிக்குச் செல்லும் கதை. இந்துமதியின் நாவலில் இருந்து துரை தூண்டுதல் பெற்றிருந்தாலும் ஆச்சரியமில்லை. அண்ணன், அண்ணி பாத்திரம் உட்பட திரைப்படத்திற்கும் நாவலுக்கும் பல ஒற்றுமைகள் உள்ளன.

இதில் இன்னொரு தற்செயல் ஒற்றுமையும் உள்ளது. இந்த நாவல், தொலைக்காட்சி தொடராக படமாக்கப்பட்ட போது விஸ்வம் பாத்திரத்தில் ரகுவரன் நடித்திருந்தார் என்று நினைவு. ஆனால் ‘முகவரி’யில் நாயகனுக்கு அண்ணனாக, அதாவது பரசு பாத்திரத்தை அவர் ஏற்றிருந்தார்.

நாவலை வாசித்து முடித்தவுடன் எப்போதோ பார்த்த தொடரின் சில காட்சிகளை பார்க்க முடியுமா என்று ஆசைப்பட்டேன். ஆனால் இணையத்தில் எத்தனை தேடியும் கிடைக்கவில்லை. (யாராவது கண்டெடுத்தால் சொல்லுங்கள்). 

இந்துமதி

இந்த நாவலில் மிக முக்கியமானதொரு அம்சத்தைக் கண்டேன்.

அதாவது பொதுவாக பெண் எழுத்தாளர்கள் என்றால் மாமியார் – மருமகள் பிரச்சினை, ஆணாதிக்க கணவனின் பிடியில் பல்வேறு கொடுமைகளை அனுபவிக்கும் ‘அபலை’ மனைவியின் பாத்திரம் என்று சமையல் அறையில் மூக்கைச் சிந்திக் கொண்டே எழுதியிருப்பார்கள் அல்லது இவற்றிலிருந்து மீறியெழுந்து ‘ஓ.. ஒரு தென்றல் புயலாகி வருதே’ என்று ஆவேசமான பெண்ணியக் குரலில், ஆண் குலத்தையே எரித்துச் சாம்பலாக்குகிற மிகையுடன் பொங்கியெழுந்து புரட்சி செய்வார்கள்.

ஆனால், இந்த நாவல் பெண் எழுத்தாளரால் எழுதப்பட்டிருந்தாலும் “ஆண் வாசனை’ மிகுந்த படைப்பாக இருப்பதை ஆச்சரியத்துடன் கவனித்தேன். எந்த இடத்திலுமே விஸ்வத்தின் பாத்திரம் தடம் மாறவில்லை. ஓர் ஆணின் மனதில் கூடு பாய்ந்த அதிசயத்தை இந்துமதி நிகழ்த்தியிருக்கிறார் எனலாம்.

விஸ்வத்தின் காதலி ஜமுனா ஒரு சராசரிப் பெண். ஆனால் தன்னை ‘இன்டலெக்சுவலாக’ உணரும் விஸ்வத்தால் அவளுடைய சராசரித்தனத்தை ஏற்க முடிவதில்லை. எரிச்சலுடன் அவ்வப்போது விலகி விடுகிறான். ஆனால் இவனுடைய அண்ணி ருக்மணியால் அறிவார்ந்த சூழலிலும் சரி, சராசரிகளின் உலகிலும் சரி, இரண்டிலுமே சகஜமாகப் புழங்க முடிகிறது. அவளுடைய இந்தக் குணாதிசயம் விஸ்வத்தின் அக உலகில் கணிசமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதோடு இந்த நாவல் நிறைவுறுகிறது.

இந்துமதியை கணிசமாக படித்தவர்கள், அவர் எழுதியதில் இந்த நாவல் மட்டுமே குறிப்பிடத்தக்க படைப்பு என்கிறார்கள். கனவுலகில் மிதந்து திரியும் விஸ்வம், அங்கிருந்து சரிந்து யதார்த்தத்தின் படிகளில் நடந்து செல்லும் வீழ்ச்சியைத்தான் தலைப்பு குறிக்கிறது.

நிச்சயம் ஒருமுறை வாசிக்கத்தகுந்த நாவல்.




suresh kannan

தமிழில் சினிமா பற்றிய நூல்கள்

சினிமா கலாசாரத்தை கடந்த ஒரு கலை. என்றாலும் அதன் கோட்பாடுகளை அறிந்து கொள்ள மொழி வழியிலான நூல்கள் தேவை. சினிமா ரசனை, உருவாக்கம், நுட்பம், கோட்பாடு போன்ற வகைமைகளில் ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, ஜெர்மனி உள்ளிட்ட மொழிகளில் பல்வேறு நூல்கள் உள்ளன. இவற்றோடு ஒப்பிடும் போது, சினிமாவை சுவாசிக்கிற தமிழ் சமூகத்தில் அது தொடர்பான நூல்கள் குறைவுதான் என்றாலும் இங்கும் குறிப்பிடத்தக்க படைப்புகள் உள்ளன. அவைகளில் முக்கியமானவற்றில் சிலதைப் பற்றி பார்ப்போம்.

எளிமையான, அடிப்படையான நூல் வரிசையிலிருந்து துவங்கினால், அறந்தை நாராயணனின் ‘தமிழ் சினிமாவின் கதை’ நூலில் இருந்து ஆரம்பிக்கலாம். நாடக மரபு துவங்கி மெளனப் பட காலக்கட்டத்தைத் தொடர்ந்து எண்பதுகள் வரையான தமிழ்த் திரைப்படங்களின் பல்வேறு ஆதாரமான தகவல்களைத் தருகிறது. தியோடர் பாஸ்கரனின் ‘பாம்பின் கண்’ என்கிற மொழியாக்க ஆய்வுநூல் பல அடிப்படையான தகவல்களுடன் இதன் வரலாற்றை இன்னமும் துல்லியமாக்குகிறது. ‘எம் தமி்ழர் செய்த படம்” ‘சொப்பன வாழ்வில் மகிழ்ந்தே’ ஆகிய அவருடைய மற்ற நூல்கள் தமிழ் சினிமாவின் அடிப்படை வரலாற்றை சிறப்பான தரவுகளுடன் பதிவாக்கியிருக்கிறது. இந்த வகையில் தியோடர் பாஸ்கரன், ரேண்டார் கை போன்றோர்களை தமிழ் சினிமா நூலின் முன்னோடிகள் என்றே சொல்லலாம்.

அம்ஷன் குமாரின் ‘சினிமா ரசனை’, ஓவியர் ஜீவாவின் ‘திரைச்சீலை’ (தேசிய விருது பெற்றது) ஆகிய நூல்கள், சினிமாவை சரியானபடி நுகர்வதற்கான அடிப்படையான வெளிச்சத்தை சராசரி பார்வையாளனுக்கு அளிக்கின்றன. ‘வாங்க, சினிமாவைப் பற்றி பேசலாம்’ என்கிற இயக்குநர் பாக்யராஜின் நூல், வெகுசன சினிமா உருவாக்கத்தின் பின்னணியில் உள்ள சுவாரசியமான தகவல்களை ஜனரஞ்சக மொழியில் பேசுகிறது.

உலக சினிமாவைப் பற்றிய எளிமையான அறிமுகத்தை வெகுசன இதழில் செழியன் எழுதிய உலக சினிமா’ தொடர் அளித்தது. தீராநதியில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய ‘அயல் சினிமா’ தொடரும் முக்கியம் வாய்ந்தது. உலக சினிமா குறித்து அவர் எழுதி தொகுத்திருந்த நூலும் கவனிக்கத்தக்கது. ஒரு சினிமாவைப் பற்றி பிரத்யெகமான முழு நூல் தமிழில் வருவதெல்லாம் மிக அபூர்வம். ‘பதேர் பாஞ்சாலி’ என்கிற வங்க சினிமாவைப் பற்றி எஸ்.ரா எழுதிய பிரத்யேகமான நூல் அவசியம் வாசிக்க வேண்டியது.

‘தமிழ் சினிமாவின் பரிணாமங்கள்’ என்கிற விட்டல்ராவின் நூல் பல அரிய தகவல்களை உள்ளடக்கியது. இவரின் இன்னொரு நூலான ‘நவீன கன்னட சினிமா’  நாம் அறியாத, அண்டை மாநில கலையுலகத்தைப் பற்றிய பல சுவாரசியமான கட்டுரைகளைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆய்வு ரீதியிலான சினிமா நூல்களும் தமிழில் உள்ளன. கார்த்திகேசு சிவத்தம்பியின் ‘தமிழ்ப் பண்பாட்டில் சினிமா’ என்பது ஒரு முன்னோடி நூல். ஹங்கேரி அறிஞரான பேல பெலாஸ் எழுதிய சினிமா கோட்பாடு பற்றிய நூல் எண்பதுகளிலேயே தமிழில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டு விட்டது. எம்.சிவக்குமார் சிறப்பாக மொழிபெயர்த்த இந்த நூல் சமீபத்தில் புதிய பதிப்பாகவும் வெளியாகியுள்ளது. ‘திரையில் வரையப்பட்ட தமிழ் நிலம் (பிரேம்), கதாநாயகனின் மரணம் (ராஜன்குறை), ‘சினிமாவின் இரண்டாம் நூற்றாண்டு’ (எம்.சிவக்குமார்), திரை அகம் (ஆனந்த் பாண்டியன்), சினிமா: சட்டகமும் சாளரமும் (சொர்ணவேல்) போன்றவை குறிப்பிடத்தக்க ஆய்வு நூல்கள்.

ப.திருநாவுக்கரசின் ‘சொல்லப்படாத சினிமா’, உலக ஆவணப்படங்கள் மற்றும் இந்திய, தமிழ் ஆவணப்படங்களைப் பற்றி விரிவாக பதிவு செய்திருக்கும் நூல். இவர் தொகுத்த ‘மக்களுக்கான சினிமா’ பல சர்வதேச கலைஞர்களின் சுயாதீன முயற்சிகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறது. எஸ்.ஆனந்தின் ‘திரைப்பட மேதைகள்’ ஐரோப்பிய சினிமா இயக்குநர்களைப் பற்றிய மிகச்சிறந்த அறிமுகத்தை அளிக்கிறது. ‘சத்யஜித் ரே, திரைமொழியும் – கதைக்களமும் எனும் நூல், அந்த திரைமேதையின் ஆக்கங்களைப் பற்றிய மிகச் சிறந்த நூல். லதா ராமகிருஷ்ணன் இந்நூலை மொழிபெயர்ப்பு செய்திருக்கிறார்.

நாட்டுப்புற ஆய்வியலாளரான டி.தர்மராஜ் எழுதிய கபாலி: திரைக்கதையும், திரைக்கு வெளியே கதையும் எனும் நூல் ஒரு வெகுசன சினிமாவையொட்டி சமூகத்தின் புறச்சூழலையும் இணைத்து ஆராய்வது சுவாரசியமானது. பிரெஞ்சு இயக்குநர்களை அறிமுகப்படுத்தும் வெ.ஸ்ரீராமின் ‘புதிய அலை இயக்குநர்கள்”, பேராசிரியர் எம்.எஸ்.எஸ். பாண்டியனின் ஆய்வுக்கட்டுரைகளின் தொகுப்பு நூல்களும் இந்த வரிசையில் முக்கியமானவை. வெங்கடேஷ் சக்ரவர்த்தி, சுபகுணராஜன், சுந்தர்காளி போன்றவர்களின் சினிமா கட்டுரைகளும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.

சினிமா நூல்களின் விற்பனைக்கென்றே பிரத்யேகமாக உருவாகியிருக்கும் ‘பியூர் சினிமா’ என்கிற நூல் அங்காடி, சினிமாவின் முக்கியத்தை அறிவுசார் சமூகம் தீவிரமாக எடுத்துக் கொண்டிருப்பதை உறுதி செய்தாலும் கடக்க வேண்டிய தூரம் இன்னமும் நீளமாகவே உள்ளது. 

(தி இந்து தமிழ் நாளிதழில் பிரசுரமானது) 

suresh kannan

ஓவியர் கோபுலு: உறைந்து போன தூரிகை

இன்றைய அளவிற்கு கேளிக்கை அம்சங்கள் இல்லாத முந்தைய காலக்கட்டத்தில் அதாவது 1940-களில் புத்தக வாசிப்பு என்பது பொழுது போக்கின் ஒரு பிரதான அம்சமாக இருந்தது. குறிப்பாக வெகுஜன இதழ்களில் வெளியாகும் தொடர்கதைகள். கல்கியின் பொன்னியின் செல்வன் வெளிவந்து கொண்டிருந்த போது அடுத்த அத்தியாயத்தை வாசிக்கும் ஆவல் தாங்காமல் சில வாசகர்கள் புத்தக ஏஜெண்ட்டின் வருகைக்காக ரயில் நிலையத்திலேயே வந்து காத்திருந்து சுடச்சுட வாங்கி அங்கேயே வாசிப்பார்களாம். இவ்வாறான தொடர்களை தொகுத்து பைண்ட் செய்து புத்தகங்களாக சேகரிப்பது என்பதும் அப்போதைய பிரதான பொழுதுபோக்காக இருந்தது. இந்தக் காலக்கட்டத்தை 'தொடர்கதைகளின் பொற்காலம்' என்று கூறலாம். இன்றைய தொலைக்காட்சி சீரியில்களின் எழுத்து வடிவ முன்னோடி அது. காலப்போக்கில்  மெல்ல விலகுகிற விஷயத்தில் தொடர்கதைகளும் ஒன்றாகிப் போனது தவிர்க்க முடியாத சோக பரிணாமம். தொடர்கதைகளை ஆர்வமாக வாசிக்கும் போக்கு சுமாராக எண்பதுகள் வரை நீடித்து பின்பு மெல்ல மெல்ல அருகிப் போனது.

தொடர்கதைகளைப் போலவே அதற்காக வரையப்படும் ஓவியங்களுக்கும் கூட அப்போது வெறித்தனமான வாசகர்கள் இருந்தார்கள். தொடர்கதையை வாசிப்பதை விடவும் அதிகமான நேரத்தை செலவழித்து ஓவியங்களை நிதானமாக ரசிக்கவும் பாதுகாக்கவும்  செய்கிற நபர்கள். அதற்கான சாவகாசமான நேரமும் இருந்த காலக்கட்டம் அது. மாலி, சில்பி, மணியம், எஸ்.ராஜம், மாதவன், தாணு, ராஜூ என்று பல பத்திரிகையுலக ஓவிய ஜாம்பவான்கள் கலை மற்றும் அழகியல் உணர்வுடன் அற்புதமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். பல குடும்பங்களின் பூஜையறைகள் இவர்கள் நுட்பமாக வரைந்த கடவுள் சித்திரங்களால் நிறைந்திருப்பது என்பது ஒரு வழக்கமாகவே இருந்தது. தீபாவளி மலர்களில் வெளியாகும் அட்டைப்படங்கள், இதழின் உள்ளே வழுவழுப்பான தாளில் அச்சிடப்பட்டிருக்கும் வண்ணமிகு ஆன்மீக ஓவியங்களை வாசகர்கள் கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டு பாதுகாப்பார்கள். இந்த ஜாம்பவான்களின் வரிசையில் முக்கியமானதொரு கலையாளுமைதான், மாலியால் கோபுலு என்றழைக்கப்பட்ட எஸ்.கோபாலன்.

தேவன் எழுதிய துப்பறியும் சாம்பு,  கொத்தமங்கலம் சுப்புவின் 'தில்லானா மோகனாம்பாள், சாவியின் வாஷிங்டனில் திருணம், ஜெயகாந்தனின் ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம், ராஜம்கிருஷ்ணனின் மண்ணகத்துப் பூந்துளிகள் போன்று பல எழுத்தாளர்களின் எண்ணற்ற தொடர்களுக்கு ஓவியம் தீட்டி அவற்றை மேலதிகமாக அழகுறச் செய்தவர் கோபுலு. மாத்திரமல்லாமல் அரசியல் கேலிச் சித்திரங்கள், அங்கத நகைச்சுவைகள், ஹாஸ்ய கோட்டோவியங்கள் வரைவதிலும் புகழ்பெற்றவர். நகைச்சுவை ஓவியம்தானே என்பதற்காக மேலோட்டமான தீற்றல்களாக அல்லாமல் ஒவ்வொரு சித்திரத்திலும் நுணுக்கமாக பல நுட்பமான விவரங்கள் பதிவாகுமாறு உருவாக்குவது கோபுலுவின் சிறப்பு. குறிப்பாக நடுத்தரவர்க்க பிராமண குடும்பத்து கலாசாரங்களின் மிகத் துல்லியமான பல்வேறு விதமான பரிமாணங்களை அவரது ஓவியங்களில் காணலாம்.  காலத்தையும் கடந்து நிற்கும் பண்பாட்டுப் புதிவுகள் அவை. ஆர்.கே.லஷ்மணின் 'மிஸ்டர் பொதுஜனம்' போல துப்பறியும் சாம்புவிற்காக கோபுலு பிரத்யேகமாக உருவாக்கிய நீளமான மூக்கும், சோகமும் அசட்டுக்களையுடனான முகமுமான துப்பறியும் சாம்பு பாத்திரம் பார்ப்பதற்கு சுவாரசியமானது. தன்னை 'Artoonist' என்று வர்ணித்துக் கொண்டவர் கோபுலு

***

தஞ்சாவூரில் பிறந்த கோபாலனுக்கு சிறுவயது முதலே ஓவியங்கள் வரைவதில் ஆர்வமும் ஈடுபாடும் ஏற்பட்டது.  தஞ்சை பெரிய கோவிலில் உள்ள சிற்பங்களும் அரண்மனையில் உள்ள தஞ்சாவூர் ஓவியங்களும் இவரை மிகவும் கவர்ந்தன. அக்கம் பக்கத்து வீடுகளின் பூஜையறைகளில் கடவுள் படம் வரைந்து பெண்களிடம் நிறையப் பாராட்டும் சன்மானமும் பெற்றார்.  ஆனந்த விகடன் இதழில் அப்போது வெளியாகும் பிரபல ஓவியர் மாலியின் ஓவியங்களைப் பார்த்து வியந்து பிரமித்து அதே மாதிரியாக தானும் வரைந்து பார்ப்பார். பிற்காலத்தில் மாலியுடனேயே பணிபுரியப் போகும் பொன்னான வாய்ப்பு சாத்தியமாகப் போகிறது என்பது அவருக்கு அப்போது தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை.

ஆனால் அவரது தந்தைக்கோ இவர் நன்றாகப் படித்து முடித்தவுடன் தான் பணியாற்றிய ரயில்வே துறையில் சேர்த்து விட்டால் நிம்மதி என்று தோன்றியது. கோபாலனின் ஓவிய ஆசிரியா் இவரது அபாரமான திறமையையும் ஆர்வத்தையும் பார்த்த பின்னர் அவரது தந்தையிடம் செய்த பரிந்துரையினால்தான் இவரால் கும்பகோணத்தின் ஒவியக் கல்லூரியில் இணைந்து கற்க முடிந்தது.

