Sun Children (2020) - சூரியனின் புதல்வர்கள் - மஜித் மஜிதி

இரானிய திரைப்பட ரசிகர்களுக்கு அறிமுகம் தேவையில்லாத பெயர்களில் ஒன்று மஜித் மஜிதி. ‘சில்ரன் ஆஃப் ஹெவன்’, ‘தி கலர் ஆஃப் பாரடைஸ்’ போன்ற அற்புதமான சினிமாக்களை உருவாக்கியவர். இவரின் இயக்கத்தில் சமீபத்தில் வெளியாகியிருக்கும் திரைப்படம், Sun Children (Khoršid).

அகாதமி விருதின், சர்வதேச திரைப்படங்களுக்கான போட்டிப் பிரிவில் இரானிய நாட்டின் சார்பில் தேர்வாகியிருக்கும் இந்தத் திரைப்படம், வெனிஸ் திரைப்பட விழாவிலும் நாமினேட் ஆகியுள்ளது.

*

சிறார்களின் மீதான உழைப்புச் சுரண்டல், அவர்களை குற்றவாளிகளாக மாற்றும் சமூகம் போன்ற அடிப்படையான பிரச்சினைதான் இந்தத் திரைப்படத்தின் மையம். குற்றம் நிகழ்ந்த பிறகு அதை ஆராயவும் தண்டனை கொடுக்கவும் காவல், நீதி, சிறை என்று நிறைய நிறுவனங்கள் உள்ளன. ஒருவகையில் குற்றங்கள் உற்பத்தியாவதற்கும் பெருகி வளர்வதற்கும் கூட இவைகளே மறைமுகக் காரணிகளாக உள்ளன.

ஆனால் குற்றங்கள் நிகழாதவாறு முதலிலேயே தடுப்பது, அவற்றின் ஊற்றுக் கண்களை கண்டுபிடிப்பது, அதற்கான சமூகவியல் நோக்கு ஆய்வுகளை நிகழ்த்துவது, அவற்றை நேர்மையாக நடைமுறைப்படுத்துவது போன்ற செயல்பாடுகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளில் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன.

குடும்ப வன்முறை, வறுமை, போர், அகதிகள் பிரச்சினை உள்ளிட்ட பல காரணங்களால் குடும்பங்களில் இருந்து துண்டிக்கப்படும் சிறார்கள், மிக எளிதில் உதிரிக்குற்றவாளிகளாக மாறுகிறார்கள். குற்றவாளிகளின் சமூகம் மிகச் சுலபமாக அவர்களை கையகப்படுத்திக் கொள்கிறது. இந்தப் போக்கிலிருந்து விலக, கல்வி என்னும் வெளிச்சத்தை அவர்கள் ஏந்தினால்தான் விடிவுகாலம் என்கிற செய்தியை உறுத்தாமல் சொல்கிறது மஜித் மஜிதியின் இந்தத் திரைப்படம்.


*

வெளிநாட்டு கார்களில் உள்ள டயரை சில சிறுவர்கள் திருட முயலும் காட்சியோடு படம் துவங்குகிறது. பாதுகாவலரிடம் பிடிபடாமல் அவர்களை இடித்துத் தள்ளி விட்டு சிறுவர்கள் பறந்தோடுகிறார்கள். இந்தக் கூட்டத்தின் தலைவனைப் போல செயல்படுகிறவன் அலி. அவனுடைய அம்மா மருத்துவமனையில் இருக்கிறாள்.

இந்தச் சிறார்களுக்கென்று சில பொதுவான அம்சங்கள் இருக்கின்றன. தந்தை இறந்து போயிருப்பார் அல்லது விட்டுச் சென்றிருப்பார் அல்லது கோபக்காரராக இருந்து அடித்து துவைத்து பணிக்குச் செல்ல கட்டாயப்படுத்துவார். ஆக பெற்றோர்களின் அன்பும் அரவணைப்பும் இல்லாமல் பணியிடங்களில் உழைப்புச் சுரண்டலை எதிர்கொள்பவர்களாக இவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

அலியின் கூட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிறுவனின் அக்காவான ஜஹ்ரா, ரயிலில் சில்லரைப் பொருட்களை விற்கிறாள். காவலர்களின் கண்களில் படாமல் தப்பிப்பதும் அவர்கள் வரும் போது சிதறியோடுவதுமான அவலமான வாழ்க்கை அவளுடையது. அலிக்கு ஜஹ்ரா மீது பிரியம் உள்ளது.

அலி தன்னை பைக்கில் துரத்தி வரும் ஒருவனிடமிருந்து தப்பித்து ஓடுகிறான். அவனோ இவனைப் பிடித்து குற்றங்களைச் செய்யும் ஒரு முதியவரிடம் ஒப்படைத்து விடுகிறான். அவருக்குச் சொந்தமான புறாவை அலி திருடி விடுவதுதான் காரணம். அந்த பேட்டை தாதா, பார்ப்பதற்கு ரிடையர்ட் ஆன ஸ்கூல் வாத்தியார் மாதிரி இருக்கிறார்.

அவர் இவனைக் கனிவுடன் பார்த்து ‘அந்தப் புறாவை நீயே வைத்துக் கொள். உன் அம்மா மருத்துவமனையில் இருந்து வந்தால் தங்க இடம் இருக்கிறதா.?. நான் ஏற்பாடு செய்து தருகிறேன்’ என்றெல்லாம் அன்பொழுக பேசுகிறார். அடி, உதையை எதிர்பார்த்து வந்த அலிக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

இதற்கு கைம்மாறாக ஒரு பணியை அலிக்கு தருகிறார் அந்த முதியவர். அதுதான் இந்தத் திரைப்படம் பயணிக்கும் மையத்தின் பாதை.

“இடுகாட்டிற்கு கீழே ஒரு புதையல் இருக்கிறது. நாங்கள் அங்கு செல்ல முடியாது. ஆனால் நீ செல்லலாம். அதன் பக்கத்துக் கட்டிடடத்தில் உள்ள பள்ளியில் நீ மாணவனாகச் சேர்ந்து கொள். அதன் பாதாள அறையில் துவாரமிட்டு சென்றால் இடுகாடு வந்து விடும். புதையலை எளிதாக எடுத்து விடலாம். செய்வாயா?” என்று கேட்கும் முதியவர் செல்போன் ஒன்றையும் அவனுக்கு பரிசாக அளிக்கிறார்.

ஆதரவற்ற சிறார்கள் படிக்கும் அந்தப் பள்ளி நிதிப்பற்றாக்குறையால் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது. இடையில் வருவதால் அலியை அங்கு சேர்க்க மறுத்து விடுகிறார்கள். சண்டையிட்டு முட்டி மோதி பள்ளியில் சேரும் அலி, தன்னுடைய ரகசிய பணியை தினமும் மேற்கொள்கிறான்.

இதில் அவன் வெற்றி பெற்றானா, என்னவெல்லாம் நடந்தது என்பதை இயல்பான காட்சிகளுடன் விவரித்திருக்கிறார்கள்.

*

ஒரு ஆதாரமான நீதிக்கதை போல இதன் திரைக்கதை பயணித்தாலும் உபதேசத்தின் வாசனை எங்கும் வந்துவிடாமல் இயல்பான காட்சிகளால் உருவாக்கியுள்ளார் மஜித் மஜிதி. சிறார்களின் அவலம் நிறைந்த வாழ்க்கை, நிதிச்சுமையால் தள்ளாடும் பள்ளியை தாங்கி நிறுத்தப் போராடும் நேர்மையான ஆசிரியர்கள், இன்னொரு புறம் தன்னுடைய ரகசிய ‘ஆப்பரேஷனில்’ கொலைவெறியுடன் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும் அலி என்று இதன் திரைக்கதை துளி கூட சுவாரசியம் குறையாமல் நகர்கிறது.

அலியாக Rouhollah Zamani அருமையாக நடித்திருக்கிறான். கண்களில் எப்போதும் பயம், எரிச்சல், தயக்கம் போன்ற உணர்வுகள் நிறைந்திருக்கும் முகபாவத்துடன் படத்தின் பெரும்பான்மையான காட்சிகளை அற்புதமாக நிறைத்திருக்கிறான். வெனிஸ் திரைப்பட விழாவில் இவனது சிறப்பான நடிப்பிற்காக விருதும் கிடைத்திருக்கிறது.

பிரதான பாத்திரம் என்றல்ல, இவனுடைய கூட்டுக்களவாணிகளாக சுற்றும் சிறுவர்கள், களங்கமில்லாத முகத்துடன் இருக்கும் குண்டுப்பையன், அவனுடைய அக்கா ஜஹ்ரா, பள்ளியின் முதல்வர், குற்றப் பின்னணி இருந்தாலும் அவர்களை கரிசனத்தோடு அணுகும் ஆசிரியர் என்று ஒவ்வொரு சிறிய பாத்திரமும் அதற்கான  மெனக்கெடல்களோடு உபயோகிக்கப்பட்டுள்ளது.