ஓவியப் படிப்பை முடித்து சென்னைக்கு வந்தவுடன் மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பின் ஆனந்த விகடனில் பணிபுரியும் மாலியை சந்திக்கிறார். அப்போதைய ஆனந்தவிகடன், அட்டைப் படத்திலேயே ஹாஸ்ய சித்திரங்களைக் கொண்டு வெளிவரும். கோபாலனின் ஓவியத் திறமையைப் பாராட்டிய மாலி அவரது நகைச்சுவைச் சித்திரங்கள் இரண்டை ஆனந்தவிகடனில் அட்டையில் வெளியிடுகிறார். விகடனிலேயே தன் ஓவியங்கள் வெளியானதில் கோபாலனுக்கு பரவசமும் கூடுதலாக சன்மானமும் கிடைத்த இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி. தீபாவளி மலர் ஒன்றிற்காக மாலியின் வழிகாட்டுதலின் பேரில் திருவையாறு தியாகராஜ சுவாமிகளின் இல்லத்திலிருக்கும் ராமர் பட்டாபிகேஷப்படம் உள்ளிட்ட பல திருவுருவங்களை ஓவியங்களாக வரைந்து மாலியின் நன்மதிப்பைப் பெறுகிறார். பிறகு ஆனந்தவிகடனிலேயே மாலியின் கீழ் பணிபுரியும் வாய்ப்பும் கிடைக்கிறது.

அங்கு பொறுப்பாசிரியாக இருந்த எழுத்தாளர் தேவன் படைப்புகளுக்கு இவர் வரைந்த ஓவியங்கள் பரவலாக பாராட்டைப் பெற்று அது வெற்றிக் கூட்டணியாக அமைகிறது. தேவன் எழுதிய துப்பறியும் சாம்பு, ஜஸ்டிஸ்  ஜகந்நாதன்,  ஸ்ரீமான் சுதர்சனம்,  மிஸ்டர் வேதாந்தம், சி.ஐ.டி. சந்துரு போன்ற படைப்புகளும் அதற்குப் பொருத்தமான கோபுலுவின் ஓவியங்களும் வாசகர்களால் பெருவாரியாக ரசிக்கப்படுகின்றன. வாசனின் மறைவிற்குப் பிறகு விகடனின் தொடர் வெற்றியில் சற்று தொய்வு ஏற்பட்ட போது அதை மீண்டும் நிமிர்த்தியது கொத்தமங்கலம் சுப்பு எழுதிய 'தில்லானா மோகனாம்பாள்' தொடர். ஒவ்வொரு வாரமும் இந்தத் தொடரை வாசகர்கள் மிக ஆவலுடன் எதிர்பார்த்து வாசித்தார்கள். பிறகு இது திரைப்படமாகவும் வந்து வெற்றி பெற்றது எல்லோருக்கும் தெரியும். இந்தத் தொடருக்கும் கோபுலுவின் ஓவியங்கள் கூடுதல் மதிப்பை உருவாக்கியது என்றால் அதில் மிகையில்லை. பிறகு எழுத்தாளர் சாவியுடன் அமைந்த கூட்டணியும் மகா வெற்றி. 'வாஷிங்டனில் திருமணம்' நகைச்சுவைத் தொடரையும் அந்தக் கற்பனையையும் மிஞ்சும் கோபுலுவின் கோட்டோவியங்களையும் மக்கள் உற்சாகமாக கொண்டாடினார்கள்.

***

பொதுவாக கோபுலுவை ஓவியராகவும் கேலிச் சித்திரக்காராகவும் அறிபவர்கள் பெரும்பாலும் அவருடைய இன்னொரு பரிமாணத்தை அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். விளம்பரத் துறையிலும் நுழைந்து அதிலும் வெற்றிக் கொடி நாட்டியவர் கோபுலு. ஒரு விளம்பரத்தை மக்களிடம் வெற்றிகரமாக சென்று பரப்புவதற்கும் அடிப்படையானது கலைத் திறமைதானே? எனவே தனது ஓவியத் திறமையை தான் உருவாக்கும் விளம்பரங்களில் இணைத்து அதை வெற்றிகரமான கலவையாக்கினார். ராசி சில்க்ஸ், காளிமார்க் குளிர்பானம், ப்ரில் இங்க், எல்.ஐ.சி. போன்ற நிறுவனங்களின் விளம்பரங்களை பல புதுமையான வழிகளில் முன்நிறுத்தி தொடர் வெற்றிகளைத் தேடித் தந்தார். ஸ்ரீராம் சிட்ஸ், உம்மிடி பங்காரு ஜூவல்லர்ஸ், குங்குமம், சன்டிவி போன்றவைகளின் இலச்சினையை (Logo) உருவாக்கி அவற்றின் வணிக அடையாள வெற்றிக்கு அடித்தளம் அமைத்துத் தந்தார். ஜெயலலிதா, ஹேமமாலினி போன்ற நடிகைகள் இவர் உருவாக்கிய விளம்பரங்களில் மாடலாக பணிபுரிந்திருக்கின்றனர் என்பது சுவாரசியமான வரலாறு.

இயற்கை ஒருவருக்கு வழங்கும் பிரத்யேகமான கலைத் திறமையை, அதுவே பறித்துக் கொள்ள முயல்வது ஒரு சோகமான முரண். 2002-ம் ஆண்டில் கோபுலுவிற்கு ஒரு சோதனைக் கட்டம். மூளையில் ஏற்பட்ட ஒரு பாதிப்பினால் வலது கையும் காலும் செயல் இழந்தன. 'என் ஓவியங்களின் பாணியை 'கோபுலு ஸ்ட்ரோக்ஸ்' என்று புகழ்வார்கள். ஆனால் பாருங்கள் .. எனக்கே ஸ்ட்ரோக் வந்துவிட்டது' என்று அந்த இக்கட்டான நேரத்திலும் தன் நகைச்சுவையை இழக்காதவர் கோபுலு. மருத்துவருடைய ஆலோசனையின் பேரில் இடது கையால் வரைந்து பழகினார். பிறகு வலது கையும் இயல்பான பழக்கத்திற்கு வந்து விட்டதால் இருகைகளிலுமே வரையும் திறனைப் பெற்றார். கலைஞர்களுக்கு விபத்துகளும் ஒருவகையில் வரம் போலும். ஒருபுறம் தன் கவனத்தை விளம்பரத் துறையில் செலுத்திக் கொண்டிருந்தாலும் இன்னொரு புறம் பத்திரிகைகளுக்கு ஓவியம் வரைவதையும் விடவில்லை.

1991-ல்  கருணாநிதி கையினால் கலைமாமணி விருது, 1999-ல் எம்.ஏ.சிதம்பரம் செட்டியார் விருது, 2000-ல் முரசொலி அறக்கட்டளை விருது உள்பட பல விருதுகளை வாங்கியுள்ளார். 'ஒரு கார்ட்டூனிஸ்டின் அடிப்படை பண்பானது மனித நேயமும் நகைச்சுவையும் விமர்சனமும் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் படைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்' என்பது இவரது கருத்து. தன்னுடைய சித்திரங்களில் உருவாகும் மனிதர்களைப் போலவே கோபுலுவும் எப்போதும் நகைச்சுவையும் உற்சாகமும் கொண்டிருந்த மனிதராக இருந்தார் என்று அவருடன் பழகிய நண்பர்கள் கூறுகிறார்கள். தனது குருவான மாலியைத் தவிர அமெரிக்க சித்திரக்காரரான நார்மன் ராக்வெல் மற்றும் புகழ்பெற்ற கார்ட்டூனிஸ்ட்டான டேவிட் லோ ஆகியோருடைய கோட்டோவியங்களின் பாதிப்புகளையும் தன் படைப்புகளில் கொண்டிருந்தார்.

தனது 91வது வயது வரையிலும் கூட உற்சாகமாக இயங்கி வந்த கோபுலு, உடல்நலக்குறைவினால் சமீபத்தில்  மறைந்து போனாலும் அவர் உருவாக்கிய கோடுகளும் வண்ணங்களும் அபாரமான நகைச்சுவையும் காலத்திலும் வாசகர்களின் மனதிலும் அப்படியே அழியாமல் உறைந்திருக்கும்.
 

suresh kannan

சாத்தான்குளம் அப்துல்ஜப்பார் – கிரிக்கெட்டின் தமிழ்க் குரல்

“பட்டாபிராமன் முனையிலிருந்து பந்து வீச்சாளர் படிப்படியான, சீரான வேகத்தில் ஓடி வருகிறார். அளவு சற்று குறைவாக விழுந்த பந்து. ஆட்டக்காரர் அதை மிக அழகாக மிட்ஆன் திசையிலே திருப்பி அடிக்கிறார். பந்து எல்லைக் கோட்டை தாண்டிச் செல்கிறது. நான்கு ஓட்டங்கள். அணியின் எண்ணிக்கை 80 ஆக உயர்கிறது. இதோ அடுத்த பந்து …”

நீங்கள் நாற்பது வயதைத் தாண்டியவராக இருந்தால் மேற்குறிப்பிட்ட மாதிரியான கிரிக்கெட் தமிழ் வர்ணணையைக் கேட்டிராமல் உங்கள் இளமைப் பருவத்தை கடந்திருக்கவே முடியாது.

**

சமகாலத்திற்கு வருவோம். சமீபத்தில் ஒரு நாள் மாலை சற்று தாமதமாக வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன். ‘எப்படி அட்ச்சான் பாரு… பந்து டுய்ங்னு சிக்சர் போயிடுத்து..” என்பது போன்ற வசனங்கள் நாராச மொழியில் காதில் விழுந்தன. தொலைக்காட்சியில் ஐபிஎல் ஆட்டம் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது. முன்னாள் ஆட்டக்காரரான கிருஷ்ணாமாச்சாரி ஸ்ரீகாந்த், தன் அதிரடி ஆட்டத்தைப் போலவே தமிழையும் போட்டு இஷ்டத்திற்கு காட்டடியாக சாத்திக் கொண்டிருந்தார். ‘அவன், இவன்’ என்று ஆட்டக்காரர்கள் அனைவரையும் ஏக வசனத்தில்தான் குறிப்பிட்டுப் பேசினார். பண்பலை வானொலியின் மூலம் புகழ்பெற்ற, இன்னொரு வர்ணணையாளரான ஆர்.ஜே.பாலாஜி என்பவர் அசட்டுத்தனமான நகைச்சுவைகளை இறைத்து  தன் பங்கிற்கு இன்னமும் வெறுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்தார். இந்த வர்ணணைகளைக் குறித்த அதிருப்தியையும் ஒவ்வாமையையும் சமூக வலைத்தளங்களில் மக்கள் பதிவு செய்தார்கள்.

இரண்டு நிமிடத்தில் தயாராகக்கூடிய துரித உணவு போல கிரிக்கெட்டும் இருபது ஓவர்களில் சுருங்கிப் போய் விட்ட அபத்தமும் அதன் பின் உறைந்துள்ள வணிகமும் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இதன் துர்விளைவுகளின் ஒரு பகுதியாக, நாராச மொழியில் அமைந்த இவ்வகை வர்ணணைகளை கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் இளைய தலைமுறை இது போன்ற உரையாடல் பாணிக்குப் பழகி விட்டால் எஞ்சியிருக்கும் தமிழ் மொழியின் நிலைமை என்னவாகும் என்பதை யோசிக்கவே திகிலாக இருக்கிறது.

மக்களுக்கான ஊடகங்களில் உரையாடும் போது சாதி, மதம் போன்றவை தொடர்பான வழக்கு மொழிகளைத் தவிர்த்து பொது மொழியில், நல்ல தமிழில் பேசுவது ஒரு மரபு. இதன் மூலம் எந்தவொரு வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவரும் நெருடல்கள் ஏதுமின்றி அந்த உரையாடலை கவனிக்க முடியும். இந்திய கிரிகெட்டில் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் ஆதிக்கம் நீண்ட காலமாக இருந்து கொண்டிருப்பதை இது போன்ற வழக்கு மொழி உரையாடல்கள் மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

“மேட்ச் ஃபாஸ்டா போயிட்டிருக்கும் போது எப்டி சார்.. நல்ல தமிழ்ல பொறுமையா பேச முடியும், கலோக்கியலா.. அப்படி இப்படின்னு ஒரு ப்ளோல பேசத்தான் செய்வாங்க.. இதெல்லாம் ஒரு பிராப்ளமா?” என்று எவருக்கேனும் தோன்றலாம்.

ஆம்.. முந்தைய காலக்கட்டங்களில் அப்படி பேசியிருக்கிறார்கள். வானொலியில் அழகான, நிதானமான தமிழில் கிரிக்கெட் வர்ணணையைத் தந்திருக்கிறார்கள். அதற்கான சிறு உதாரணம்தான் இந்தக் கட்டுரையின் துவக்கத்தில் உதாரணமாக தந்திருப்பது. வி.ராமமூர்த்தி, கூத்தபிரான், அப்துல் ஜப்பார், சி.ரங்காச்சாரி, கே.எஸ்.எஸ் மணி, P.சிவராமகிருஷ்ணன், P.கணேசன் போன்ற கிரிக்கெட் வர்ணணையாளர்கள் அழகுத் தமிழில் தங்களின் பணியை திறம்பட கையாண்டார்கள். இவர்களின் உரையில் தமிழ் மட்டுமல்லாமல் கூடவே இலக்கியமும் மணக்கும்.

கம்பராமாயணத்தில் ஓர் இடம். சீதையை மணம் முடிப்பதற்காக நிகழும் சுயம்வரத்தில், துரித கணத்தில் ராமன் வில்லொடித்த அழகை ‘கையால் எடுத்தது கண்டனர்; இற்றது கேட்டார்’ என்று கவித்துவமாக எழுதியிருப்பார் கம்பர். பந்து வீச்சாளரின் மின்னல் வேக திறமையினால் எவராவது ஆட்டம் இழந்தால், இது போன்ற மேற்கோள்களையும் இணைத்து வர்ணணையை கூடுதல் சுவாரசியத்துடன் வழங்குவார்கள்.

முந்தைய காலக்கட்டங்களில், நடந்து கொண்டிருக்கும் கிரிக்கெட் ஆட்டம் பற்றிய விவரங்களை அறிந்து கொள்ள வானொலியை மட்டுமே சார்ந்து இருக்க வேண்டியிருந்தது. ஆங்கில மொழியின் பரிச்சயம் அத்தனை இல்லாத எங்களால் ‘கொழ கொழ’ ஆங்கில வர்ணணையை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இந்தி திணிப்பிற்கு எதிரான அரசியல் உணர்வு கொண்டிருந்த காலக்கட்டம் என்பதால் இந்தியை அறிய விரும்பாத தலைமுறையாக அது இருந்தது. எனவே ‘சார் ரன் கலியே’ என்று கூவும் இந்தி வர்ணணைகளும் புரியவில்லை. ‘சார்வாள் என்ன சொல்றாரு, கலி முத்திப் போச்சுன்னா..’ என்று குழம்ப வேண்டியிருந்தது.

இந்த நிலையில்தான் மிகப் பெரிய வரப்பிரசாதமாக வந்தது தமிழ் வர்ணணை. சராசரி நபர்கள் கூட கிரிக்கெட் பற்றிய ஆதாரமான விதிமுறைகளையும் நுணுக்கங்களையும்  அழகுத் தமிழில் அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. இந்தக் காலக்கட்டத்தில், தொலைக்காட்சியின் ஒலியை மட்டும் முழுவதும் அமைதிப்படுத்தி வைத்து விட்டு வானொலியை உயிர்ப்பித்து அருகில் வைத்துக் கொள்வோம். காட்சிகளை தொலைக்காட்சி வழியாகவும் தமிழ் வர்ணணையை வானொலி வழியாகவும் நுகர்ந்து இன்புறுவோம். உண்மையான ‘ஒலியும் ஒளியும்’ என்பது இதுதான்.

.. பின்காலில் சென்று வெட்டி ஆடுகிறார்…  ‘கவர் திசைக்கும் பாயிண்ட் திசைக்கும் இடையில் பந்து பறந்து செல்கிறது’… “மூன்று ஸ்லிப்கள், ஒரு கவர் பாயிண்ட், மிட் ஆன், மிட் ஆ•ப், மிட் விக்கெட், லாங் ஆன், லாங் ஆ•ப் என்ற பரந்த வியூக அமைப்பு” என்பது போன்ற வர்ணணைகளை தொலைக்காட்சி இல்லாமலேயே கூட ‘பார்த்து’ மகிழலாம். மனக்கண்ணில் காட்சிகளையும் கிரிக்கெட் மைதானத்தையும் கொண்டு வரும் துல்லியமான வர்ணணைகள்.

இவர்களில் பிரத்யேகமான, கம்பீரமான குரலைக் கொண்டிருப்பவர் சாத்தான்குளம் அப்துல் ஜப்பார். உலகத் தமிழர்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமான கிரிக்கெட் குரல். ஏறத்தாழ இவருடைய காலக்கட்டத்து சகாக்கள் அனைவருமே ஓய்வு பெற்று விட்டநிலையில் இன்னமும் கூட ஓர் இளைஞனுக்கான உற்சாகத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருப்பவர். ஏறத்தாழ அறுபது ஆண்டுகளைக் கடந்த ஊடகப் பணி என்பது சாதாரண விஷயமில்லை.

கிரிக்கெட் வர்ணணையாளர், ஊடகவியலாளர் போன்ற முகங்களைத் தாண்டி, நாடக நடிகர், எழுத்தாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர் என்று பல்வேறு பரிமாணங்களைக் கொண்ட ஆளுமை இவருடையது. வணிகத்திற்காக தூத்துக்குடியிலிருந்து இலங்கை சென்ற தந்தையாருடன் இணைந்து கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம். எனவே இவரது இளமைப்பருவம் முழுக்க கொழும்புவில் கழிந்தது.

இலங்கை ஒலிபரப்பு, நாடகம், எழுத்து என அங்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களை சுவாரசியமாக பதிவு செய்த நூல் ‘காற்று வெளியினிலே’. ஓர் ஊடகவியலாளராக, விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் தலைவர் பிரபாகரனை சந்தித்த அனுபவங்களை பரபரப்பும் சுவாரசியமும் இணைந்த மொழியில் ‘கண்டேன் பிரபாகரனை’ என்ற நூலாக எழுதியுள்ளார். ‘இறைத்தூதர் முஹம்மது’ என்கிற மொழிபெயர்ப்பு நூலுக்காக இஸ்லாமிய சமூகம் இவரை என்றும் நினைவில் கொண்டிருக்கும்.

எண்பது வயதை எட்டப்போகும் இந்த இளைஞர் மேலும் பல ஆண்டுகளை இதே உற்சாகத்துடன் கழித்து தனது சேவையைத் தொடர வேண்டும் என்கிற விருப்பத்துடன் அவரை வணங்கி மகிழ்கிறேன்.

(சாத்தான்குளம் அப்துல்ஜப்பார் - அகவை எண்பது சிறப்பு வெளியீட்டு மலருக்காக எழுதிய கட்டுரை)




 
suresh kannan

ஊழல், உளவு, அரசியல்

சங்கர் எழுதிய ‘ஊழல் – உளவு – அரசியல்’ நூலை வாசித்து முடித்தேன். ஒரு துப்பறியும் நாவலை வாசிப்பது போன்ற சுவாரசியத்துடன் ஏறத்தாழ ஒரே மூச்சில் வாசிக்க முடிந்தது. ஆனால் இது புனைவு அல்ல. மூர்க்கமான அரசு இயந்திரத்துடன் மோதி ஜெயித்த ஒரு சாமானியன் எதிர்கொண்ட திகிலும் பயங்கரமும் கொண்ட அனுபவங்களின் தொகுப்பு. அரசு இயந்திரத்தின் ஒரு உதிரியே அந்த இயந்திரத்தின் மோசடியை வெளிப்படுத்தத் துணிந்த துணிச்சலும் நேர்மையும் இந்த நூலின் பக்கங்களில் பதிவாகியுள்ளன.