“என் தம்பியிடம் தவறான வாக்குறுதிகளை சொல்லி திசை திருப்பி விடாதே. நாங்கள் போலீஸிடம் மாட்டிக் கொண்டால் திரும்பவும் அகதி முகாமிற்கே செல்ல வேண்டியதுதான்” என்று ஒரு காட்சியில் ஜஹ்ரா அழுகையும் ஆத்திரமுமாக அலியுடன் பேசும் வசனமானது மிகச் சிறப்பான காட்சிகளுள் ஒன்று. இரானிய திரைப்படங்களைப் போல குழந்தைகளை மிக இயல்பாக உபயோகப்படுத்துவது வேறெந்த பிரதேச சினிமாக்களிலும் அத்தனை இயல்பாக நிகழ்வதில்லை. ஜஹ்ரா பேசும் வசனத்தின் மூலம் ஆப்கன் அகதிகளின் பிரச்சினைகளும் ஊடாடிச் செல்கிறது.

ஜஹ்ராவிற்கு ஹேர்கிளிப் ஒன்றை பரிசளிக்கிறான் அலி. அவளும் அதை பிரியத்தோடு சூடிக் கொள்கிறாள். ஆரம்பக்காட்சியில் நிகழும் கவிதைத்தனமான இந்தக் காட்சியிக்கு முரணாக குரூரம் ஒன்று திரைக்கதையின் பின்னே நிகழ்கிறது.

சக மாணவர்களை நெற்றியால் முட்டி தாக்கி விடுகிறான் அலி. ‘இதை நீ எப்படிச் செய்தாய்?” என்று அவனிடம் கேட்டு கற்றுக் கொள்ளும் ஆசிரியர், அதை பிறகு பயன்படுத்தும் காட்சி அற்புதமானது. இவை தொடர்பான காட்சிகளில் நேரடி வன்முறையின் உக்கிரம் பதிவாகாதவாறு மிக கவனமாக இருந்துள்ளார் மஜித் மஜிதி. இப்படி திரைக்கதையானது சில நுணுக்கமான தொடர்புக்காட்சிகளால் வசீகரமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

*

மஜித் மஜிதி இந்தத் திரைப்படத்தை சிறப்பாக இயக்கியிருந்தாலும் இரானிய திரைப்படங்களுக்கென்று பிரத்யேகமான அற்புதமான எளிமையும், இயல்பும், அழகியலும், நம்பகத்தன்மையும் பொதுவாக இருக்குமல்லவா? அது இந்தத் திரைப்படத்தில் கணிசமாக இல்லாதது போன்ற உணர்வை அடைந்தேன். மஜித்தின் ‘சில்ரன் ஆஃப் ஹெவன்’ திரைப்படத்தையே எடுத்துக் கொள்வோம். வாழ்க்கைக்கு நெருக்கமான எத்தனை இயல்பான காட்சிகளால் அது நிறைந்திருந்தது?

மஜித் மஜிதி பிரபலமாகிய விஷயம் என்பது ஒருவகையில் ஒரு விபத்தாகவே அவரது படங்களில் நிகழ்கிறதோ என்று தோன்றுகிறது. அவரது முந்தைய திரைப்படமான Beyond the Clouds (2017), இந்தியப் பின்னணியில் நிகழும் திரைப்படம் என்றாலும் Slumdog Millionaire போன்று இந்திய ஏழ்மையைச் சுரண்டும் திரைப்படங்களைப் போல சாதாரணமாக இருந்தது.

Sun Children படத்திலும் ஏரியல் வ்யூ உள்ளிட்டு ஒளிப்பதிவு பல இடங்களில் அற்புதமாக அமைந்திருந்தாலும் அது இரானிய திரைப்படங்களின் docudrama எளிமைக்கும் பாணிக்கும் விரோதமாக அமைந்து நெருடலை ஏற்படுத்தியது. போலவே சிறுவன் சுரங்கப்பாதை அமைக்கும் காட்சிகள் விறுவிறுப்பாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும் நம்பகத்தன்மையில்லை.