தந்தையின் மறைவு காரணமாக 16 வயதிலேயே அரசுப் பணியில் இணையும் சங்கர், ஒரு விடலை இளைஞனின் அப்பாவித்தனமான பார்வையில் விரியும் அலுவலக அனுபவங்களை யதார்த்தமாக விவரித்துள்ளார். மெல்ல மெல்ல தன்னை முன்னேற்றிக் கொள்ளும் விவரங்கள் நம்பகத்தன்மையுடன் பதிவாகியுள்ளன. அங்கு நிகழும் அநீதிகளை, ஊழல்களை, மோசடிகளை நடைமுறை விவரங்களுடன் விவரித்துள்ளார். அரசுத்துறையில் பணியாற்றிக் கொண்டே இவற்றை நேரடியாக எதிர்க்க முடியாத சூழலில் மறைமுகமானதொரு யுத்தத்தைத் துவங்குகிறார். கோபமும் குதர்க்கமும் கொண்ட ஒரு பலமான குத்துச்சண்டை வீரனை எதிர்த்து ஐந்து வயது சிறுவன் சண்டைக்கு இறங்குவதற்கு நிகரான காரியம் இது.

எனவே இதன் எதிர்விளைவுகளையும் இவர் பிறகு எதிர்கொள்ள நேர்கிறது. காவல்துறை இழைத்த சித்திரவதைகளை இவர் இயல்பாக விவரிக்கும் போது மனம் கலங்கிப் போகிறது. சராசரி நபராக இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் தாமே அங்கு மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வை ஏற்படுத்துகிறார். இவரது சிறை அனுபவங்கள் பல திரைப்படங்களை நினைவுப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அதையும் தாண்டிய நடைமுறை நுண்விவரங்கள். பார்ப்பதற்கு பயங்கரமாகத் தோற்றமளிக்கும் ஒருவர் எவ்வாறு வெள்ளந்தியாக உதவுகிறார் என்கிற விஷயம் சுவாரசியமாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

பிறகு தன் மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கும் வழக்கை சங்கர் எதிர்கொள்கிறார். நீதித்துறையும் காவல்துறையும் அதிகார வர்க்கமும் எத்தனை மெத்தனத்தையும் அலட்சியத்தையும் சார்புகளையும் சுயநலத்தையும் கொண்டு இயங்குகிறது என்பதற்கான சாட்சியங்கள் இந்தப் பக்கங்களில் விரிகின்றன.

தான் எதிர்கொண்ட அனுபவங்கள் குறித்து விவரிக்கும் போது அவை வாசகர்களிடம் எவ்வித இரக்கத்தையும் கோரிவிடக்கூடாது என்பதில் சங்கர் கவனமாக இருக்கிறார். கழிவிரக்கத்தின் தடயங்கள் இல்லை. அதே சமயத்தில் தான் ஒரு ஹீரோ என்கிற சாகச பெருமிதமும்  அவரிடமும் இல்லை. ஒரு சாமானியனாக தான் எதிர்கொண்ட வயிற்றைப் பிசையும் முந்தைய அனுபவங்களை விலகி நிற்கும் எள்ளலோடு எழுத்தில் விவரிக்கிறார். ஆனால் அதையும் மீறி உண்மை நிலவரத்தை கற்பனை செய்து பார்க்கவே நமக்குத்தான் அத்தனை பயமாக இருக்கிறது.

ஒரு சமூகத்தில் உள்ள அனைத்து மனிதர்களுக்குமே மனச்சாட்சி, நேர்மை போன்ற நல்லியல்புகள் அடிப்படையாக இயற்கையில் பொருத்தப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தக் குரல் எழுப்பும் எச்சரிக்கையை பலர் காது கொடுத்துக் கேட்டு தங்களின் கீழ்மைகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். 

ஆனால் சிலர் இவற்றையெல்லாம் கழற்றி ஓரமாகப் போட்டு விட்டு சுயநலம், பேராசை, தன் வளர்ச்சியை பாதிப்பவற்றின் மீதான அச்சம், எனவே அவற்றுடன் இயைந்து போதல், அதற்காக எந்தவொரு அப்பாவியையும் பலி கொடுக்கத் தயாராக இருக்கும் கருணையற்ற தன்மை போன்றவற்றுடன் இயங்குகிறார்கள். அவர்களைப் பற்றிய விவரங்கள் இந்த நூலில் பதிவாகியிருக்கின்றன. ஒட்டு மொத்த அரசுத்துறையே இப்படித்தான் இயங்குகிறது.  குறிப்பாக காவல்துறை இயங்கும் விதம் அவர்களின் இயந்திரத்தனமான மிருகத்தனத்தை உறுதி செய்கிறது.

அரசியல்வாதிகளை விடவும் அதிகார வர்க்கம் எத்தனை பலம் வாய்ந்தது என்கிற நடைமுறை இந்த நூலில் நுண்விவரங்களுடன் பதிவாகியிருக்கிறது. அதே சமயத்தில் அப்போதைய ஆளுங்கட்சியின் நோக்கத்தை திருப்தி செய்வதற்காக எந்த வித சர்க்கஸ் வித்தைகளையும் செய்ய இவர்கள் தயாராகவும் இருக்கிறார்கள் என்கிற முரணும் பதிவாகியுள்ளது. ஆட்சி மாறியவுடன் உடனே பச்சோந்திகளாக மாறவும் இவர்கள் தயங்குவதில்லை.

இவர்கள் கற்ற கல்வி, பெற்ற அனுபவம் எல்லாம் குற்றங்களையும் அதிகார துஷ்பிரயோகங்களையும் எப்படி மூடி மறைத்து திறமையாக செய்யலாம் என்பதற்கே பயன்படுகிறது. அரசியல்வாதிகளையாவது ஐந்து வருடத்தில் துரத்தி விடலாம். ஆனால் ஓய்வு பெறும் வரை இவர்களின் அதிகார துஷ்பிரயோகங்களையும் சுயஆதாயங்களுக்காக செய்யும் அநீதிகளையும் கட்டுப்படுத்துவது கடினமானதாக இருக்கிறது. 

() () () 

ஆனால் இருளே நிறைந்திருக்கும் பிரதேசத்தில் நம்பிக்கையின் வெளிச்சம் இல்லாமல் போகாது. நூலாசிரியர் முதற்கொண்டு அவரது அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் சில நல்ல மனிதர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், நண்பர்கள் போன்றோரின் துணையுடன்தான் தன் மீது சுமத்தப்பட்டிருந்த முள்கீரிடத்தை ஒருவாறாக இவர் கழற்ற முடிகிறது. ஆனால் அது எத்தனை எளிதான பாதையாக இல்லை. சங்கரின் குடும்பமே வழக்கு விசாரணையால் அலைக்கழிக்கப்படுகிறது. உதவி செய்த நண்பர்கள் மிரட்டலுக்கும் நெருக்கடிக்கும் ஆளாகிறார்கள்.

ஏ.ஆர். முருகதாஸ் இயக்கிய ரமணா திரைப்படத்தில் ஒரு விஷயம் வரும். ஊழலும் மோசடியும் நிறைந்திருக்கும் ஒரு அரசு அலுவலகத்தில் நேர்மையாகவும் மனச்சாட்சிக்கு கட்டுப்பட்டும் இயங்கும் ஒன்றிரண்டு நபர்களாவது இல்லாமல் போக மாட்டார்கள். அப்படியொரு மனிதராகவே சங்கர் காட்சி தருகிறார். அவருக்கு உதவி செய்யும் நண்பர்களும் தெரிகிறார்கள். அரிய விதிவிலக்குகள்.

இத்தனை கசப்பான அனுபவங்களுக்கு ஆளாகி மீண்ட சங்கர் செய்த குற்றம்தான் என்ன? அரசு இயந்திரத்தில் நிகழும் அநீதிகளின் முக்கியமானதொரு  துளியை மட்டும் வெளிப்படுத்த முயற்சிக்கிறார். ஆனால் ஒட்டு மொத்த இயந்திரமே இவர் மீது மூர்க்கமாக பாய்ந்து இவருடைய வாயை அடைக்க, சாம, தான, பேத, தண்டம் என்று அனைத்து வழிகளையும் முயல்கிறது. ஏனெனில் அது பெரிய அரசியல்வாதிகள், அரசு அதிகாரிகள் தொடர்பான ஒரு கண்ணியாக இருக்கிறது.

சங்கர் எதிர்கொண்ட அனுபவங்களை வாசிக்கும் போது ஒரு சராசரி நபராக எனக்குள் அச்சமே பரவியது. சமூகக் கோபத்தில் ஃபேஸ்புக்கில் எதையாவது எழுதி வைத்திருப்பேனோ என்பது போன்ற திகிலான எண்ணங்கள் உருவாகின. ஆனால் அதே சமயத்தில் சமூக அநீதிகளை எதிர்ப்பதற்கான ஒரு துளி செயலையாவது செய்ய வேண்டும் என்கிற உத்வேகத்தையும் தருகிறது.

காவல் துறை அதிகாரிகளுடன் பணிபுரிந்த காரணத்தினால் அது சார்ந்த நடைமுறை அனுபவங்கள், சட்டவிதிகளின் அடிப்படைகள் போன்வற்றின் சிலவற்றையாவது சங்கர் அறிந்துள்ளார். எனவே அவற்றின் துணை கொண்டு எதிர்கொள்ள சங்கரால் இயன்றிருக்கிறது. ஆனால் இவை எதுவுமே இல்லாத ஒரு சாமானியன் என்ன செய்வான்? எளிய குற்றங்களைச் செய்து விட்டு வறுமையின் காரணமாக பல வருடங்களாக விசாரணை கைதிகளாகவே பலர் சிறையில் இருக்கும் அவலத்தையும் சங்கர் பதிவு செய்துள்ளார்.

சிறை என்பது ஒரு தனிப்பட்ட அரசாங்கமாகவே இயங்குகிறது. லஞ்சம்தான் அதன் ஆதார இயங்குசக்தி. பல வருடங்களாகவே நீடிக்கும் இந்த நிலைமை அரசியல்வாதிகளுக்கும் அதிகார வர்க்கத்தினருக்கும் நீதித்துறைக்கும் நன்றாகவே தெரியும். ஆனால் அரிதான சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர இவற்றை கறாராக மாற்றியமைக்க ஏன் எவருமே நடவடிக்கையும் முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பல்வேறு விதமான ஒழுங்கீனங்களுடன் இயங்குவதுதான் ‘சிஸ்டம்’ என்பதை பலரும் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு விட்டார்களா?

() () () 

இந்த நூலை நிச்சயம் வாசிக்க வேண்டுமென்று அனைவருக்கும் பரிந்துரைப்பேன். ஒட்டுமொத்த அரசுத் துறையே ஊழலிலும் மோசடியிலும் அதிகாரதுஷ்பிரயோகத்திலும் புரையோடிப் போயிருக்கும் அவலத்தின் ஒரு துளி சித்தரித்தை இந்த நூல் துணிச்சலாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது. சம்பந்தப்பட்ட பெயர்கள் அப்படியே வெளிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒளிவும் மறைவும் இல்லை. குறிப்பாக அரசியல் கட்சித் தலைவர்களை தங்களின் ஆதர்சங்களாக கருதிக் கொண்டிருக்கும் அப்பாவி தொண்டர்கள், விசுவாசிகள் படித்த புத்திசாலிகள் போன்றோர் இந்த நூலை அவசியம் வாசிக்க வேண்டும். அவர்கள் அறிந்திருக்கும் ஆளுமைகளின் நேர்மறையான வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால் இருளும் கொடூரமும் நிறைந்திருக்கும் உலகு நிறைந்திருக்கிறது என்பதை நிச்சயம் அறிய வேண்டும்.

ஒருவர் புதிதாக ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டவுடன் தன் மீதும் தன்னைச் சார்ந்தவர்களின் மீதும் உள்ளவர்களின் குற்ற வழக்குகளையும் விசாரணைகளும் குழி தோண்டிப் புதைப்பதற்கான காரியங்களை விரைவாக நிறைவேற்றுகிறார். அதே சமயத்தில் தனது எதிரிகளின் மீதான வழக்கு முகாந்திரங்கள், அவற்றிற்கான சந்தர்ப்பங்களை உருவாக்குவதல் போன்றவற்றி முழு மூச்சாக ஈடுபடுகிறார். அரசு இயந்திரம் பெரும்பாலும் இதற்கு துணை போக வேண்டியிருக்கிறது. எதிர் தரப்பில் இருந்தவர் ஆட்சிக்கு வந்ததும் அவரும் இதையே செய்கிறார். இப்படியொரு விஷச்சுழற்சியில் தேசம் பிடிபட்டிருக்கிறது. இதை எதிர்ப்பவர்கள் ஈவு இரக்கமின்றி ஒடுக்கப்படுகிறார்கள். சங்கரின் அனுபவங்களும் இதைத்தான் பிரதிபலிக்கின்றன.

சங்கரின் துணிச்சலுக்காகவும் நேர்மைக்கும் அவருக்குள் இயங்கும் ஆதாரமான அறவுணர்விற்காகவும் அவரைப் பாராட்ட விரும்புகிறேன். சராசரி நபர்களின் பிரதிநிதியாக அவரை மகிழ்ச்சியுடன் அரவணைக்க விரும்புகிறேன். “சங்கர் யார் தெரியுமா, அவருடைய பின்னணி, நோக்கம் தெரியுமா?” என்பது போல் சிலர் ஐயம் எழுப்பக்கூடும். ஆனால் இந்த நூலில் விவரிக்கப்பட்டிருக்கும் நிகழ்வுகள் சமூக நடப்புகளையே பிரதிபலிக்கின்றன. கற்பனையாக எதுவும் எழுதப்படவில்லை. அந்த ஆதார உணர்வும் அறமும் இருப்பதை உணர முடிகிறது.  

நூலை இணையத்தில் வாங்க

சங்கரின் இணையத்ததளம்

suresh kannan

ரஜினி: ‘சந்திரமுகி’ முதல் ‘பேட்ட’ வரை (இந்தியா டுடே கட்டுரை)

திரைப்பட நடிகர் என்றால் சிவந்த நிறமும் வசீகரமான முகத்தோற்றமும் இருக்க வேண்டும் என்றிருந்த காலத்தில் அவை சார்ந்த தடைகளை உடைத்து உச்ச நட்சத்திரமாக உயர்ந்த ரஜினியின்  சினிமா பயணத்தில் ஆச்சரியமான பல மேடுகளும் அதிர்ச்சிகரமான சில பள்ளங்களும் உண்டு. இந்த நோக்கில் ‘சந்திரமுகி’ திரைப்படம் முதல் வெளிவரவிருக்கிற ‘பேட்ட’ வரையான ரஜினி சினிமாக்களின் சுருக்கமான வரலாற்றைப் பற்றி இந்தக் கட்டுரையில் பார்ப்போம்.

ரஜினியின் சினிமா பயணத்தில் ஒரு குறிப்பிடத்தகுந்த திரைப்படமாக 2005-ல் வெளிவந்த ‘சந்திரமுகி’யை சொல்லலாம். அந்த வருடத்திய நிலைமையின் படி ஒரு திரையரங்கில் அதிக நாட்கள் தொடர்ந்து ஓடி சாதனை புரிந்த தென்னிந்திய திரைப்படமாக ‘சந்திரமுகி’ இருந்தது. சென்னை, சாந்தி தியேட்டரில் 890 நாட்கள் தொடர்ந்து ஓடி, தியாகராஜ பாகவதர் நடித்த ‘ஹரிதாஸின்’ முந்தைய சாதனையை முறியடித்தது.

இந்த வெற்றி ரஜினியின் தரப்பிற்கு வழக்கத்தை விடவும் கூடுதல் மகிழ்ச்சியை தந்திருக்கக்கூடும். ஏனெனில், பலத்த எதிர்பார்ப்பிற்குப் பிறகு வெளியான முந்தைய திரைப்படமான ‘பாபா’ (2002) மோசமான தோல்வியைச் சந்தித்திருந்தது. ‘சூப்பர் ஸ்டார்’ என்னும் சிம்மாசனத்தில் ரஜினி அழுத்தமாக உட்கார்ந்த பிறகு அவருடைய அகராதியில் தோல்வி என்பதே பெரும்பாலும் இல்லாமல் இருந்தது. ஹாலிவுட் திரைப்படமான ‘பிளட் ஸ்டோன் (1988), ‘நாட்டுக்கு ஒரு நல்லவன்” (1991), சொந்த தயாரிப்பான வள்ளி (1993) போன்று அரிதான சில திரைப்படங்கள் முன்பு தோல்வியைச் சந்தித்திருந்தாலும் உச்ச நட்சத்திரமாக ரஜினியின் பிம்பம் உறுதிப்பட்ட பிறகு அவருடைய வணிகச் சந்தை பெரும்பாலும் ஏறுமுகமாகவே இருந்தது. ஒரு ரஜினி திரைப்படத்தின் வசூல் சாதனையை அவரது அடுத்த திரைப்படமே முறியடிக்கும் போக்கு தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. இந்த வெற்றிகரமான பயணத்தின் மிகப் பெரிய கரும்புள்ளி என்று ‘பாபா’வைச் சொல்லலாம்.

வழக்கமான வணிக அம்சங்கள் பெரும்பாலும் இல்லாதது, அந்த திரைப்படம் விவரித்திருந்த ‘ஆன்மீகம்’, சுவாரசியமற்ற திரைக்கதை போன்ற காரணங்களால் ‘பாபா’ திரைப்படத்தை ரசிகர்கள் ரசிக்கவில்லை. மட்டுமல்லாமல் ரஜினியின் அரசியல் பிரவேசத்தைப் பற்றிய உறுதியான சமிக்ஞை இந்த திரைப்படத்தில் இருக்கும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தது மீண்டும் நிகழாததால் மனதளவில் சோர்ந்து போனார்கள். இந்த திரைப்படத்தினால் விநியோகஸ்தர்களுக்கு ஏற்பட்ட நஷ்டத்தை ரஜினி ஈடுகட்டும்படியான சூழல் உருவாயிற்று.

தனது வணிக பிம்பத்தில் ஏற்பட்ட இந்த ஓட்டையை சரிக்கட்டுவதற்காக அடுத்த காலடியை கவனமாக எடுத்து வைத்தார் ரஜினி. 1993-ல் வெளியாகிய ‘மணிச்சித்ரதாழு’ என்கிற திரைப்படத்தையொட்டி ‘ஆப்தமித்ரா’ என்கிற கன்னட திரைப்படத்தை அப்போதுதான் இயக்கி முடித்திருந்தார் இயக்குநர் வாசு. அதை தமிழில் கொண்டு வருவதற்காக திட்டமிட்டார் ரஜினி. ஒவ்வொரு வணிக அம்சமும் இதில் மிக கவனமாக சேர்க்கப்பட்டன.

நகைச்சுவை நடிகர் வடிவேலு அப்போது உச்சத்தில் இருந்தார். ‘வடிவேலுவின் கால்ஷீட்டை முதலில் வாங்கி வைத்துக் கொள்ளுங்கள்’ என்று ரஜினி சொன்ன தகவல், ‘சந்திரமுகி’ வெற்றி விழா மேடையில் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்ததில் இருந்து, இந்த திரைப்படத்தின் வெற்றியில் ரஜினி மிக ஜாக்கிரதையாக இருந்தார் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ‘ஸ்பிலிட் பர்சனாலிட்டி’ என்னும் உளக்குறைபாட்டை வைத்து உருவாக்கப்பட்ட மலையாள சினிமாவின் ஆன்மாவை கொன்று புதைத்தாலும் ‘சந்திரமுகி’யில் இருந்த வணிக அம்சங்கள், ஜோதிகாவின் அசத்தலான நடிப்பு, வித்யாசாகரின் அருமையான பாடல்கள் உள்ளிட்ட பல காரணங்களால் இத்திரைப்படம் பிரம்மாண்ட வெற்றியைப் பெற்றது. ‘வேட்டையன்’ என்கிற எதிர்மறையான பாத்திரத்தில் பழைய ‘ரஜினி’யை பார்க்க முடிந்தது.

இதற்குப் பிறகு ஷங்கரின் இயக்கத்தில் வெளியான ‘சிவாஜி’ (2007)  திரைப்படம், ‘சந்திரமுகி’ திரைப்படத்தின் வசூல் சாதனையை முறியடித்தது. இதன் பின்னர் மீண்டும் இன்னொரு ரீமேக் முயற்சியில் இறங்கினார் ரஜினி. ‘கதபறயும் போள்’ என்கிற மலையாள திரைப்படத்தை தமிழில் கொண்டு வரத் திட்டமிட்டார். ‘சந்திரமுகி’ போலவே இதுவும் வெற்றியடையக் கூடும் என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம். மலையாளத்தில் சீனிவாசன் ஏற்றிருந்த பாத்திரத்தில் பசுபதி நடித்தார். புகழ்பெற்ற நடிகராக மம்முட்டி ஏற்றிருந்த பாத்திரத்தை தமிழில் ரஜினி ஏற்றார். இந்தத் திரைப்படம், அடிப்படையில் ஒரு சராசரி நபருக்கும் அவரது இளமைப்பருவ நண்பராக இருந்து பின்னர் ‘சூப்பர் ஸ்டார்’ நடிகராக ஆனவருக்கும் இடையிலான உறவின் தத்தளிப்பைச் சித்தரிக்கும் திரைப்படம். சராசரி நபரின் கோணத்திலேயேதான் பெரும்பாலான திரைப்படமும் நகரும். மலையாளத்தில் மம்முட்டி சில காட்சிகளில் மட்டுமே வருவார். ஆனால் இது தமிழில் உருவாக்கப்படும் போது ரஜினிக்காக பல காட்சிகளும் வணிக அம்சங்களும் இணைக்கப்பட்டன. இதன் விளைவாக இன்னொரு மலையாள சினிமாவை கொத்து பரோட்டா போட்ட புகழ் இயக்குநர் வாசுவிற்கு கிடைத்தது.

இந்தத் திரைப்படமும் தோல்வியடையவே மீண்டும் ஷங்கரிடம் அடைக்கலம் புகுந்தார் ரஜினி. துவக்கத்தில் கமலுக்காக உருவாக்கப்பட்ட ‘எந்திரன்’ திரைப்படம் சாத்தியமாகாமல் போகவே ரஜினிக்காக மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. பொதுவாக ஒரு வெகுசன திரைப்படத்தை உயர்தரத்தில் உருவாக்க விரும்பும் ஷங்கர், அதே சமயத்தில் சராசரி ரசிகனுக்குரிய பல அம்சங்களும் இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்வார். ஹாலிவுட்டிற்கு பழைய சமாச்சாரம் என்றாலும், ஒரு ரோபோட்டிற்கும் பெண்ணிற்கும் இடையிலான காதல் என்பது தமிழ் சினிமாவிற்குப் புதியது என்பதாலும் ஷங்கரின் திறமையான இயக்கம் காரணமாக ‘எந்திரன்’ வணிகரீதியாக வெற்றி பெற்றது.

அடுத்ததாக மீண்டும் இன்னொரு தோல்விப்படம். ரஜினியின் மகள் செளந்தர்யாவின் இயக்கத்தில் ‘சுல்தானாக’ துவங்கி பிறகு கைவிடப்பட்டு ‘ராணா’வாக பரிணமித்து ரஜினியின் உடல்நலக்குறைவு உள்ளிட்ட காரணங்களால் அதுவும் கைவிடப்பட்டு பிறகு ‘கோச்சடையனாக’ உருவானது. ஹாலிவுட்டைப் போன்று அனிமேஷன் திரைப்படங்களுக்கென்று பிரத்யேகமான ரசிகர்களோ, வணிகச்சந்தையோ இந்தியாவில் இல்லை. சரியாக திட்டமிடப்பட்டிருந்தால் ‘கோச்சடையான்’ இந்தப் போக்கின் துவக்கப் புள்ளியாக அமைந்து ஒரு சிறந்த முன்னுதாரணமாக ஆகியிருக்கக்கூடும். வெற்றிப்பட இயக்குநரான ‘கே.எஸ்.ரவிக்குமார்” பிறகு வந்து இந்தத் திட்டத்தில் இணைந்தாலும், பல்வேறு குழப்பங்களால் ‘கோச்சடையான்’ தோல்விப்படமாக அமைந்தது. ரஜினியின் குடும்பம் நிதி சார்ந்த சில வழக்குகளையும் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது.

தனது பிம்பத்தின் சரிவை சரிக்கட்டும் நெருக்கடியில் இருந்த ரஜினி, தனது அடுத்த திரைப்படத்தை எப்படியாவது வெற்றிப்படமாக்க வேண்டும் என்கிற நோக்கத்தில் தனது ஆஸ்தான இயக்குநர்களில் ஒருவரான கே.எஸ்.ரவிக்குமாருடன் மீண்டும் இணைந்தார். விளைவாக ‘லிங்கா’ உருவானது.  இந்தியாவிலுள்ள நதிகள் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்கிற தம் விருப்பத்தை காவிரி நீர் விவகாரம் பற்றியெரிந்த ஒரு கணத்தில் தெரிவித்த ரஜினி, அந்தத் திட்டத்திற்காக கணிசமான நிதியை வழங்கத் தயாராக இருப்பதாகவும் தெரிவித்திருந்தார். ‘லிங்கா’ திரைப்படமும் இது தொடர்பாக அமைந்தது. முல்லை பெரியார் அணை உருவானதற்கு பிரதான காரணமாக இருந்த ஜான் பென்னிகுயிக் என்கிற ஆங்கிலேயப் பொறியாளர் தொடர்பான வாழ்க்கைச் சம்பவங்களின் சாயல் இதன் திரைக்கதையில் இணைக்கப்பட்டது.

ஒரு வெகுசன திரைப்படத்திற்குரிய அம்சங்கள் ‘லிங்கா’வில் இருந்தாலும் தேய்வழக்கு பாணியில் அமைந்த காரணத்தினாலேயே வணிகரீதியான வெற்றியை அடையவில்லை. இந்தத் தோல்விக்கு இன்னொரு முக்கியமான காரணமும் உண்டு. உலக சினிமா உள்ளிட்ட மாற்று முயற்சிகளை பார்த்து வளர்ந்திருந்த இளைய தலைமுறை அப்போது பெருகி வந்திருந்தது. வெகுசன திரைப்படமென்றாலும் கூட அது வித்தியாசமாகவும் தரமுள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிற மனோபாவம் அவர்களிடம் அதிகரித்தது. இதனாலேயே தேய்வழக்கு பாணியில் அமைந்த சினிமாக்களையும் அதன் காட்சிகளையும் சமூக வலைத்தளங்களில் கிண்டலடித்து தீர்க்கும் பழக்கமும் பெருகியது. மேலும் திரையரங்கத்திற்கு வரும் பார்வையாளர்களின் பெரும்பான்மை சதவீதமாக இளைஞர்களாக இருப்பதால் ஒரு திரைப்படத்தின் வெற்றி தோல்வியை தீர்மானிக்கும் காரணியாகவும் அவர்களே இருக்கிறார்கள். இந்த திரைப்படத்தின் வணிகரீதியான தோல்வி காரணமாக விநியோகஸ்தர்களின் கசப்புகளையும் ரஜினி தரப்பு எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது.

ரஜினி தன் வயதை விட மிகக்குறைந்த நாயகிகளுடன் டூயட் ஆடுவதை அவரது ரசிகர்களில் சில சதவீதத்தினரே கூட விரும்பவில்லை. அமிதாப்பச்சனைப் பின்பற்றி ரஜினியும் தன் வயதுக்கேற்ற பாத்திரங்களிலும் கதைகளிலும் நடிக்க வேண்டும் என்கிற விருப்பமும் எதிர்பார்ப்பும் பரவலாக இருந்தது. இதுவும் ‘லிங்கா’வின் தோல்விக்கு ஒருவகை காரணமாக இருக்கக்கூடும்.


இந்தச் சூழலை ரஜினியும் உணர்ந்திருப்பார் என்று தோன்றுகிறது. அவரது அடுத்த திரைப்படமான ‘கபாலி’யில், வழக்கமான போக்கை கைவிட்டு வயதான டானாக நடித்திருந்தார். இது மட்டுமல்லாமல், பல வெற்றிப்பட இயக்குநர்கள் அவரது கால்ஷீட்டிற்காக காத்துக் கொண்டிருந்த போது ‘இரஞ்சித்’ என்கிற இளம் இயக்குநரிடம் ரஜினி தன்னை ஒப்படைத்துக் கொண்டது புதிய மாற்றங்களை தேடி அவர் நகர்கிறார் என்பதை உணர வைத்தது. இதில் முக்கியமானதொரு மாற்றமும் உண்டு. ‘எஜமான் காலடி மண்ணெடுத்து நெற்றியில் பூச வேண்டும்’ என்று நிலவுடமைச் சமுதாய பெருமிதங்களைப் பேசும் படங்களில் தொடர்ந்து நடித்துக் கொண்டிருந்த ரஜினி, ‘தலித்’ அரசியலை பிரதானமாக முன்வைக்கும் படத்தில் நடித்தது, அவரின் திரை பிம்பத்தில் உருவான முக்கியமான மாற்றம் என்று சொல்லலாம். இந்த திரைப்படத்தில் நடிப்பதற்கான அம்சங்களும் இருந்தன. இந்தச் சவாலை ரஜினி வெற்றிகரமாக தாண்டி வந்தார்.

‘கபாலி’யின் வெற்றியால் உற்சாகமடைந்த ரஜினி அடுத்த திரைப்பட வாய்ப்பையும் இரஞ்சித்திற்கே அளித்தார். ஒரு பெருநகரின் பூர்வகுடிகளை நிலமற்றவர்களாக ஆக்கி நகருக்கு வெளியே அப்புறப்படுத்தும் ‘தூய்மை அரசியலை’ காலா மையப்படுத்தியது. ஆனால் இது ரஜினியின் திரைப்படமாகவும் அல்லாமல் இரஞ்சித்தின் அரசியல் சினிமாவாகவும் அல்லாமல் இருந்ததால் இதை எப்படி ஏற்றுக் கொள்வது என்கிற குழப்பம் ரசிகர்களிடையே இருந்ததால் அதிக வெற்றியை அடையவில்லை.

தனது சமீபத்திய திரைப்படத்தை, கார்த்திக் சுப்பராஜ் என்கிற இளம் இயக்குநரிடம் ஒப்படைத்ததில் இருந்து இளம் இயக்குநர்களின் மூளைகளையே ரஜினி அதிகம் நம்ப விரும்புகிறார் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. தானொரு தீவிரமான ரஜினி ரசிகன் என்பதை ‘பேட்ட’ திரைப்படத்தின் இயக்குநரான கார்த்திக் சுப்பராஜ் நெடுங்காலமாகவே கூறி வருகிறார். ஒரு நடிகரின் தீவிரமான ரசிகருக்கு சம்பந்தப்பட்ட நடிகரையே இயக்கும் வாய்ப்பு கிடைப்பதென்பது சுவாரசியமான திருப்பம். ஒரு சராசரி ரஜினி ரசிகன் எதிர்பார்க்கும் விஷயங்களோடு, இளம் தலைமுறையினர் எதிர்பார்க்கும் போக்குகளின் கலவையாக ‘பேட்ட’ இருக்கக்கூடும்.

ரஜினி ரசிகர்கள் மட்டுமல்லாது பொதுவான பார்வையாளர்களும் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கும் படம் 2.0. நீண்ட கால தயாரிப்பில் உள்ள இந்த திரைப்படம் சில தொழில்நுட்பச் சிக்கல்கள் காரணமாக வெளியாவதில் தாமதம் என்று கூறப்படுகிறது. தமிழ் சினிமாவின் வணிகம் பல கோடிகளைத் தாண்டி சாதனை புரிவதற்கும் அதன் சந்தை வெளிநாடுகளில் வளர்ந்து விரிந்து கொண்டே போவதற்கும் ரஜினியின் திரைப்படங்களே பிரதான காரணமாக இருக்கின்றன என்பதை சில புள்ளிவிவரங்களின் மூலம் அறிய முடிகிறது.

**

ரஜினியின் அரசியல் நுழைவின் வரலாறு என்பது ஓர் அவல நகைச்சுவை நாடகத்திற்கான சிறந்த உதாரணம். ‘வரும்.. ஆனா வராது..’ என்கிற வசனத்திற்கேற்ப தன் அரசியல் வருகையை இத்தனை வருடங்களுக்கு இழுத்திருக்கக்கூடிய ஒரே நபராக ரஜினி மட்டுமே இருப்பார் என்று தோன்றுகிறது. அண்ணாமலை திரைப்படத்தில் இருந்த சில வசனங்கள், அப்போதைய ஆளுங்கட்சியாக இருந்த ஜெயலலிதாவை கடுப்பேற்றதியதில் துவங்கிய உரசல், பா.ம.க.தலைவர் ராமதாஸூடன் தொடர்ந்து பற்றியெரியத் துவங்கியது. மாறி மாறி ஆண்ட இரண்டு திராவிடக் கட்சிகளின் மீதான அதிருப்தியும் மக்களிடம் பெருகியது. இதன் காரணமாக ரஜினி அரசியலில் நுழைந்து ஒரு சிறந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று பொதுசமூகத்தில் ஏற்பட்ட நம்பிக்கைத் தீயில், தனது நீண்ட கால மெத்தனத்தின் மூலம் ரஜினியே நீர் ஊற்றி அணைத்தார். இன்னமும் கூட இந்த அபத்த நாடகத்தை அவர் தொடர்ந்து கொண்டேயிருப்பது துரதிர்ஷ்டமானது.  தன் அரசியல் பிரவேசத்தின் மீது மக்களுக்கு இருந்த எதிர்பார்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு அதையும் தனது திரைப்படங்களில் காட்சிகளாகவும் வசனங்களாகவும் பயன்படுத்தி அதையும் ஒரு முதலீட்டாக்கிக் கொண்ட சாமர்த்தியம் ரஜினிக்கு இருந்தது.

சில பல விமர்சனங்கள் இருந்தாலும் ரஜினி ஒரு கவர்ச்சிகரமான ஆளுமை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. ஒரு சராசரி நபருக்கான முகத்தோற்றத்தைக் கொண்டவர், சினிமாத்துறையின் உச்சத்தை அடைந்து அதில் நீண்ட காலம் தனது இருப்பை தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும் என்பதற்கான வாழும் உதாரணமாக இருப்பவர் ரஜினி. இன்னமும் கூட ரஜினி என்கிற பிம்பத்தின் மீதாக கவர்ச்சி பெரிதும் மங்கவில்லை. அவரது ஒவ்வொரு புதிய திரைப்படத்திற்கும் மீதும் எழும் எதிர்பார்ப்பு இன்னமும் குறைந்து விடவில்லை. காலத்தின் போக்கிற்கு ஏற்ப சினிமாவில் தன்னை தகவமைத்துக் கொள்வதில் ரஜினியின் தொலைநோக்கு திறமையை பல சமயங்களில் பிரமிக்க முடிகிறது.

மாறி வரும் போக்குகளினாலும் ரஜினி என்கிற குதிரையின் வேகம் சற்று சுணங்கினாலும் அது முற்றிலுமாக குறைந்து விடவில்லை. ஆனால் அரசியலைப் பொறுத்தவரை ஆமை வேகம் கூட இல்லை. நிஜத்திற்கும் நிழலிற்கும் வேறுபாடு அறியாத ரசிகர்கள் இருந்த காலக்கட்டங்கள் முடிந்து விட்டன. இந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டு சினிமா, அரசியல் என்கிற இரட்டைச் சவாரியை கை விட்டு, தன்னுடைய பலமான சினிமாவில், பொருத்தமான பாத்திரங்களை ஏற்று நடித்தால் எஞ்சியிருக்கும் ரஜினியின் பிம்பம் மேலும் சேதமுறாமல் தப்பிக்கும். 

(இந்தியா டுடே - தமிழ் - ரஜினிகாந்த் சிறப்பிதழில் வெளியான கட்டுரையின் எடிட் செய்யப்படாத வடிவம்) - நன்றி: இந்தியா டுடே

Image Courtesy: original uploader

suresh kannan

எண்பதுகளின் தமிழ் சினிமா : பொற்காலத்தின் நாயகிகள்

இதுவரையான தமிழ் சினிமா காலக்கட்டத்தின் பொற்காலம் எதுவென்று கேட்டால் சந்தேகமில்லாமல் அது எண்பதுகள்தான். வழக்கமான வெகுசன திரைப்படங்களிலிருந்து விலகி மாற்று சினிமா கலாசாரம் என்பது பெரும்பாலும் மேற்கு வங்கத்திலும் கேரளத்திலும் மட்டுமே நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்த பாணி திரைப்படங்கள் மெல்ல தமிழ் சினிமாவிலும் படரத் துவங்கி தமிழ் சினிமாவில் ஒரு புதிய அலை அடிக்கத் துவங்கியது எண்பதுகளில்தான்.  மகேந்திரன், பாலுமகேந்திரா, ருத்ரைய்யா, பாரதிராஜா போன்றவர்கள் தங்களால் இயன்ற சாத்தியங்களின் மூலம் இந்தப் புதிய  அலையை உருவாக்கினார்கள். இன்னொரு புறம் இளையராஜாவின் தன்னுடைய ஆட்சிக்காலத்தின் உச்சியில் இருந்தார். அவருடைய பின்னணி இசையை நம்பியே பல திரைப்படங்கள் அதற்கான மெளன இடைவெளிகளுடன் உருவாகின. இந்தப் புதிய அலை தோன்றிய வேகத்திலேயே மறைந்து வெகுசன திரைப்படங்களில் மூழ்கிப் போனது ஒரு கலாசார சோகம்.

இந்தக் காலக்கட்டத்தில் தமிழ் சினிமா கதாநாயகிகளின் சித்திரம் என்பது எவ்வாறு இருந்தது என்பதை அந்தக் காலக்கட்டத்தின் பின்னணியுடன் இந்தக் கட்டுரையில் பார்க்க முயல்வோம்.