பள்ளியின் பக்கத்தில் புதையலைத் தேடும் அலி, இறுதியில் கல்விதான் உணமையான புதையல் என்று வந்து அடையும் கடைசிக் காட்சி அற்புதமான குறியீட்டால் நிறைகிறது. இதைப் போலவே சக மாணவர்களும் அலியிடமிருந்து விலகி உண்மையான முன்னேற்றத்தை அடையாளம் கண்டுகொள்வதும் நல்ல மாற்றமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஒரு சமூகத்தில் குற்றவாளிகள் உருவாவதற்கு அந்தச் சமூகம்தான் பிரதான காரணம். முற்றிலுமாக கைவிடப்படுகிற ஒருவன் இருண்மையை நோக்கித்தான் நகர்வான். அவனை கைப்பிடித்து வெளிச்சத்திற்கு அழைத்து வருவது சமூகத்தின் கடமை. குறிப்பாக பெற்றோர்களைத் தாண்டி ஆசிரியர் சமூகத்திற்கு இது சார்ந்த பெரும் பொறுப்பும் கடமையும் உள்ளது. இதில் அப்படியொரு அற்புதமான ‘மாஸ்டர்’ வருகிறார்.

தமிழில் வந்த ‘மாஸ்டரை’ விடுங்கள். இந்தத் திரைப்படத்தில் ஓரமாக வந்து போகும் அவரைத்தான் உண்மையான ‘மாஸ்டர்’ என்று சொல்ல வேண்டும்.


suresh kannan

விற்பனையாளனின் மரணம் (The Salesman - Iranian movie)

நாம் அன்றாடம் காணும் சராசரியான காட்சிகளில் இருந்தும்,  உணரும்  எளிய அனுபவங்களில் இருந்தும் மிகச் சிறந்த சினிமாக்களை உருவாக்கும் வல்லமையையும் நுண்ணுணர்வையும்  கொண்டதாக இரானியச் சினிமா விளங்குகிறது. கடந்த சில வருடங்களாக சர்வதேச விருது விழாக்களில் இரானியச் சினிமாக்கள் பிரத்யேக மதிப்பு கொண்டதாகவும் பார்வையாளர்களிடம் ஆவலைத் தூண்டுவதாகவும் அமைந்து வருகின்றன. இத்தனைக்கும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளும் அடக்குமுறைகளும் கொண்ட தேசத்திலிருந்து எளிய அழகியலின் வாயிலாக சிறந்த படைப்புகள் வெளிவருவது பிரமிக்கத்தக்கது. போர், அடிப்படைவாதம் போன்ற சிக்கலான பின்புலம் உள்ள சூழல்களிலிருந்துதான் சிறந்த கலைப் படைப்புகள் திமிறிக் கொண்டு மேலெழும் என்கிற தர்க்கமும் காரணமாக இருக்கலாம். மேற்பார்வையில் எளிமையாகவும் ஆனால் அடிநாதமாக தங்கள் சமூகத்தின் பிரச்சினைகளை வலுவாக உரையாடும் தன்மையை பெரும்பாலான இரானியச் சினிமாக்கள் கொண்டிருக்கின்றன.

இரானிய சினிமா இயக்குநர்களின் வரிசையில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியவர்  ' அஸ்கர் ஃபர்ஹாடி'. தொலைக்காட்சிக்கான படங்கள், முழு நீள திரைப்படங்கள் என்று 1998-ம் ஆண்டு முதலே இவர் திரைத்துறையில் இயங்கி வந்தாலும் 2011-ல் வெளிவந்த 'எ செப்பரேஷன் ' என்கிற திரைப்படம் இவருக்கு பரவலான கவனத்தையும் விமர்சகர்களின் அமோகமான பாராட்டுக்களையும் பெற்றுத் தந்தது. இரானிய திரைப்பட வரலாற்றில் ஆஸ்கர் விருதை வென்ற முதல் திரைப்படம் என்கிற பெருமையையும் பெற்றது. 'சிறந்த வெளிநாட்டுத் திரைப்பட' பிரிவில் இந்த விருது கிடைத்தது.


2016-ல் வெளிவந்த 'தி சேல்ஸ்மேன்', அஸ்கர் ஃபர்ஹாடியின் சமீபத்திய திரைப்படம்.  இந்த திரைப்படமும் ஆஸ்கர் விருதை வென்றது. மட்டுமல்லாமல் 'கான்' திரைப்பட விருது விழாவில் 'சிறந்த திரைக்கதை' மற்றும் 'சிறந்த நடிகர்' ஆகிய பிரிவுகளில் விருதுகளை வென்றது. இன்னமும் பல விருதுகளும் பாராட்டுக்களும் இந்த திரைப்படத்திற்கு கிடைத்தன.