மேற்கத்திய நாடுகளில் முழங்கத் துவங்கியிருந்த பெண்ணுரிமைக் குரல்களின் தாக்கம் இந்தியாவிலும் மெல்ல எதிரொலிக்கத் துவங்கியது. பெரும்பாலும் உலகமெங்கிலும் பெண்ணிய இயக்கத்தின் இரண்டாவது அலை அடித்துக் கொண்டிருந்த காலக்கட்டம் அது. பெண்களுக்கான சமூக உரிமை, சுதந்திரம், பால் வேறுபாடுகளின் மீதான ஏற்றத் தாழ்வுகள், அணுகுமுறைகள், பாலியல்  வன்முறை, குடும்ப வன்முறை போன்றவற்றின் மீதான விவாதங்கள் மெல்ல நிலைபெறத் துவங்கின. நவீன இந்தியாவிலும் அது சார்ந்த உரையாடல்களும் போராட்டங்களும் கூர்மையடையத் துவங்கின. அப்போதைய தேசிய அரசியலில் இந்திரா காந்தி என்னும் பிம்பம் வலுவானதாகவும் தவிர்க்க முடியாததாகவும் நிலைபெற்றது இந்தியப் பெண்களுக்கான ஒரு முன்னுதாரணமாகவும் உத்வேகம் தரும் மேற்கோளாகவும் அமைந்தது. கூட்டுக்குடும்பங்கள் சிதறி தனிக்குடும்பங்கள் பெருகும் சூழ்நிலை ஏற்பட்ட போது பொருளாதார நெருக்கடியை எதிர்கொள்ள பெண்களும் வேலைக்குச் செல்லும் சூழல் ஏற்பட்டது. அதுவரை பொருளாதார காரணத்திற்காக ஆண்களை சார்ந்திருந்த பெண்ணுலகம் அதிலிருந்து விடுபடத் துவங்கியுடன் தன்னிலை உணர்ந்து தங்களுக்கான சுதந்திரத்தையும் உரிமையையும் தன்னிச்சையாக தேடியது.

உலக அளவிலான இந்தப் போக்கு தமிழ் திரையுலகிலும் எதிரொலித்தது. தங்களுக்கான எல்லையின் சாத்தியத்திற்குள் தங்களை நிறுவிக் கொண்ட பானுமதி, சாவித்திரி போன்றோர் ஏற்கெனவே இருந்தாலும் அவர்களால் ஆண்மையப் படைப்புகளின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே  அப்போது இருக்க முடிந்தது. ஆண் பாத்திரங்களை குறிப்பாக நாயகர்களின் பிம்பத்தை நிலைநிறுத்தும் வழக்கமான திரைக்கதைகளின் இடையே பெண் பாத்திரங்களை பிரதானமாகவும் மையப்படுத்தியும் உருவான திரைக்கதைகள், அவர்களுக்கான உரிமைகளை வலியுறுத்தும் உரையாடல்கள், பெண்களின் பிரத்யேகமான பிரச்சினைகளை அலசும் படைப்புகள் ஆகியவை மெல்ல வலுப்பெறத் துவங்கியது எண்பதுகளில்தான்.

***

தமிழ் திரையுலகில் ஏற்கெனவே தம்மை நிலைநிறுத்திக் கொண்டவர்களின் வரிசையில் புதிதாக இணைந்த எண்பதுகளின் தமிழ் சினிமா நாயகிகளின் தோராயமான பட்டியலை ஒரு முறை நினைவுகூர்வோம். லட்சுமி, ஸ்ரீப்ரியா, ஸ்ரீதேவி,  ரதி, சுமலதா, ரேவதி, ஷோபா, ராதிகா, சுஹாசினி, சரிதா, பானுப்பிரியா, சிலக் ஸ்மிதா, அம்பிகா, ராதா, நதியா, மாதவி, தீபா, ஜெயபிரதா, ஸ்வப்னா, பூர்ணிமா, விஜி, நளினி, ஊர்வசி, அர்ச்சனா, ஜீவிதா, சீதா, அமலா, ரேகா, கெளதமி, நிரோஷா,பல்லவி, குஷ்பு.

நாற்பது வயதைக் கடந்த பார்வையாளர்களுக்கு இந்தப் பெயர் ஒவ்வொன்றுமே அவரவர்களுக்கான nostalgia மனப்பதிவுகளை நினைவுப்படுத்துகிறதுதானே?

''கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஒரு பொண்ணு கர்வமா இருக்கலாம், கர்ப்பமாத்தான் இருக்கக்கூடாது' என்பது போன்ற அபத்தம் கலந்த கலகக்குரல்கள் ஏற்கெனவே ஒலித்திருந்தாலும் பெண்ணுலகின் அக/புறப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி உரையாடும் திரைப்படங்கள் வெளிவரத்துவங்கியது இந்தக் காலக்கட்டத்தில்தான். ஸ்ரீதர், கே.எஸ்.கோபாலகிருஷ்ணன் போன்ற இயக்குநர்களால் பெண்களை பிரதான பாத்திரங்களாகக் கொண்ட திரைப்படங்கள் வெளிவந்திருந்ததாலும் அவை பெண் பார்வையாளர்களை கவர்வதற்கான ஓர் உத்தியாகவே இருந்தது. பெண் பாத்திரங்களை மையமாகக் கொண்டு உருவாகிய திரைப்படங்கள் கே.பாலச்சந்தரின் வருகைக்குப் பிறகுதான் கூர்மையடைந்தது எனலாம். அவரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அற்புதமான நடிகைகளில் ஒருவர் சரிதா.

மிகுந்த நுண்ணுணர்வும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பும் கொண்ட ஒரு பெண் தன்னைச் சுற்றி நிகழும் அற்பமான நிகழ்வுகளை தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் வெடிப்பதும் அதனால் ஏற்படும் மனச்சிக்கலும் கொண்ட ஒரு சிக்கலான பாத்திரத்தை 'அக்னிசாட்சி' திரைப்படத்தின் மூலம் அற்புதமான வெளிப்படுத்தியிருந்தார். சிவகுமார் அதில் நாயகனாக இருந்தாலும் திரைக்கதை சரிதாவை மையப்படுத்தியே இருந்தது பாலச்சந்தரின் துணிச்சலான முயற்சிக்கு எடுத்துக்காட்டு. அதைப் போலவே தண்ணீர் தண்ணீர், அச்சமில்லை, அச்சமில்லை போன்ற அரசியல் உரையாடல் படங்களிலும் சரிதாவின் நடிப்பு அபாரமானதாக இருந்தது. ஆணாதிக்க சமூகத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட  சில பெண்கள் இணைந்து தங்களுக்கான சிறு உலகத்தை தாங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ளும் விதத்தை உணர்ச்சிகரமாக பதிவு செய்தது 'கல்யாண அகதிகள்'' எனும் திரைப்படம். 'அம்முலு' என்கிற சுவாரசியமான பாத்திரத்தில் சிறப்பாக நடித்திருந்தார் சரிதா. எண்பதுகளின் காலக்கட்ட சாதனை நாயகி எனும் பட்டத்தை சரிதாவிற்கு தயங்காமல் அளிக்கலாம்.

இந்தக் காலக்கட்டத்தின் இன்னொரு அற்புதமான கண்டுபிடிப்பு சுஹாசினி. ஒளிப்பதிவாளர் அசோக்குமாரிடம் உதவியாளராக பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த ஹாசினியை மிகுந்த வற்புறுத்தலுக்குப் பின் திரைக்கு முன்னாக அழைத்து வந்தவர் இயக்குநர் மகேந்திரன். அன்பிற்காக ஏங்கும் ஒரு துடுக்குத்தனமான பெண் பாத்திரத்தை முதல் திரைப்படத்திலேயே அற்புதமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார் சுஹாசினி.பெண்ணுரிமை பேசும் பாத்திரம்  என்றால் அதில் தயக்கமின்றி இவரை நடிக்க வைக்கலாம் என்கிற அளவிற்கு தமது தொடர்ச்சியான கண்ணியமான பாத்திரங்களின் அழுத்தமான முத்திரையை ஏற்படுத்தியிருந்தார். 'மனதில் உறுதி  வேண்டும்' ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு.

ஒரு பெண் x நான்கு நண்பர்கள் என்கிற பாணியில் பிந்தைய காலக்கட்டத்தில் வெளிவந்த பல திரைப்படங்களுக்கு முன்னோடி திரைப்படம் என்பது 'பாலைவனச் சோலை'. ராபர்ட்-ராஜசேகர் என்கிற புதுமுக இயக்குநர்களின் இயல்பான திரைக்கதையால் இத்திரைப்படம் பலரின் கவனத்தைக் கவர்ந்தது. சொல்லப்படாமலேயே  முடிந்து போகும் ஒரு காதலை மரணத்தால் கடக்கும் ஒரு நடுத்தர வர்க்க பெண்ணின் பாத்திரத்தை மிக இயல்பாக கையாண்டிருந்தார் சுஹாசினி. 'கோபுரங்கள் சாய்வதில்லை' எனும் திரைப்படத்தில் அவலட்சணமான தோற்றத்தை துணிந்து ஏற்றிருந்தார். இந்தக் காலக்கட்டத்தின் சிறப்பான நடிகைகளுள் சுஹாசினி தனித்த அடையாளத்துடன் விளங்கினார்.

இந்தக் காலக்கட்டம் அறிமுகப்படுத்திய இன்னொரு சிறந்த நடிகை ரேவதி. 1983-ல் வெளியான 'மண்வாசனை' திரைப்படம் மூலம் அறிமுகமான ரேவதி எண்பதுகளில் குறுகிய காலத்திலேயே ஏராளமான திரைப்படங்களில் நடித்தார். பெண்ணுரிமைக் குரலை உயர்த்தி முழங்கின திரைப்படங்களுள் ஒன்று 'புதுமைப் பெண்'. இதே காலக்கட்டத்தில் இவர் நடித்த மெளனராகம் திரைப்படத்தில் துடுக்குத்தனமான பெண்ணாகவும் காதலனை மனதில் சுமந்து கொண்டு விரும்பாத திருமணத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் பெண்ணாகவுமான பாத்திரத்தை திறம்பட கையாண்டதை யாராலும் மறக்க முடியாது. மிக கண்ணியமான பாத்திரங்களை தொடர்ந்து நடித்து தமிழ் திரையுலகிற்கு பெருமை தேடித் தந்தார்.

எண்பதுகளின் காலக்கட்டத்திலேயே வாடகைத் தாய் எனும் முற்போக்கான விஷயத்தின் சிக்கல்களை வைத்து உருவான படம் 'அவன் அவள் அது'.  கருவுற இயலாத இன்னொரு பெண்ணிற்காக வாடகைத்தாய் பாத்திரத்தில் நடித்தவர் ஸ்ரீப்ரியா. பொதுவாக கவர்ச்சி பிம்பமாகவே உபயோகப்படுத்தப்பட்ட இவருக்குள் இருந்த அற்புதமான நடிப்புத் திறமையை வெளிக்கொணர்ந்தது 1978-ல் வெளிவந்த 'அவள் அப்படித்தான்'. பெண்மையப் படைப்பான இத்திரைப்படத்தில் மனச்சிக்கலுடைய  மஞ்சு என்கிற அற்புதமான பாத்திரத்தை இவர் சிறப்பாக கையாண்டிருந்தார்.

ஆணின் காதலுக்காக பெருமூச்செறிந்து ஏங்கித் தவிக்கும் நாயகிகள் உலா வந்து கொண்டிருந்த மிகையுலகின் காலக்கட்டத்திலிருந்து விலகி ஒரு பெண்ணின் காதலுக்காக ஓர் இளைஞன் உருகி மன்றாடும் திரைக்கதையுடன் வெளிவந்த 'ஒருதலை ராகம்' நவீன அலையை தமிழ் சினிமாவில் தோற்றுவித்த ஒரு முக்கியமான திரைப்படம். காதல் குறித்த ஒரு நவீன காலத்து இளைஞனின் ஏக்கத்தையும் தாழ்வுணர்வையும் சோகத்தையும் இயல்பாக வெளிப்படுத்திய திரைப்படம் அது. நடைமுறைச் சிக்கல்கள் கருதி ஒரு பெண் நிராகரிக்கும் காதலானது எவ்வாறு உடைந்து போகிறது என்கிற அளவில் பெண்ணுக்கான முக்கியத்துவத்தை நிறுவிய திரைப்படமாக இதை கருதலாம்.

பொதுவாக பாக்யராஜின் திரைப்படங்கள் அசட்டுத்தனமான மெலிதான ஆபாசமுமம் கூடிய நகைச்சுவையை கொண்டிருப்பவையாக கருதப்பட்டாலும் அவைகளில் பெண் பாத்திரங்கள் சாத்தியமான அளவில் வலிமையாக உருவாகப்பட்ட விதத்திற்காகவே கவனத்தில் கொள்ளக்கூடியவை. மனைவியின் புறஅழகை கருத்தில் கொண்டு அவரை ஒதுக்கும் ஓர் அசட்டுக் கணவனின் சிக்கல்களை யதார்த்த நகைச்சுவையுடன் சொன்ன திரைப்படம் 'சின்னவீடு'. ஊர்வசியின் சகோதரி கல்பனா இந்தப் பாத்திரத்தில் சிறப்பாக நடித்திருந்தார்.  தாலி கட்டிய கணவனுக்கும் காதலனுக்கும் இடையேயான ஒரு பெண்ணின் மனப்போராட்டத்தை அற்புதமான சொன்ன திரைப்படம் 'அந்த ஏழு நாட்கள்' இந்த தவிப்பை அம்பிகா நன்றாக கையாண்டிருந்தார். இதே காலக்கட்டத்தில் வெளியான 'இன்று போய் நாளை வா' என்கிற திரைப்படம் காதலைப் பெறுவதற்கான ஆண்கள் செய்யும் அசட்டுத்தனமான முயற்சிகளையும் பொய்யான வாக்குறுதிகளையும் நகைச்சுவையாகச் சொன்னது. இதில் ராதிகாவின் வெள்ளந்தியான நடிப்பு குறிப்பிடத்தகுந்ததாக இருந்தது. இதே ராதிகா 'மீண்டும் ஒரு காதல் கதை' என்கிற அற்புதமான படத்தில் தன்னுடைய சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். மனநலம் பிசகியவர்களுக்கு இடையேயான காதலை விவரித்த திரைப்படம் இது. இந்தக் காலக்கட்டத்தின் மிகச் சிறப்பான நடிகைகளுள் ஒருவராக ராதிகா இருந்தார்.

ஏராளமான வெகுசன திரைப்படங்களில் நாயகியாக ரசிகர்களின் நெஞ்சில் நீங்காத இடம்பிடித்த ஸ்ரீதேவி, மறதிக் கோளாறினால் குழந்தைப் பருவத்து உடல்மொழியுடன் நடித்து அசத்திய 'மூன்றாம் பிறை' வெளிவந்தது எண்பதுகளின் காலக்கட்டத்தில்தான்.

அம்பிகாவும் அவருடைய சகோதரியான ராதாவும் எண்பதுகளில் அதிகமான வெகுசன திரைப்படங்களில் நடித்த நாயகிகள் எனலாம். என்றாலும் ''முதல் மரியாதை' எனும் திரைப்படத்தில் மிக வித்தியாசமானதொரு ராதாவை நமக்கு அறிமுகப்படுத்தினார் பாரதிராஜா.

இந்தக் காலக்கட்டத்தில் தோன்றிய முக்கியமான நட்சத்திரம் என்று சில்க் ஸ்மிதாவைச் சொல்லலாம். விஜயலட்சுமி என்கிற பெயரில் ஆந்திரத்தில் இருந்த வந்த ஸ்மிதா  'வண்டிச்சக்கரம்' எனும் 1980-ல் வெளியான திரைப்படம் மூலம் தமிழிற்கு அறிமுகமானார். அத்திரைப்படத்தின் பாத்திரப் பெயரான 'சிலுக்கு' என்பதே அவருடைய பெயராக நிலைத்து விட்டது. அதற்குப் பிறகு ஏறத்தாழ பத்து, பதினைந்து வருடங்களுக்கு அவர் இல்லாத தென்னிந்திய திரைப்படங்களே இல்லை எனலாம். சினிமாவின் வணிகத்திற்கு ஆண் நாயகர்களே பிரதான காரணமாக சுட்டிக் காட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நிலையில் அந்த நிலைமையை தலைகீழாக மாற்றியமைத்த பெண் நடிகையாக ஸ்மிதாவை சுட்டிக் காட்ட வேண்டும். இவரின் தற்கொலை சம்பவம் மிகுந்த துரதிர்ஷ்டமானது. இதே காலக்கட்டத்தில் உருவான இன்னொரு அற்புதமான நடிகையான ஷோபாவின் இழப்பும் ஈடுசெய்ய முடியாதது.

அதுவரை பெரும்பாலும் நகைச்சுவை நடிகையாக மட்டுமே அறியப்பட்டிருந்த மனோரமாவின் பிம்பத்தை இந்தக் காலக்கட்டத்தில் வெளியான 'உன்னால் முடியும் தம்பி' திரைப்படம் மாற்றியமைத்தது. இத்திரைப்படத்தின் மூலமாக வெளிப்பட்ட அற்புதமான நடிப்பின் மூலம் அவரை குணச்சித்திர நடிகையாக்கின உருமாற்றம் பாலச்சந்தரால் நிகழ்ந்தது. ஆண் நாயகர்களுக்கு மட்டுமே ரசிகர்கள் இருக்க முடியும் என்கிற கருத்தை மாற்றியமைத்தது 'நட்சத்திரம்' எனும்  திரைப்படம். இதில் நடிகையாக நடித்தவரின் அபிமான ரசிகராக நாயகர் நடித்திருப்பார். இந்தக் காலக்கட்டத்தில் அறிமுகமான குஷ்பு குறுகிய காலத்திலேயே மிகப் பெரிய புகழை அடைந்தார். அவருக்காக ரசிகர்கள் கோயில் கட்டும் அளவிற்கு இவர் மீதுள்ள அபிமானம் கண்மூடித்தனமாக வளர்ந்தது. மூடத்தனம்தான் என்றாலும் வேறெந்த ஆண் நாயகரும் அடையாத பெருமையை ஒரு நடிகை பெற்றது கவனிக்கத்தக்கது. இதைப் போலவே இதே காலக்கட்டத்தில் அறிமுகமான 'நதியா' பெண் ரசிகர்களிடையேயும் பெரிய வரவேற்பைப் பெற்றார். அவரது பெயரால் அமைந்த பாணி அலங்காரங்களும் அலங்காரப் பொருட்களும் மக்களிடையே பிரபலமடைந்தன.

பெண்ணுரிமை சார்ந்த அழுத்தமான அடையாளங்களுடன் கூடிய பாத்திரத்தை துவக்கத்திலிருந்தே ஏற்று நடித்தவர் சுஜாதா. இந்தக் காலக்கட்டத்தில் இவர் நடித்த 'விதி' என்னும் திரைப்படம் அதன் உரையாடல்களாலேயே மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்றது. இந்த உரையாடல்களை மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு ரசித்தார்கள். காதலனால் ஏமாற்றப்பட்ட ஓர் இளம் பெண்ணுக்கு ஆதரவாக நீதிமன்றத்தில் ஆவேசமாகவும் விவேகமாகவும் வழக்காடும் வழக்கறிஞர் பாத்திரத்தை சுஜாதா சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

இடஒதுக்கீடுகளில் உள்ள நடைமுறைச் சிக்கல்களை மையமாக வைத்து உருவான 'ஒரே ஒரு கிராமத்திலே' அதன் பரபரப்பு சர்ச்சை காரணமாக அதிகமாக கவனிக்கப்பட்டது. இதன் மையப்பாத்திரத்தை நடிகை லட்சுமி திறமையாக கையாண்டிருந்தார். இந்தக் காலக்கட்டத்தில் இவர் நடித்து வெளிவந்த 'சிறை' அதன் கதையமைப்பிற்காகவும் திறமையாக இயக்கத்திற்காகவும் லட்சுமியின் உணர்ச்சிகரமான நடிப்பிற்காகவும் அதிகம் பாராட்டப்பட்டது. அனுராதா ரமணன் எழுதிய நாவலையொட்டி உருவான திரைப்படம் இது.

பாலச்சந்தரின் நீட்சியாக ஆனால் பாலச்சந்தரை விட அதிக நாடகத்தனத்துடன் திரைப்படங்களை உருவாக்கியவர் விசு என்றாலும் பெண்கள் தொடர்பான பிரச்சினைகள், குடும்ப உறவுகளில் உள்ள சிக்கல் ஆகியவற்றை மையப்படுத்தி எடுத்தவர் என்கிற வகையில் அவரின் பங்களிப்பு முக்கியமானது. இந்தக் காலக்கட்டத்தில் வந்த 'மணல் கயிறு'  திருமணத்திற்காக  ஆண்கள் போடும் நிபந்தனைகளான வரதட்சணை உள்ளிட்ட பலவற்றில் உள்ள அநீதிகளை நகைச்சுவையுடன் விவரித்தது. சுஹாசினி, ரேவதி, ராதிகா வரிசையில் இன்னொரு அற்புதமான நடிகை அர்ச்சனா. ஒரு வீட்டைக் கட்டுவதென்பது ஆண்களின் கம்பீரமான பொறுப்பாக கருதப்படும் சூழலில் நடுத்தரவர்க்க பெண் தனக்கான வீட்டைக் கட்டுவதற்காக படும் இன்னல்களை பெண் பாத்திரத்தை மையப்படுத்தி பதிவாகிய திரைப்படம் 'வீடு'. பாலுமகேந்திரா உருவாக்கிய உன்னதமான படைப்புகளில் ஒன்று.

1936-ம் ஆண்டிலேயே தமிழின் முதல் பெண் இயக்குநர் (டி.பி.ராஜலட்சுமி) உருவாகி விட்டாலும் தமிழ்த் திரையில் பெண் இயக்குநர்களின் குறைவுதான். பெண்களின் அகவுலகுப் போராட்டங்களை, பிரச்சினைகளை ஆண் படைப்பாளர்களை விட அவர்களால்தான் துல்லியமாக உருவாக்க முடியும். ஆனால் வணிகச்சந்தையின் சூழல் அது போன்ற படைப்புகளுக்கு இணக்கமானதாக இல்லை என்பது ஓர் உபசோகம். விஜயநிர்மலா, ஜெயதேவி, பி.ஆர்.விஜயலட்சுமி, லட்சுமி, ரேவதி, சுஹாசினி, ஸ்ரீப்ரியா, ஜெயசித்ரா, ஜானகி விஸ்வநாதன், ப்ரியா, மதுமிதா, நந்தினி போன்றவர்கள் உள்ளிட்ட பெண் இயக்குநர் பட்டியல் இருந்தாலும் பெண்ணியம் சார்ந்த ஆழமான திரைப்படங்கள் வெளிவர முடியாததற்கு ஆணாதிக்கச் சூழல் ஒரு பிரதானமான காரணம்.

ஒட்டுமொத்த பார்வையில் எண்பதுகளின் தமிழ் திரையுலகமும் நாயகிகளின் கதாபாத்திர சித்தரிப்புகளும் குறிப்பிடத்தகுந்த அளவில் கவனத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது. அது மெல்ல வளர்ந்து பெருக வேண்டிய இயல்பான போக்கிலிருந்து திரும்பி அடுத்தடுத்த காலக்கட்டங்களில் வழக்கமான கவர்ச்சி பிம்பங்களாகவும் ஆண்களால் காப்பாற்றப்பட வேண்டிய அபலைகளாகவும் நாயகிகள் மாற வேண்டிய சூழல் சோகத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதிலும் சமகாலத்து நாயகிகள் பெரும்பாலும் குழந்தைத்தனமாக சித்தரிக்கப்படுவது திரையுலகம் இன்னமும் ஆணாதிக்க சிந்தனையிலிருந்து வெளிவரவில்லை என்கிற நடைமுறை உண்மையை பிரதிபலிக்கிறது. 

***

நாயகிகளை முன்னிலைப்படுத்தும் சில திரைப்படங்கள் இந்தக் காலக்கட்டத்தில் வெளியாகியிருந்தாலும், தமிழ் சினிமாவின் மாற்று முயற்சிகளால் புதிய அலை உருவாகத் துவங்கியிருந்தாலும்  அவற்றின் எண்ணிக்கை சொற்பமாகவே இருந்தது. வழக்கம் போல வெகுசன ரசனைக்கு தீனி போடும், வணிக நோக்குத்  திரைப்படங்களின் ஆதிக்கமே எண்பதுகளிலும் நிலவியது. கமல்ஹாசன் ஏற்கெனவே ஒரு வெற்றிகரமான நாயகனாக இந்தச் சமயத்தில் நிலைபெற்று விட்டார். அதுவரை எதிர்நாயகனாக சிறப்புற நடித்துக் கொண்டிருந்த  ரஜினிகாந்த்தும் நாயகனாக  மெல்ல உருவாகிக் கொண்டு வந்தார். எனவே இந்த இருவரின் திரைப்படங்களின் ஆதிக்கமே எண்பதுகளில் இருந்தது. மகேந்திரன், பாலுமகேந்திரா போன்றோர் உருவாக்கிய புதிய அலையை சகலகலா வல்லவன், முரட்டுக் காளை போன்ற இவர்களின் திரைப்படங்களே குரூரமாக கலைத்துப் போட்டது ஒரு கலாசார பேரிடராக ஆக்கியதை திரை விமர்சகர்கள் மறக்க முடியாத புகாராகவே தொடர்ந்து பதிவு செய்வார்கள்.

வணிக நோக்குத் திரைப்படங்களின் ஆதிக்கம் இருந்ததால்  அந்த திரைப்படங்களின் வார்ப்பிற்கேற்பவே நாயகிகளும் அமைய வைக்கப்பட்டார்கள். திரைப்படங்களின் கவர்ச்சிக்காகவும் ஹீரோயின் என்கிற அம்சம் தவிர்க்க முடியாதது என்கிற காரணத்திற்காகவுமே இத்திரைப்படங்களில் இவர்கள் இருந்தார்கள். என்றாலும் இந்த வழக்கமான போக்கிற்கு இடையேயும் தன்னுடைய தனித்தன்மையின் வசீகரத்தால் பார்வையாளர்களைக் கவர்ந்த நாயகிகளும் இருக்கத்தான் செய்தார்கள். நாயகர்களின் ஆதிக்கத்தையும் மீறி திரைப்படங்களில் ஜொலித்தார்கள். இவர்களுக்கென்று பிரத்யேமான வணிகச் சந்தையும் ரசிகர் வட்டமும் இருந்தது.

இந்த வரிசையில் மிக முக்கியமானவராக ஸ்ரீதேவியைச் சொல்லலாம். எண்பதுகளில் இவர் இந்திக்குச் சென்று அங்கேயும் வெற்றிக் கொடி நாட்டியவராக இருந்தாலும் இந்தக் காலக்கட்டத்தில் அவர் நடித்த ஜானி, வறுமையின் நிறம் சிவப்பு ஆகிய திரைப்படங்களில் தமது இயல்பான நடிப்பால் ரசிகர்களைக் கவர்ந்தார். 'இந்தியத் திரையிலேயே மிக அழகான முகவெட்டைக் கொண்டவர்' என்று மேற்கு வங்க இயக்குநர் சத்யஜித்ரேயால் வர்ணிக்கப்பட்ட பெருமை ஜெயப்பிரதாவிற்கு உண்டு. அதில் பெரும்பாலும் உண்மையும் உண்டு. ரஜினியையும் கமலையும் தாண்டி 'நினைத்தாலே இனிக்கும்' திரைப்படத்தை மறக்கமுடியாதபடி செய்ததில் இவருக்கு அதிக பங்குண்டு. மொழிமாற்றப் படமென்றாலும் 'சலங்கை ஒலி' திரைப்படத்தில் இவரது கண்ணியமான நடிப்பு மிகச் சிறப்பானது.

இவரைப் போலவே மிக வனப்பான நாயகி  என்று பானுப்பிரியாவைச் சொல்லலாம். அந்தக் காலக்கட்டத்தின் பெரும்பாலான துணிக்கடை காலண்டர்களில் இவரது விதவிதமான தோற்றங்களில் மயங்கியவர் பலருண்டு. இவர் அறிமுகமான 'மெல்லப் பேசுங்கள்' 1983-ல் வெளியாகியது. இந்தக் காலக்கட்டத்தில் இவர்  நடித்தது பெரும்பாலும் தெலுங்கு திரைப்படங்களில்தான் என்றாலும் இதன் இறுதியில் 'ஆராரோ ஆரிரரோ' படத்தின் மூலமாக தமிழிற்கு திரும்பி வந்து அதற்குப் பிறகு நிறைய தமிழ் படங்களில் நடித்தார். அழகிய தோற்றத்தைத் தாண்டியும் நடிப்புத் திறமையும் இவருக்கு இருந்தது. இவரைப் போலவே மாதவியும் வசீகரமான தோற்றத்தைக் கொண்டவர். குறிப்பாக அவரது கண்களின் அழகிற்கே பிரத்யேகமான ரசிகர் கூட்டமிருந்தது.

ஒரு நடிகைக்கே அதிக பெண் ரசிகைகள் இருந்தார்கள் என்றால் அது நதியாவிற்கு மட்டுமே சாத்தியமானது என கருதுகிறேன். 1985-ல் இவர் தமிழில் அறிமுகமாகிய 'பூவே பூச்சூடவா' வெளிவந்த போது தமிழக இளம்பெண்களின் கூட்டம் இவரை வாஞ்சையுடன் தங்களின் கையில் ஏந்திக் கொண்டது. இவரது உடைகளும் அலங்காரமும் அணிகலன்களும் அவர்களது பேசுபொருளாகவும் விருப்பத்துடன் பின்பற்றும் விஷயங்களாக மாறின. கவர்ச்சிப் பாதையின் பக்கம் போகாமல் தனது கண்ணியமான தோற்றத்திற்கு  ஏற்ப திரைப்படங்களில் நடித்து ரசிகர்களைக் கவர்ந்தவர் நதியா. இன்றும் கூட தனது இளமைத்தோற்றத்தை அவர் பெரிதும் இழக்காமல் பாதுகாப்பது ஓர் ஆச்சரியமான விஷயம்.

எண்பதுகளின் காலக்கட்டத்தில் அதிக திரைப்படங்களில்  நாயகிகளாக நடித்தவர்களாக அம்பிகா, ராதா ஆகிய சகோதரிகளைச் சொல்லலாம். இருவருமே வசீகரமான தோற்றத்தைக் கொண்டவர்களாலும் வெகுசன திரைப்படங்களுகளின் இலக்கணங்களுக்கு ஏற்ற திறமைகளையும் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். ஆனால் வெறுமனே அழகுப் பதுமைகளாக அல்லாமல் தங்களின் நடிப்புத் திறமையையும் அவவப்போது நிரூபித்தார்கள். படிக்காதவன் திரைப்படத்தில் அம்பிகா கர்ப்பிணி பெண்ணாக நடித்து  ரஜினியை ஏமாற்றும் காட்சியை எவராலும் மறக்க முடியாது. 'எங்கேயோ கேட்ட குரல்' 'வாழ்க்கை' போன்ற திரைப்படங்களில் இளமைக் காலத்திலேயே முதிர்ச்சியான தோற்றத்தில் நடித்த துணிவு இவருக்கு இருந்தது. ராதா அறிமுகமான 'அலைகள்  ஓய்வதில்லை' 1981-ல் வெளியாக அதன் சர்ச்சையான உச்சக்காட்சிக்காகவே மிகுந்த பரபரப்பையும் விவாதத்தையும் ஏற்படுத்தியது. ராதாவின் அசாத்தியமான அழகு தமிழக இளைஞர்களின் உறக்கத்தை கலைத்துச் சென்றது. வெறும் அழகு நாயகி என்கிற நிலையைத் தாண்டி தனது முதிர்ச்சியான நடிப்பின் மூலம் (முதல் மரியாதை) தனது திறமையையும் நிரூபித்தார்.

இந்தக் காலக்கட்டத்தில் அறிமுகமான அமலாவும் தனது அழகாலும் நடிப்புத்திறமையாலும் பார்வையாளர்களைக் கவர்ந்தார். வசனமே இல்லாமல் உருவான திரைப்படமான 'பேசும் படத்தில்' தனது முகபாவத்தாலும் உடல்மொழியாலுமே காட்சிகளை சிறப்பாக்கினார். முறையான நாட்டியப் பயிற்சியை கற்றிருந்த தகுதி இவருக்கு உதவிகரமாக இருந்தது. ஓர் உற்சாகப்  புயல் போல் தமிழ் திரையில் நுழைந்தவர் நிரோஷா. இவர் அறிமுகமான 'அக்னி நட்சத்திரம்' திரைப்படத்தில் இவரது வசீகரத்தைக் கண்ட தமிழக இளைஞர்கள் உடனடியாக இவரிடம் சரணடைந்தார்கள். ஆனால் இவரது தன்னுடைய நிலையை வெற்றிகரமாகத் தொடர முடியவில்லை என்பது துரதிர்ஷ்டம்.

குஷ்புவைப் பற்றி குறிப்பிடாமல் இந்தப் பகுதி முழுமையடையாது என்பது நிதர்சனமான உண்மை. இவரை கதாநாயகியாகப் போடமுடியாமல் ஒரு படத்தின் உருவாக்கத்தை திட்டமிடவே முடியாது என்கிற நிலையை இவரது இளமையும் அழகும்  ஏற்படுத்தின. இவர் நடித்த 'சின்ன தம்பி' என்கிற அசட்டுத்தனமான  திரைப்படம் இளையராஜாவின் இசையைத் தவிர என்னவென்று விளக்க முடியாத காரணத்தினால் பல நாட்கள் பேயோட்டம் ஓடியது. இவருக்காக கோயில் கட்டும் விபரீதமான நிலைக்கு ரசிகர்கள் சென்றதே இவரது புகழிற்கும் அழகிற்கும் சான்று. இந்தப் பெருமை வேறு எந்த நடிகைக்கும் அமையவில்லை என்பது வரலாற்றில் அவசியமாக இணைக்கப்பட வேண்டிய குறிப்பு.

ஒரு சுவாரசியத்திற்காக சர்ச்சையான ஒரு குறிப்புடன் இந்தப் பதிவை நிறைவு செய்வோமா? மேற்குறிப்பிட்ட நடிகைகளில்  பெரும்பாலோனோர் தமிழகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் அல்ல என்பதில் ஏதோவோர் கலாசார முரணும் உளவியல் சுவாரசியமும் இருக்கிறதுதான் அல்லவா?

'தி இந்து' பொங்கல் மலரில் (2016) வெளியான கட்டுரை. அதன் சுருக்கப்படாத வடிவம் இது (நன்றி: தி இந்து)

suresh kannan

பீஃப் பாடல் சர்ச்சை: பாசாங்கு எதிர்ப்பின் உளவியல்

 

மனம் ஒரு குரங்கு என்பதற்கான உதாரணம் எதற்குப் பொருந்துமோ இல்லையோ, இணையத்தின் சமூக வலைத்தளங்களில் நிகழும் உரையாடல்களுக்கு கச்சிதமாகப் பொருந்தும். அந்தந்த கணத்தின் பரபரப்பான நிகழ்வுகளை, சர்ச்சைகளை ஒரு சுவிங்கம் போல் மென்று அதன் சுவை கரைவதற்குள்  துப்பி விட்டு அடுத்த சுவிங்கத்தை நோக்கி ஓடும் செய்தி ஊடகங்களின் பரபரப்பான பாணியை இணைய வம்பாளர்களும் அப்படியே கடைப்பிடிக்கிறார்கள். ஆனால்  விசையை முடுக்கினாற் போல் அதிலொரு மாற்றம் சமீபத்தில்  நிகழ்ந்தது.   தமிழகத்தின் நான்கைந்து மாவட்டங்கள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது பொழுதுபோக்கு உரையாடல்களும் வம்புகளும் சட்னெ்று நின்று போய் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக உதவும் தன்னார்வலர்களை ஒருங்கிணைக்கும் பணிகளும் உதவி கோருதலும் பெறுதலுமாக சூழல் பரபரப்பாக மாறிற்று. இது ஆக்கப்பூர்வமான பரபரப்பு. இணைய மொண்ணைகள் என்று பொதுவான எள்ளலில் குறிப்பிடப்படும் இவர்களால்தான் பெரும்பாலான பாதிக்கப்பட்ட நபர்கள் தக்க நேரத்தில் உதவி பெற்றார்கள், காப்பாற்றப்பட்டார்கள் என்பது கவனிக்கத்தக்க ஒரு சமூக  நிகழ்வு.

நான்கைந்து நாட்கள் நீடித்த இந்த நல்ல மாற்றத்தை மீண்டும் தலைகீழாக்கியது ஒரு பாடல் மீீதான சர்ச்சை. தமிழகம் இயல்பு நிலைக்கு மாறியதோ இல்லையோ, இணைய உலகம் அதன் 'இயல்பு நிலைக்கு' சட்டென்று திரும்பி விட்டது. வெள்ள சேதம் ஏற்பட்டதற்கான அரசியல் காரணங்களும் அது சார்ந்த கோபங்கள், உரையாடல்கள் அனைத்தும் சர்ச்சைப் பாடலின் மீதான வம்பு வெள்ளத்தில் மூழ்கியது. இந்தப் போக்கு நம் கலாசார பலவீனங்களில் ஒன்று எனத் தோன்றுகிறது.

இந்த சர்ச்சை தொடர்பான விவரங்கள் என்னவென்று தெரியாதவர்களுக்காக (அப்படி எவரேனும் உள்ளாார்களா என்ன?) அதைப் பற்றிப் பார்ப்போம். தமிழகத்தின் மாவட்டங்கள் வெள்ள சேதத்தினால் பாதிக்கப்பட்டு அதனிடமிருந்து தன்னை மீட்டெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது இணையத்தில் ஒரு பாடல் வெளியாகிறது. பாடியவர் நடிகர் சிம்பு எனவும் இசையமைப்பாளர் அனிருத் எனவும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.. பாடலின் முதல் வரியிலேயே பெண்களின் அந்தரங்க உறுப்பைச் சுட்டும் கொச்சையான வார்த்தை ஒன்று உபயோகப்படுத்தப்பட்டு நடுவில் உள்ள ஓர் எழுத்து மாத்திரம் பீஃப் ஒலியால் மூடப்பட்டிருந்தது. என்றாலும் அது என்ன வார்த்தை என்று கேட்கும் பெரும்பாலோனோர்க்கு எளிதாகவே புரியும். அதுதான் அதன் நோக்கமும் கூட என்று தெரிகிறது.