***


அஸ்கர் ஃபர்ஹாடி இயக்கும் பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் இந்தப் பாணியில்தான் அமைந்திருக்கும். அதாவது, இயல்பாக சென்று கொண்டிருக்கும் ஒரு குடும்பத்தில் நிகழும் ஒரு சிறு அசம்பாவிதம் அல்லது விபத்து அந்தக் குடும்பத்தின் ஒழுங்கையும் அமைதியையும் சீர்குலைத்து விடும். அந்தக் குடும்பத்தில் உள்ள நபர்களின் இடையேயான உறவுச் சிக்கல்கள், அந்தச் சம்பவம் ஏற்படுத்தும்  உளைச்சலின் பின்விளைவுகள், அவற்றிற்கான விசாரணைகள், தடுமாற்றங்கள் என்று இவை சார்ந்த காட்சிகள் பரபரப்பாக நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கும். வணிக நோக்கத்துடன் உருவாக்கப்படும் செயற்கையான திரில்லர் படங்களின் மலினத்தன்மைகள் ஏதும் இவைகளில் இருக்காது என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். இந்தக் காட்சிகளின் மூலம்  நவீன இரானிய சமூக மனங்கள் இயங்கும் விதம், அங்குள்ள கலாசாரம், அது சார்ந்த கண்காணிப்புகள், ஒடுக்குமுறைகள் என்று பல விஷயங்கள் உள்ளுறையாக இந்தப் பாணி திரைக்கதையில் அடங்கியிருக்கும். 'தி சேல்ஸ்மேன்' திரைப்படமும் இந்தப் பாணியில்தான் இயங்குகிறது.

எமத் மற்றும் ரானா மனமொத்த தம்பதியினர். எமத் ஒரு பள்ளி ஆசிரியராக பணிபுரிகிறான். மாணவர்களிடம் இனிமையாகப் பழகி இணக்கமான முறையில் போதிப்பவன். கணவன், மனைவி இருவருமே பகுதி நேரமாக  நாடகத்திலும் நடிப்பவர்கள்.

அவர்கள் வசித்து வரும் வீடு இடிந்து விழும் சூழல் ஏற்படுவதால் வேறு வீடு பார்க்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. நாடகக்குழுவின் தலைவர் உதவ முன்வருகிறார். வாடகைக்கு வீடு பார்த்து தருகிறார். அந்த வீட்டில் முன்பு தங்கியிருந்த பெண்மணி சில நிழலான விஷயங்களில் ஈடுபட்டவள். அவளுடைய சில பொருட்கள் கூட இன்னமும் அங்கிருந்து எடுக்கப்படாமல் இருக்கின்றன.

இந்தப் பின்னணி விவரங்களை அறியாத எமத்-ரானா தம்பதி மகிழ்ச்சியுடன் அந்த வீட்டினுள் குடிபுகுகிறார்கள். எமத் வீட்டில் இல்லாத ஒரு நாளில் ரானா குளியலறைக்குள் இருக்கும் போது மர்ம மனிதன் ஒருவனால் தாக்கப்படுகிறாள். பக்கத்து வீடுகளில் இருப்பவர்கள் ரானாவின் அலறல் கேட்டு அவளை மருத்துவமனையில் சேர்க்கிறார்கள். எமத் இந்த தகவலைக் கேட்டு அதிர்ச்சியும் திகைப்பும் அடைகிறான்.

***


அந்தக் குடும்பத்தின் இனிமையையும் வழக்கமான ஒழுங்கையும் இந்தச் சம்பவம் கலைத்துப் போட்டு விடுகிறது. வீட்டில் தனிமையாக இருக்க ரானா அஞ்சுகிறாள். மட்டுமல்லாமல் காவல் நிலையத்தில் இது பற்றி புகார் செய்ய முனையும் அமத்தையும் அவள் தடுத்துவிடுகிறாள். விசாரணை என்கிற பெயரில்  மறுபடி மறுபடி அந்தச் சம்பவத்தின் துர்கணங்களுக்குள் சென்று விழ அவளுக்கு துணிவும் விருப்பமும் இல்லை. இந்த உளைச்சல் காரணமாக நாடகத்தில் தம்முடைய பங்கை சரியாகச் செய்யவும் அவளால் இயலவில்லை. பார்வையாளர்களின் கூட்டத்தில் இருந்து மர்ம நபர் கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றுகிறது.

ரானாவின் மனஉளைச்சலை அமத் புரிந்து கொள்ள இயன்றாலும் அவளின் குழப்பமான எதிர்வினைகள் அவனுக்கும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே சமயங்களில் ரானா மீது எரிச்சலுறுகிறான். இதற்கு முன் குடியிருந்த நபரைப் பற்றிய விவரங்களை மறைத்தற்காக நாடக குழு தலைவர் மீதும் கோபமுறுகிறான். தன்னுடைய வழக்கத்திற்கு மாறாக மாணவர்கள் மீதும் எரிச்சலை வெளிப்படுத்துகிறான்.

தன் மனைவியைத் தாக்கிச் சென்ற நபரைக் கண்டுபிடிப்பது அவனுக்கு மிகப் பெரிய சவாலாக இருக்கிறது. அந்தக் கண்டுபிடிப்புதான் இப்போதைய உளைச்சல்களுக்கும் குழப்பங்களுக்கும் தீர்வாக இருக்கும் என கருதுகிறான். மெல்ல மெல்ல தன் விசாரணையைத் துவங்குகிறான்.

ரானாவைத் தாக்கிய மர்ம நபர் யார், எதற்காக அவர் அதைச் செய்தார், எமத் எப்படி அந்த நபரைக் கண்டுபிடித்தான், அதற்குப் பிறகு என்ன நிகழ்கிறது என்பதையெல்லாம் விறுவிறுப்பாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். குறிப்பாக இதன் உச்சக்காட்சியில் இருக்கை நுனியில்தான்  அமர வேண்டியிருக்கிறது.  மறுபடியும் இதை நினைவுப்படுத்துகிறேன். ஒரு திரில்லருக்கான பரபரப்பைக் கொண்டிருந்தாலும் அதைச் சார்ந்த மலினமான உத்திகள் எதையும் இந்த திரைப்படம் கடைப்பிடிக்கவில்லை என்பதே அஸ்கர் ஃபர்ஹாடியின் அபாரமான இயக்கத்திற்கும் கலையுணர்விற்கும் சான்று.


***


இந்த திரைப்படத்திற்காக அஸ்கர் ஃபர்ஹாடி உருவாக்கியிருக்கும் திரைக்கதை உத்தியும் அதன் சிக்கலான லாவகமும் என்னை வியக்க வைக்கிறது. தற்செயலாக நிகழும் ஒரு சிறிய அசம்பாவிதத்தைக் கொண்டு சாகச காட்சிகள் ஏதும் அல்லாமல், அதில் செயற்கையான பரபரப்புகள் ஏதும் கலக்காமல், அதே சமயத்தில் பார்வையாளனின் ஆர்வத்தையும் தணிய வைக்காமல் கதை சொல்லும் சுவாரஸ்யமான கலவை பாராட்டுக்குரியதாக இருக்கிறது. சிக்கல்கள் விரிவதற்கு மூலக் காரணமாக இருக்கும் அந்தச் சம்பவம் நமக்கு நேரடியாக காட்டப்படுவதில்லை. போலவே அந்த வீட்டில் முன்பு குடியிருந்த பெண்மணியைப் பற்றிய உரையாடல் படம் முழுக்க நிகழ்ந்தாலும் அவர் யாரென்பதும் நமக்கு காட்டப்படுவதில்லை. இப்படியாக பார்வையாளர்களின் மீது நம்பிக்கை கொண்டு இடைவெளி சாத்தியங்களையும் படம் முழுக்க நிரப்பிச்  செல்கிறார் ஃபர்ஹாடி.

மெல்ல மெல்ல விரியும் பூடகமும் மர்மமும் நிறைவு கொள்ளும் உச்சக்காட்சி உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் விதமும் அங்கு நிகழும் நாடகங்களும் அபாரமானது. சந்தேகத்திற்கு உரிய நபர் என்று எமத் தீர்மானம் செய்து விரிக்கும் வலையும் அதில் வந்து மாட்டிக் கொள்ளும் வேறொரு மீனும் அங்கு நிகழும்  திருப்பமும் சுவாரஸ்யம். குற்றம் செய்த நபரின் பின்னணியை வைத்து அவரை பாதிக்கப்பட்ட ரானாவே மன்னிக்கத் தயாராக இருக்கும் போது எமத் அதை ஒப்புக் கொள்வதில்லை. குற்றவாளிக்குத் தண்டனை தராமல் அவனது அகங்காரம் திருப்தியடைவதில்லை. எந்தச் சம்பவம் அந்தக் குடும்பத்தின் இனிமையை சீர்குலைத்ததோ, அதற்கான மர்மம் விலகிய போது மகிழ்ச்சி உள்ளே திரும்ப உள்ளே வருவதற்குப் பதிலாக, தம்பதிகளுக்குள் உருவாகும் மனவிலகல் மேலதிகமாக உருவாவது முரண்நகையாக அமைகிறது.