பொதுவாக இணையத்தில் உரையாடப்படும் சர்ச்சைகள் இணைய அளவிலேயே உயர்ந்தெழுந்து அடங்கி ஓய்ந்து விடும். ஆனால் இந்த சர்ச்சையின் மீதான எதிர்ப்பு இணையத்தையும் தாண்டி சமூக வெளியிலும் கடுமையாக பிரதிபலித்தது.  மகளிர் அமைப்புகள், சமூக ஆர்வலர்கள், பெண்ணிய இயக்கம் போன்றவர்கள் எதிர்ப்பு போராட்டங்கள் நிகழ்த்துமளவிற்கு சென்றது. காணொளி ஊடகங்களில் செய்தியாளர்களும் கனவான்களும் கொதிப்புடன் இதைப் பேசி பேசி மாய்ந்தார்கள். சம்பந்தப்பட்ட இரண்டு நபர்களையும் தூக்கில் போட வேண்டும், தேசியபாதுகாப்பு சட்டத்தில் கைது செய்ய வேண்டும் என்பது போன்ற ஆவேசமான குரல்கள எழுந்தன. இது தொடர்பான பல வழக்குகள் ஒருபுறம் தொடுக்கப்பட மற்றொரு புறம் காவல்துறை விசாரணயும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இந்தச் சர்ச்சையையொட்டி பொதுச் சமூகத்தின் இந்த அதீதமான எதிர்ப்பு பாசாங்கிற்குப் பின்னால் உள்ள உளவியலையும் இது போன்ற ஆணாதிக்கச் செயற்பாடுகளின் பின்னே உறைந்திருக்கும் சமூகவியல் காரணங்களையும், அறிவுசார் சமூகம் இது போன்ற சர்ச்சைகளை கையாள வேண்டிய நிதானத்தைப் பற்றியும் என்னளவில் சொல்ல முயல்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம். தவறிழைப்பவர்களை காப்பாற்றுவதோ அல்லது இது போன்ற கீழ்மைகளை ஊக்குவிப்பதோ அல்ல. இது போன்ற ஆணாதிக்கத் திமிரினால் எழும் செயற்பாடுகள் பெண்களின் மீது செலுத்தப்படும் மனம்/உடல் சார்ந்த வன்முறைகளுக்கும் பாலியல் சீண்டல்களுக்கும் மேலதிக காரணமாகி நிற்கின்றன என்கிற பிரக்ஞை இல்லாமல் இல்லை. என்றாலும் ஒரு Devil's advocate-ன் குரலை மனச்சாய்வற்ற நீதியொன்று கவனிப்பதைப் போல இந்தச் சர்ச்சையின் மீதான மறுபக்க நியாங்களையும் பற்றி நாம் நிதானமாக கவனிக்க வேண்டும் என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம். ஒருவகையில் இந்தச் சர்ச்சை மீது எழுந்த ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் அதீதமான எதிர்ப்பும் அதிலுள்ள போலித்தனங்களும் பாசாங்களுமே இதை எழுதத் தூண்டியது. இந்த அதிகமான எதிர்ப்பே இந்தப் பாடலின் மீதான அதிக கவனத்தைக் குவித்து விட்டதோ என்பதையும் நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

***

திரைப்படப் பாடல்களில் உள்ள ஆபாச வரிகளால், வார்த்தைகளால் அவ்வப்போது சர்ச்சைகள் எழுந்து அடங்குவது நமக்குப் புதிதான விஷயமல்ல. ஆனால் இந்த குறிப்பிட்ட சர்ச்சையில் ஏறக்குறைய சமூகத்தின் அனைத்து தரப்பும் இந்த எதிர்ப்பில் ஒன்றிணைந்து  மிக கடுமையான அளவிற்கு பரபரப்பு எழுவது இதுவே முதன்முறை என நினைக்கிறேன். இது போன்ற சர்ச்சைகளில் பொதுப்புத்தி சார்ந்தவர்களின் நிதானமற்ற உடனடி ஆவேசம் எவ்வாறிருக்கும் என்பது புதிதானதல்ல. 'திருடன் பராபஸை விடுதலை செய், இயேசுவை சிலுவையில் ஏற்று' என்கிற கூக்குரலிட்ட வேதாகம காலத்திலிருந்து பொதுமக்களின் நிதானமற்ற எதிர்வினைகளுக்கான வரலாற்று உதாரணங்கள் நிறைய உள்ளன. பொதுப்புத்தியின் நிதானமற்ற, உடனடியான கண்மூடித்தனமான எதிர்ப்பு காலங்காலமாக எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதற்காக இந்த உதாரணத்தைக் குறிப்பிடுகிறேன். ஆனால் இது போன்ற நெருக்கடியான சூழல்களை நிதானத்துடன் அணுக வேண்டிய அறிவுசார் சமூகமும் இந்தச் சர்ச்சையையொட்டி பொதுப்புத்தியுடன் இணைந்து கொண்டது ஆபத்தான போக்கு. இவர்களின் நோகக்கில் சமநிலை தவறிய சிலபல எதிர்வினைகளை கவனிக்க நேர்ந்தது. மற்ற சமயங்களில் நிதானத்துடன் அவற்றின் பல்வேறு பரிமாணங்கள் சார்ந்து சிந்திக்கும் இந்த அறிவுஜீவிகள் இந்தச் சர்ச்சையை ஏன் மிகையுணர்ச்சியுடன் எதிர்கொண்டார்கள் என்று எனக்கு ஆச்சரியமாகவே இருந்தது.

நடிகர் மற்றும் இசையமைப்பாளரின் வீட்டுப் பெண் கலைஞர்கள் நடனமாடினால் இந்தப் பாடலுக்கு குறிப்பாக அந்த சர்ச்சையான வார்த்தைக்கு எவ்வாறு அபிநயம் பிடிப்பார்கள் என்பது உள்ளிட்ட பல கேள்விகளுடன் ஓர் ஆவேசமான கட்டுரையை எழுதினார் ஒரு பெண்ணிய எழுத்தாளர். இணையத்தில் ஒருபக்கம் அதற்குப் பலத்த வரவேற்பும் மறுபுறம் கண்டனங்களும் இருந்தது. அந்தப் பெண்களும் ஆணாதிக்கப் போக்கினால் பாதிக்கப்படுவர்களாக (Victim) இருக்கலாம், அதனாலேயே அவர்களின் எதிர்வினைகள் மெளனமாகி அல்லது அடங்கிப்  போயிருக்கலாம் என்கிற யூகத்தின் மீதான சந்தேகத்தின் பலனைக் கூட தராமல் குற்றஞ்சாட்டிருக்கப்பட்டவர்களின் உறவினர்களை முன்முடிவுடன் கடுமையாக விமர்சித்த போக்கை என்னவென்பது? இன்னொரு பெண்ணிய எழுத்தாளர் - அவர் உளவியலாளரும் கூட - பாடலின் முதல் வார்த்தை தொடர்பான விமர்சனத்தை வைத்து விட்டு, இது  போன்ற கயவர்களை புறக்கணித்து விட்டு  நம் வேலையைப் பார்ப்போம் என்று முகநூலில் எழுதுகிறார். கயவர்களும் சமூகத்திலிருந்து உருவாகிறவர்கள்தான். அதன் ஒரு பகுதியாக இருப்பவர்கள்தான். ஒரு மனிதன் கயவனாவதற்கு பின்னணியிலுள்ள உளவியல் மற்றும் சமூகவியல் காரணங்களைப் பற்றி அந்த உளவியலாளருக்கு தெரியாதா? அவரும் இந்த தருணத்தில் பொதுப் புத்தியைச் சார்ந்த எதிர்வினையையே ஏன் செய்கிறார்? இந்த மனோபாவத்தில் அமையும் இவருடைய முன்முடிவுகள் சிகிச்சையாளர்களைப் பாதிக்காதா?

இது போன்று மேலும் சில உதாரணங்களை மேற்கோள் காட்ட முடியும். எந்த வார்த்தை சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியதோ அதையே தனது சமீபத்திய புதினத்தில் பள்ளிக்கூடப் பிள்ளைகள் வீட்டுப்பாடம் எழுதுவது போல் விதம்விதமாக பட்டியல் போன்று எழுதிச் சென்ற ஒரு 'பின்நவீனத்துவ' எழுத்தாளர் கூட இந்த எதிர்ப்புக் கூட்டத்தின் முன்னணியில் நின்று ஆவேசமாக உரையாடியது ஒரு சுவாரசியமான முரண்நகை. இவரே அளித்துக் கொண்ட தன்னிலை விளக்கத்தில் 'நான் கூட இது போன்ற வார்த்தைகளை என் நாவலில் எழுதியிருக்கிறேன். ஆனால் அவற்றை குழந்தைகள் வாசிக்க வாய்ப்பில்லை' என்கிறார். புத்தகங்களுக்கு சென்சாரை எப்போது கொண்டு வந்தார்கள் என தெரியவில்லை. முன்பு சில பெண்ணிய எழுத்தாளர்கள் தங்களின் அந்தரங்க உடல் உறுப்புகளையே பிரதானமாகக் கொண்டு கவிதைகள் எழுதினார்கள். உடலரசியல் சார்ந்த  கோபம் அதில் இருந்தது. 'ஆணாதிக்க மனோபாவத்தை நோக்கி.. இந்த உறுப்புகளை வைத்துத்தானே எங்களைச் சீண்டுகிறீர்கள். கிண்டலடிக்கிறீர்கள்... இதோ நாங்களே எங்கள் படைப்புகளில் முன்வைக்கிறோம்.." என்பது போன்ற கலகமும் அறச்சீற்றமும் அவற்றில் இருந்தன. ஆனால் அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டிற்காகவும் கவன ஈர்ப்பிற்காகவும் காமம் சார்ந்த கிளர்ச்சியை மட்டும் தூண்டும் பின்நவீனத்துவப் போலிகளும்  இந்தச் சர்ச்சை எதிர்ப்பில் கலந்து கொண்டதுதான் நகைச்சுவை.

***

இணையத்தில் வெளிவந்த அல்லது கசியவிடப்பட்ட அந்தப் பாடல், அதிகாரபூர்வமாக வெளியிடப்பட் ஒரு சினிமாப்பட பாடலோ அல்லது தனியார் ஆல்பத்தின் பாடலோ அல்ல. அது டம்மியாக உருவாக்கப்பட்ட பாடல் என்கிறார்கள். அதனுடன் தொடர்புள்ளதாக சிம்பு மற்றும் அனிருத் ஆகியோர்களின் பெயர்கள் இருந்தாலும்  அனிருத் இதற்கு தான் இசையமைக்கவில்லை என்று மறுத்து அல்லது ஒதுங்கி விட்ட நிலையில் சிம்பு இதை தான் பாடியதாக ஒப்புக் கொள்கிறார். ஆனால் தன்னுடைய அந்தரங்கமான சேமிப்பிலிருந்த பல பாடல்களில் ஒன்றான இதை எவரோ திருடி இணையத்தில் வெளியிட்டு விட்டார்கள் என்று விளக்கமளித்துள்ளார். அனிருத் மற்றும் சிம்பு ஆகியோர் இருவர் மீதும் இது போன்ற சர்ச்சைகளின் மீதான குற்றச்சாட்டுகள்ஏற்கெனவே இருந்தாலும் இந்தக் குறிப்பிட்ட சர்ச்சையில் அது சிம்பு தரப்பால்தான் இணையத்தில் வெளியிடப்பட்டது என்பது நிரூபிக்கப்படாத சூழலில் சந்தேகத்தின் பலனை அவருக்கு அளித்துதான் ஆக வேண்டும். அது நிரூபிக்கப்படுவதற்குள் சமூகமே இணைந்து தர்மஅடி போடுவது தர்மமே ஆகாது. அத்தனை பெரிய அரசு இயந்திரத்தை கையில் வைத்திருக்கும் சமகால ஆளுங்கட்சியே தம்மை  விமர்சித்த 'நட்ராஜ்' என்பவர் எவர் என்பதை சரியாக ஆராயமலேயே நடவடிக்கை எடுத்த கேலிக்கூத்துகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் போது நிதானமான விசாரணைகளின் மீது உருவாகும் நீதிதான் ஏறத்தாழ சரியானதாக இருக்கும்.

இந்தப் பாடலை நடிகர் தரப்பே வெளியிட்டு விட்டு பின்பு இத்தனை கடுமையான எதிர்ப்பை எதிர்பார்க்காததால் மறுக்க விரும்புகிறார்களோ என்கிற ஐயம் எழுந்தாலும் கூட 'தாங்கள் நிரபராதிகள்' என்கிற அவர்களின் முறையீட்டை நிதானமாக பரிசீலிப்பதே முறையானது. தமிழகமே வெள்ள சேதத்தினால் தத்தளிக்கும் சமயத்தில் இந்தப் பாடலை வெளியிட எத்தனை திமிர் இருக்க வேண்டும் என்கிற குற்றச்சாட்டும் வைக்கப்படுகிறது. ஒருவேளை இது நடிகர் தரப்பினால் விளம்பர நோக்கத்தினால் வெளியிடப்பட்டிருந்தது என்று வைத்துக் கொண்டாலும் கூட இந்த அசந்தர்ப்பமான சமயத்தில் வெளியிட்டால் அது கடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் மற்றும் தமது வணிக நடவடிக்கைகளை பாதிக்கும் என்பது கூடவா அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது?. 'எனக்கு இழுக்கு தேடித்தரவே எவரோ இதை திருடி வெளியிட்டுள்ளனர்' எனறு நடிகர் கூறும் விளக்கமும், இந்தப் பாடல் அசந்தர்ப்பமான சமயத்தில் வெளியிடப்பட்டதை வைத்துப் பார்க்கும் போது சரிதானோ என்று தோன்றுகிறதா இல்லையா? மழை வெள்ள அபாயத்தை சரியாக நிர்வகிக்காத ஆளுங்கட்சிக்கு எதிராக  மக்களுக்கு இயல்பாக எழுந்த கோபத்தை திசை திருப்புவதற்காகவே இந்தப் பாடல் வெளியிடப்பட்டது என்றெழுகிற இன்னொரு யூகத்திற்கான சாத்தியக்கூறு இருந்தாலும் அது தொடர்பான குற்றவாளியைத்தானே தேட வேண்டும்?  எந்தவொரு குற்றச்சாட்டையும் 'இது எதிர்க்கட்சிகளின் சதி' என்று மறுக்கிற அரசியல்வாதிகளின் நகைச்சுவைப் போக்கையும் இதனுடன் சேர்த்து பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

தன்னுடைய அந்தரங்கச் சேமிப்பிற்காக என்றாலும் சிம்பு ஏன்  இது போன்ற பாடலைத் தயாரிக்க வேண்டும்? தனி மனித சுதந்திரப்படி இதைக் கேட்க யாருக்குமே உரிமை கிடையாது. பொதுச் சமூகத்திற்கு முகமூடியணிந்த நல்ல முகத்தைக் காட்டும் நம்முடைய அந்தரங்கத்தில் சமூகத்தால் கீழ்மைகளாக கருதப்படுபவைகள் சிலவற்றின் மீது இச்சையுள்ளது. ஏற்கெனவே பாலியல் வறட்சியால் குமையும் இது போன்ற சமூகத்தில் வேறு எவருக்கும் துன்பம் தராமல் அந்தரங்கத்தில் நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் செயல்களின் மூலமாக அது சார்ந்த மன அழுத்தங்கள் குறைவதற்கு வாய்ப்புண்டு என்பதே உளவியல் ரீதியிலான கருத்து. சமூகத்தின் பாலியல் குற்றங்கள் குறையும் நோக்கில் இதற்கான அவசியமும் உள்ளது. மேலும் இந்தப் பாடலின் துவக்கத்திலுள்ள சர்ச்சையான வார்த்தையைத் தாண்டிச் சென்றால், இதரப் பகுதிகள் கொச்சையான வார்த்தைகளில் அமைந்திருந்தாலும் காதல் தோல்வி அடைந்த இளைஞனை நோக்கி 'பெண்களை திட்டாதே.. உன்னையே திட்டிக் கொள்.. உனக்கேற்ற துணை வரும் வரை காத்திரு' என்பது போன்ற உபத்திரவமல்லாத உபதேசங்களே உள்ளன. '.இதற்குத்தானா பாபு?' என்கிறாள் மோகமுள் புதினத்தில் வரும் யமுனா. அதையேதான் வேறு வடிவில் கொச்சையான வார்த்தையில் கேட்கிறது இந்தப் பாடல்.

ஆனால் இந்த துவக்க வார்த்தையை மாத்திரம் வைத்து, அதிலும் இத்தனை பிரம்மாண்டமான சர்ச்சை எழுவதில் எத்தனை அபத்தமுள்ளது என்பதை சற்று நிதானமாக யோசித்துப் பார்த்தால் புரியும். நாம் எதனை பிரதானமாக அழுத்தம் தந்து கவனிக்கிறோம் என்பதும். 'காதலின் புதினத்தை வைத்து love anthem என்கிற தனிப்பாடலைக் கூடமுன்பு நான் உருவாக்கினேன், அதைப் பற்றி யாருமே பேசவில்லையே என்று சிம்பு தரப்பில் கேட்கப்படும் கேள்வியில் குறைந்த பட்ச நியாயம் உள்ளதுதானே? அனிருத் போல இதிலிருந்து விலகி ஓடி விடாமல், பொது மனோநிலையின் எதிர்ப்பை திருப்திப் படுத்தும் விதத்தில் ஒரு போலிக் கும்பிடு போட்டு விட்டு இந்தச்  சர்ச்சையை தாண்டி விட முயற்சிக்காமல் தன்னுடைய தரப்பு நியாயங்களுடன் எதிர்கொள்ளும் அவரின் அந்த துணிச்சலைப் பாராட்டியேயாக வேண்டும். 'இதை நான்  இணையத்தில் வெளியிடாத போது, யாரோ செய்த தவறினால், என்னுடைய அந்தரங்கச் செயல் ஒன்றை எட்டிப் பார்த்து விட்டு ஏன் இப்படி குற்றஞ்சாட்டுகிறீர்கள், உங்களின் அந்தரங்கத்தை எவராவது வெளிப்படுத்தி விட்டு உங்களையே கண்டித்தால் ஒப்புக் கொள்வீர்களா?' என்று தனிமனித உரிமை நோக்கில் அவர் முன்வைக்கும் கேள்விகளில் நியாயம் உள்ளதா  இல்லையா என்பதை நிதானமாக யோசித்துப் பார்க்கலாம்.

சிம்புவின் பிம்பம் என்பது இன்றைய நவீன சராசரி இளைஞனின் குறியீடு. சிம்பு  உண்மையான வாழ்விலும் சரி, திரையிலும் சரி, ஒரு காதலில் விழுவார். புலம்புவார். அது சார்ந்த வன்மத்தை எதிரொலிக்கும் பாடல்களை உருவாக்குவார். பிறகு இன்னொரு காதலில் விழுவார். அதிலும் மறுபடியும் தோல்வி..புலம்பல்.. எரிச்சல். இந்தக் குணாதிசயம் பெரும்பாலும் சமகால சராசரி இளைஞனுக்குப் பொருந்துபவை.  அவர்களில் பலர்  என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை கவனியுங்கள். தாங்கள் காதலித்த பெண்ணை பிரச்சினை ஏற்படும் போது  ஆதாரங்களைக் காட்டி மிரட்டுகிறார்கள், பெண் சமூகத்தையே ஒட்டுமொத்தமாக திட்டிப் புலம்புகிறார்கள், இன்னும் சில குதர்க்க குணமுள்ள இளைஞர்கள் ஆசிட் ஊற்றுவதாக மிரட்டுகிறார்கள், சிலர் செய்தே விடுகிறார்கள். இன்று பொருளாதார ரீதியாக பெண்கள் சுதந்திரம் பெற்று மெல்ல வெளியே வருவதை நவீன ஆண் மனம் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறது. தன்னைச் சார்ந்து நின்ற உடமை தன்னுடைய பாதுகாப்பில் இருந்து வெளியேறி சுயசிந்தனைகளுடன் விலகுவதைக் கண்டு பதட்டமடைகிறது. சாலையில் ஸ்கூட்டியில் தன்னைக் கடந்து செல்லும் இளம் பெண்ணைக் கண்டு தன்னியல்பாக எரிச்சலைடந்து அந்தப் பெண்ணின் மீது மோதுவது போல் செய்வதோ அல்லது அவளைத் தாண்டிச் செல்ல முயல்வதோதான் இன்றைய நவீன இளைஞனின் அடையாளம். இவற்றையேதான் சமகால இளைய நடிகர்களின் திரைப்படங்களிலும் 'வெட்டுடா அவளை, குத்துடா அவளை' என்பது போன்று எதிரொலிப்பதைக் காண முடிகிறது.