எமத் ஆக நடித்திருக்கும் Shahab Hosseini-ன் அபாரமான நடிப்பு வியக்க வைக்கிறது. சிறந்த நடிகருக்கான 'கான்' விருதை இவர் பெற்றார். தம்முடைய இணக்கமான பிம்பத்தை மாணவர்களிடம் காட்டும் அதே ஆசிரியர், குடும்பச் சிக்கல் சார்ந்த உளைச்சலில் ஆழ்ந்திருக்கும் போது காண்பிக்கும் கடுமையான முகத்தின் வித்தியாசம் பற்றிய உதாரணம் மட்டுமே போதும், இவரது நடிப்புத் திறனிற்குச் சான்றாக சொல்ல. போலவே ரானாவாக நடித்திருக்கும் Taraneh Alidoosti -ன் பங்களிப்பும் சிறப்பு. குறிப்பிட்ட சம்பவம் தமக்குள் ஏற்படுத்தும் பதட்டத்தையும் மனஉளச்சலையும் சிறப்பாக பிரதிபலித்திருக்கிறார். நாடகக்குழு தலைவராக வரும் Babak Karimi-ன் நடிப்பும் சிறப்பு.

என்றாலும் படத்தின் இறுதிக் காட்சிக் கோர்வையில் வரும் Farid Sajadhosseini -ன் நடிப்பை அதி உன்னதம் என்று சொல்வேன். ஒரு சினிமாவில் வரும் காட்சிகளாக அல்லாமல் நாம் நேரடியாக கண்டு கொண்டிருக்கும் பிரமிப்பை இறுதிக் காட்சி தருகிறது என்றால் அதற்கு உறுதுணையாக அமைந்திருப்பது இவருடைய அபாரமான நடிப்பே.


***

ஆர்தர் மில்லரின் புகழ்பெற்ற நாடகமான ' Death of a Salesman', இந்த திரைப்படத்துடன் அபாரமான ஒத்திசைவாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. கணவனும் மனைவியும் இந்த நாடகத்தில் பங்கு கொள்கிற நடிகர்கள். அவர்களின் சொந்த வாழ்வில் நிகழும் சம்பவத்தின் எதிரொலிகள் நாடகத்தில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கிறது என்கிற இணைப்பை அருமையாகச் சித்தரிக்கிறார்  இயக்குநர் அஸ்கர் ஃபர்ஹாடி.

புலிட்சர் விருது பெற்ற அந்த நாடகத்தைப் பற்றி அறிந்து கொள்வது இந்த திரைப்படத்தை மேலதிகமாக புரிந்து கொள்வதற்கு துணையாக இருக்கும். ஆர்தர் மில்லரின் இந்த நாடகம் பல்வேறு சமயங்களில் தொலைக்காட்சி நாடகமாகவும் மற்றும் திரைப்பட வடிவங்களிலும் வந்திருக்கிறது. László Benedek  இயக்கத்தில் 1951-ல் வெளிவந்த திரைப்படம் ஆஸ்கர் உள்ளிட்ட பல விருதுகளுக்கு தகுதி பெற்றது.

இந்த நாடகத்தின் நாயகனான Willy Loman நடுத்தர வர்க்க சமூகத்தின் மிகச் சிறந்த பிரதிநிதி. தன்னுடைய வாழ்க்கை பொருளியல் சார்ந்து வெற்றிகரமாக அமையவில்லை என்கிற தாழ்வுணர்ச்சியையும் அது சார்ந்த தடுமாற்றங்களையும் கொண்டிருப்பவன். கனவிற்கும் யதார்தத்திற்கும் இடையில் தத்தளிப்பவன். தன்னால் எட்ட முடியாத கனவுகளை தன்னுடைய மகன்களின் மூலம் அடைய முடியுமா என்கிற ஆவலையும் அது நிறைவேறாத சமயங்களிலான எரிச்சல்களிலும் அல்லறுபவன். பல்வேறு பாத்திரங்களும் சம்பவங்களும் கால வரிசையில் முன்னும் பின்னுமாகவும் சிக்கலாகவும் இயங்கும் அலைச்சல்கள் நாயகனின் மரணத்தின் வாயிலாக தற்காலிகமாக முடிவிற்கு வருகின்றன என்றாலும் அது அத்தனை எளிதா என்கிற தத்துவார்த்தமான கேள்வியையும் இந்த நாடகம் முன்வைக்கிறது.