இப்படியாக சமூகத்திலும் உள்ள ஆயிரம் சிம்புகளை நாம் எப்போது கண்டிக்கப் போகிறோம்? சினிமா என்பது இருமுனை கத்தி. அது சமூகத்தையும் பிரதிபலிக்கிறது; சமூகமும் சினிமாவின் கூறுகளை தன்னிச்சையாக பின்பற்றுகிறது. இதில் சமூகம் மாத்திரம் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு  இன்னொரு முனையை மட்டும் எத்தனை காலத்திற்கு குற்றம் சொல்லப்  போகிறோம்? ஒரு நடிகரின் இன்னமும் நிரூபிக்கப்படாத தவறை வைத்து அவரை பொது எதிரியாக நிறுத்தி ஒன்று சேர்ந்து கடுமையாக கண்டிப்பதின் மூலம் ஆணாதிக்க உலகின் வக்கிரங்களையும் தவறுகளையும் மழுப்பிக் கொள்ளப் போகிறோமா?

திரிஷா அல்லது நயனதாரா என்றொரு திரைப்படம் சமீபத்தில் வெளிவந்தது. முழுக்க முழுக்க ஆணாதிக்க வசனங்களாலும் வக்கிரமான காட்சிகளாலும் அது நிறைந்திருந்ததாக விமர்சனங்கள் எழுந்தன. ஆனால் அத்திரைப்படம் வணிகரீதியாக வெற்றியடைந்தது. இன்றைய தமிழ் சினிமாவின் உடனடி பார்வையாளர்கள் இளைஞர்களே. அவற்றின் துவக்க வெற்றியை அவர்களே தீர்மானிக்கிறார்கள். எனில் ஆணாதிக்க மனோபாவமுடைய இளைஞர்கள் நிறைந்துள்ள சமூகத்தில் பிரபலமாக இருப்பதின் காரணத்தினாலேயே ஒருவரை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து கூடிக் கண்டித்தால் தீர்வு கண்டுவிட முடியுமா? இதில் என்ன வேடிக்கையென்றால் பாடலில் உள்ள சர்ச்சையான வார்த்தையை வழக்கமாக பொதுவெளியிலும் இணைய எழுத்திலும் கூசாமல் சொல்லும், எழுதும் இளைஞர்கள் கூட இந்த எதிர்ப்புக்  கூட்டத்தில் சேர்ந்து கொண்டு பாடலில் உள்ள ஆபாச வார்த்தையை விட மேலதிக வார்த்தைகளை அறச்சீற்றத்துடன் எதிர்ப்பு என்ற பெயரில் இறைத்ததுதான். நேற்றைய இளைஞர்கள்தான் இன்றைய பெற்றோர்கள். அவர்கள் இளைஞர்களாக இருந்த காலத்திலும் அந்த வயதுக்குரிய இது போன்ற  ஆணாதிக்க நோக்கிலான ஆபாசங்களை, தடுமாற்றங்களை செய்தவர்களாக இருப்பார்கள். பெரியவர்களாகிய பிறகும் தங்களின்  குடும்பங்களில் ஆணாதிக்க செயற்பாடுகளை இன்னமும் செய்பவர்களாக இருப்பார்கள். இப்படியாக சமூகச் சுழற்சியிலேயே ஆணாதிக்கம் சார்ந்த வன்முறையும் செயற்பாடுகளும் தொடர்ச்சியாக நீடித்துக் கொண்டிருக்கும் போது இது போன்ற ஒற்றை அடையாள எதிர்ப்பை பாசாங்குடன் செயற்படுத்துவதின் மூலம் அதைப் போக்க முடியுமா? இந்த நோய்க்கூறு மனநிலையின் ஆணிவேருக்கல்லவா சிகிச்சையைத் தேட வேண்டும்?

***

பேருந்தில் பிக்பாக்கெட் அடித்த ஒரு சில்லறைத் திருடன் பிடிபட்டு விடுகிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். என்ன ஆகிறது? அந்தப் பேருந்தில் உள்ள பெரும்பாலோனோர் வரவழைத்துக் கொண்ட கோபத்துடன் அவரை தர்மஅடி போடுகிறோம். காவல் நிலையத்தில் ஒப்படைக்கிறோம். தர்மத்தை நிலைநாட்டிய திருப்தியுடன் கலைந்து செல்கிறோம். ஆனால் அந்தப்  பேருந்தின் உள்ளேயே சில்லறை பாக்கியை ஒழுங்காக திருப்பித் தராத நடத்துநர் இருக்கலாம். இயன்ற அளவில் வருமானவரி ஏய்ப்பு செய்யும் ஆசாமி இருக்கலாம். லஞ்சம் வாங்கும் ஓர் அரசு ஊழியர் இருக்கலாம். தன் வாடிக்கையாளர்களை ஏமாற்றும் சிறுவியாபாரி இருக்கலாம். ஆக.. ஓர் அமைப்பிற்குள்ளே இத்தனை தவறான ஆசாமிகள் இருக்கும் போது ஒரு சில்லறைத் திருடனை ஒன்று சேர்ந்து தண்டிப்பதின் மூலம் தவறுகளை ஒழித்து விட்டதாக கருதிக் கொள்ளுதல் எத்தனை அறியாமை? சில்லறைத் திருடன் உருவாவதற்கான சமூகவியல் காரணத்தையும் உளவியல் காரணத்தையும் பற்றி ஆய்வதுதானே அறிவு சார்ந்த செயற்பாடாக இருக்க முடியும்?

சினிமாப் பாடல்களில், வசனங்களில், உடல்அசைவுகளில், நகைச்சுவைகளில் ஆபாசம் இருப்பதென்பது ஏதோ சமீபத்திய போக்கு அல்ல. அதிலுள்ள வணிக வாய்ப்பையும் அதிகமான லாபத்தையும் கண்டுகொண்டவுடனேயே அது பெருமளவு அதிகரித்து விட்டது.. 'நான் காதலெனும் கவிதை சொன்னேன் கட்டிலின் மேலே, அந்தக் கவிதைக்கு நான் பரிசு தந்தேன் தொட்டிலின் மேலே.. என்று காமத்தை மிக கண்ணியமாகச் சொன்ன கண்ணதாசன்தான் 'கைக்கு அடக்கமா எடுத்துத் தின்ன வாட்டமா'" என்று 'எலந்தபயம்' பாடலையும்  எழுத நேர்ந்தது. "என்னம்மா..  நான் இத்தனை வருடங்களாக பாடலெழுதி வருகிறேன்.. அதில் எனக்கு கிடைக்காத புகழையெல்லாம்  நீ ஒரே பாடலில் பெற்று விட்டாயே.." என்று எல்.ஆர்.ஈஸ்வரியிடம் அவர் கேட்குமளவிற்கு அந்தப் பாடல் பொதுச்சமூகத்திடம் அபாரமான வெற்றியையும் வரவேற்பையும் பெற்றது. இப்படி தமிழ் சினிமாவில் இதுவரை நிகழ்ந்த ஆபாச பாடல்வரிகள், காட்சிகளையெல்லாம் பட்டியலிட்டால் இன்னொரு பெரிய தனிக்கட்டுரையாக எழுத வேண்டி வரும். சமூகத்தின் நேரடியான, மறைமுகமான ஆதரவு இல்லாமல் அவை  எல்லாம் எவ்வாறு இத்தனை காலமாக வெற்றி பெற முடியும்? இது போன்ற பாடல்களை எழுதுவதில் ஸ்பெஷலிஸ்ட்டாக இருந்த வாலியை வலிக்காமல் அவ்வப்போது கண்டித்தாலும் 'வாலிபக் கவிஞர்' என்றுதானே இச்சமூகம் கொண்டாடியது? இந்தச் சர்ச்சையை திரைப்படப் பாடலாசிரியர்களின் கூட்டறிக்கை ஒன்று கண்டித்ததை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்றே தெரியவில்லை.

மேற்கத்திய சமூகங்களைப் போல அந்தந்த வயதுக்குரியவர்களுக்கான தனித்தனி திரைப்படங்கள் எடுக்கும் வழக்கம் இங்கில்லை. எல்லாமே கூட்டுஅவியல்தான். சம்பிரதாயத்திற்காக A சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டாலும் அவற்றை எல்லோரும் பார்க்கக்கூடிய நடைமுறைதான் இங்குள்ளது.  குழந்தைகள் படமென்றாலும் சாமிப்படங்கள் என்றாலும் கூட அதில் சாமர்த்தியமாக ஒரு ஆபாசப்பாடலை, காட்சிகளை வணிக நோக்கத்திற்காக செருகி விடும் திரைக்கதை வல்லுநர்கள் பலர் இங்குண்டு. மற்ற படங்களிலாவது அதை ஒழுங்காக காட்டித் தொலைக்கிறார்களா என்றால் அதுவுமில்லை. எழுத்தாளர் சுஜாதா ஒருமுறை சலித்துக் கொண்டபடி ஓர் ஆணின் முகமும் பெண்ணின் முகமும் அண்மைக்காட்சியில் நெருங்கி வருகிறது என்றால் உடனே இடையில் எங்கிருந்தோ ஒரு பூ வந்து ஆடி மறைத்துக் கொள்கிறது. நேரடியாக காட்டப்படும் கவர்ச்சியை விட தணிக்கைத் துறையை ஏமாற்றுவதற்காக இப்படி சாமர்த்தியமாக மழுப்பப்படும் காட்சிகள் அதிக ஆபத்தானது. அவரவர்களின் வக்கிரம் சார்ந்த கற்பனைகளைத் தூண்டும் மோசமான செயலையே இவை செய்கின்றன. பாலியல் சார்ந்த மனப்புழுக்கங்களை அதிகரிக்கின்றன.  நாகரிக உலகின் கட்டுப்பாடுகளின் படி அடக்கி வைக்கிற இந்த அழுத்தங்கள் பாலியல் வன்முறைகளாகவும் குற்றங்களாகவும் வெடிக்கின்றன.

ஒருவகையில் இந்தப்  பாடலில் ஒலிக்கும் பீஃப் ஒலியை ஊடகத் தணிக்கையின் மீதான எள்ளலான விமர்சனமாகவும் கொள்ளலாம். சினிமா வசனங்களில் ஒலிக்கும் ஆபாசமான, வார்த்தைகளை தணிக்கை செய்கிறேன் பேர்வழி என்று ஒலியை மாத்திரம் மழுப்பி அனுமதிக்கிறார்கள். ஆனால் திரையரங்குளில் இந்த மெளன இடைவெளிகளை மிகச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளும் இளம் பார்வையாளர்கள் கூக்குரலிட்டு தங்களின் அங்கீகாரத்தை அதற்கு  வழங்குகிறார்கள். இந்த நோக்கில் பார்த்தால் தணிக்கைத் துறையின் அந்தச் செயலைப் போலவே சுயதணிக்கையுடன் வெளியான இந்தப்பாடலை இத்தனை கடுமையாக எதிர்ப்பதற்கான காரணம் என்ன? நாம் எதிர்க்க வேண்டியது தணிக்கைத் துறையின் அரைகுறையான இந்தப் போக்கையா அல்லது அதன் சிறு பங்கான இந்தப் பாடலையா? இந்தக் கட்டுரையை வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு ஒருவேளை இவையெல்லாம் குதர்க்கமான வாதங்களாகத் தோன்றினாலும் நம் சமூகத்தின் பெரும்பான்மையான பகுதியே புரையோடிப் போயிருக்கும் போது ஒற்றை எதிர்ப்பின் மூலம் நாம் திருப்தி கொள்ளும் போக்கில் உள்ள அவல நகைச்சுவையைப் பற்றி  நிதானமாக யோசித்துப் பார்க்க வேண்டுகிறேன்.

***

இந்த ஆணாதிக்க எதிர்ப்புகளில் சார்புநிலை நோக்கில் அவரவர்களுக்குச் சாதகமான விதிகளும் உள்ளன. தன்னார்வலர்களால் நிகழ்த்தப்பட்ட வெள்ள  நிவாரண உதவிகளின் மீது சமகால ஆளுங்கட்சி தன்னுடைய தலைவரின் புகைப்படத்தை ஒட்டிக் கொள்வது தொடர்பாக கடுமையான எதிர்ப்புகளும் விமர்சனங்களும் எழுந்தன. இந்த அசந்தர்ப்பமான சூழலில் செய்யப்பட்ட அராஜகமான சமூக அநீதி  அது என்பதில் எவ்வித மாற்றுக்கருத்தும் இருக்க முடியாது. ஆனால் இது சார்ந்த எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் ஒன்றாக பெண் முதல்வரின் புகைப்படம் உள்ளாடையில் ஒட்டப்பட்டிருந்த ஒரு கேலிச்சித்திரம் இணையத்தில் உலா வந்தது. இதை அரசியல் சார்ந்த கோபம் என்று நியாயப்படுத்தி விடவே முடியாது. அரசியல் சார்ந்த எதிர்ப்புகளை, கோபங்களை ஜனநாயகம் அனுமதித்திருக்கும் விதங்களில் வெளிப்படுத்துவதுதான் முறையானது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு பெண் பிரதிநிதியை கொச்சையாக சித்தரிப்பதென்பதும் ஆணாதிக்க செயற்பாட்டின் எதிரொலிதான். உலகெங்கிலுமுள்ள பெண் அரசியல் தலைவர்கள், அவர்கள் பெண் என்னும் காரணத்தினாலேயே அவர்கள் மீது அந்தக் கோணத்தில் எழும் ஆபாசமான கேலிச்சித்திரங்களையும் வம்புகளையும் நாம் காண்கிறோம். ஒரு பெண் அரசியல்வாதியின் மீது சித்தரிக்கப்பட்ட இந்த ஆபாசச் செயலை எந்தப் பெண்ணியவாதியோ, சமூக ஆர்வலர்களோ, பொதுச்சமூக நபர்களோ கண்டித்ததாக தெரியவில்லை. ஆணாதிக்கப் போக்கின் எதிர்ப்பின் நியாயம் அந்தந்த கோணங்களில் மாறுமா என்ன?

சரி. இவற்றிற்கெல்லாம் என்னதான் தீர்வு? இங்கு ஆண் சமூகத்திற்கும் பெண்  சமூகத்திற்கும் இடையில் ஒரு பிரம்மாண்டமான தடுப்புச் சுவர் உள்ளது. தாய்வழிச் சமூகம் தந்தை வழிச்சமூகமாக உருமாறிய ஆதிக்காலத்திலிருந்து இன்னமும் கரையாமல் அழுத்தமாக நிற்கும் சுவர் இது. எனவேதான் சுவற்றிற்கு மறுபக்கம் பார்க்கும் ஆவலும் அது சார்ந்த குற்றங்களும் வன்முறைகளும் உருவாகிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. பெண்ணின் உடல் சார்ந்த வேதனைகளும் அவற்றின் பிரத்யேகமான பிரச்சினைகளும் வலிகளும்  ஆணுக்கு முறையாக அறிமுகப்படுத்தப்படவேயில்லை. எனவேதான் பெண் என்னும் சகஜீவியை அப்படியல்லாமல் உடல் சார்ந்த கிளர்ச்சிப் பண்டமாக மட்டுமே அவன் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறான். ஊடகங்களும் திரைப்படங்களும் இது சார்ந்த கிளர்ச்சியை வளர்த்து தங்களின் வணிகத்தைப் பெருக்கிக் கொள்கின்றன. ஆண், பெண் சார்ந்த பாகுபாடுகள், உயர்வு தாழ்வு அணுகுமுறைகள், தடைகள் சிறுவயதிலிருந்தே அவர்களுக்குள் திணிக்கப்படுகின்றன.

ஆண்கள் உயர்வு மனப்பான்மையுடனும் பெண்கள் அப்படிப் பிறந்த காரணத்தினலாயே தாழ்வுணர்வுடனும் தன் மீது நிகழ்த்தப்படும்  கொடுமைகளை சகித்துக் கொள்ளவும் மறுக்கப்படும் விஷயங்களை மெளனமாக கடந்து போகவும் கற்றுத்தரப்படுகிறார்கள். இந்தச் செயல்களை அறியாமை மற்றும் ஆழ்மன திணிப்பு காரணமாக பெண்களே செய்கிறார்கள் என்பதுதான் கொடுமை.ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான தோழமை என்பது முழுக்க தவிர்க்கப்பட்டு அவர்களின் அருகாமை பாலியல் நோக்கில் மட்டுமே பார்க்கப்பட்டு அது சார்ந்த தடைகளும் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுவதால் பரஸ்பர புரிதல் ஏதுமில்லாமல் தனித்தனி கூண்டுகளில் வளர்க்கப்படும் விலங்குகளைப் போன்று இரு தரப்பினரும் வளரும் அவலமான சூழல் நிகழ்கிறது. பெண் என்பவள் எவ்வித பிரத்யேக உணர்வும் அற்ற ஆணின் உடமையல்ல, தன்னைப் போலவே எல்லா உணர்வுகளும் கொண்ட சகஜீவி என்பது ஆண்களுக்கு மிக அழுத்தமாக கற்றுத்தரப்பட வேண்டும். பெற்றோர், சமூகம், ஊடகங்கள், கலை, இலக்கியம் என்று சமூகத்தின் எல்லாத் துறையும் பொறுப்புடன் இணைந்து ஒன்றுகூடி இழுக்க  வேண்டிய தேர் இது.

இதன் மீது அமைந்த உரையாடல்களும் விவாதங்களும் படைப்புகளும் போன்றவை தொடர்ந்து உருவாகிக் கொண்டிருப்பதினால்தான் இந்த மாற்றத்தை நோக்கி மெல்ல மெல்ல சென்று நிலையான தீர்விற்கு நகர முடியுமே ஒழிய இன்னமும் நிருபணமாகாத ஒரு  வழக்கில் தொடர்புள்ள சில்லறைத் திருடனைப் பிடித்து ஊர்கூடி தர்மஅடி போட்டு விட்டால் எல்லாம் சரியாகி விடும் என்று எண்ணுவது அறுவைச் சிகிச்சை செய்ய வேண்டிய நோய் ஒன்றிற்கு குண்டூசியால் சொறிந்து கொண்டு சரியாகி விட்டது என்று கற்பனை செய்வது போலத்தான்.இருக்கும். தனிநபர் மீதான எதிர்ப்புகளால்அல்ல, ஒட்டுமொத்த சமூகமே தன்னை நோக்கி திரும்பி இந்தச் சர்ச்சையின் மீதாக தன்னை முழுவதும் பரிசீலனை செய்து கொள்ள வேண்டியதுதான் இந்தச் சூழலில் மிக மிக அவசியம்.

- உயிர்மை - பிப்ரவரி 2016-ல் வெளியான கட்டுரை. (நன்றி: உயிர்மை)

suresh kannan