'தி சேல்ஸ்மேன்' திரைப்படத்தில் சித்தரிக்கப்படும் கணவனும் மனைவியும் மேற்குறிப்பிட்ட நாடகத்தில் நடிக்கும் நடிகர்கள். அவர்களுக்கிடையேயான உறவு இணக்கமானதாக தெரிந்தாலும் அது உள்ளபடியே அவ்வாறுதான் இருக்கிறதா என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. அவர்கள் அதுவரை வசித்துக் கொண்டிருக்கும் வீடு இடிந்து விழுவதற்கான அடையாளங்களை அடைவது அவர்களுடைய உறவின் விரிசலுக்கான குறியீடாக இருக்கலாம் என்கிற சாத்தியத்தை திரைக்கதை உருவாக்கித் தருகிறது.

எமத் தன் மனைவியின் மீது அன்பு கொண்டிருப்பவன்தான். ஆனால் அந்தச் சம்பவம் அவர்களுக்கு இடையேயான விரிசலை அவர்களுக்கே அடையாளம் காட்டித் தருகிறது. ரானா எதிர்கொள்ளும் உளைச்சலை எமத்தால் புரிந்து கொள்ள முயன்றாலும் அது சார்ந்த எரிச்சலையும் அவனால் தவிர்க்க முடியவில்லை. ஒருபுறம் ரானாவின் இது போன்ற எதிர்வினைகளும் அது சார்ந்த குழப்பங்களும், மறுபுறம் தனக்கு விடுக்கப்பட்டிருக்கும் சவால் தொடர்பான தேடல்கள் என்று இரண்டு போராட்டங்களுக்கும் இடையில் நின்று எமத் தத்தளிக்கிறான்.

குற்றவாளியை மன்னிக்கும் நிலைக்கு ரானா நகரும் போது எமத்தால் அதை ஒப்புக் கொள்ள இயலவில்லை. ஒப்புக் கொள்ளாமலும் இருக்க முடியவில்லை.  மனைவியின் ஆட்சேபத்தையும் மீறி குற்றவாளிக்கு சிறு தண்டனையையாவது தராமல் அவனது அகங்காரம் நிறைவு கொள்வதில்லை. ஆனால் எந்த அன்பு மனைவிக்காக அவன் இத்தனை சாகசங்களையும் செய்தானோ, அந்த அன்பிலிருந்தும் மதிப்பிலிருந்தும் அவன் சரிந்து வீழ்வதும் அந்த உறவில் ஏற்படும் விரிசல் அதிகமாகவதும் ஒருவகையான முரண்நகையே.


***


இந்த திரைப்படம் ஆஸ்கர் நாமினேஷனில் இடம்பெறத் தகுதி பெற்றிருந்த சமயத்திலேயே இந்த விழாவில் தம்மால் பங்கு பெற இயலாது என்கிற தீர்மானத்தை முதலிலேயே தெரிவித்து விட்டார் அஸ்கர் ஃபர்ஹாடி. இஸ்லாமிய நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் அமெரிக்காவிற்கு வர சமீபத்திய அதிபர் டிரம்ப் ஏற்படுத்தியிருக்கும் தடைகளையும் அதிலுள்ள இனவாத அரசியலையும் கண்டிக்கும் வகையில் இந்தப்  புறக்கணிப்பை ஏற்கெனவே அறிவித்திருந்தார். இந்த திரைப்படத்திற்கான விருது அறிவிக்கப்பட்ட போது இயக்குநரின் சார்பில் அவரது பிரதிநிதிகள் பெற்றுக் கொண்டனர்.

தாம் உருவாக்கும் திரைப்படங்களில் மட்டுமல்லாது அவற்றைத் தாண்டிய புறவுலகிலும் கலைஞனின் அறமும் தார்மீக உணர்வும் வெளிப்பட வேண்டும் என்கிற அழுத்தமான சமிக்ஞையை அஸ்கர் ஃபர்ஹாடியின் இந்த நடவடிக்கை உறுதிப்படுத்துகிறது.

(அம்ருதா ஏப்ரல் 2017 இதழில் பிரசுரமானது)

suresh kannan

இரவல் அடையாளம்

 

ஈரான் நாட்டின் முன்னணி திரைப்பட இயக்குநர்களுள் ஒருவர் மொசான் மெக்மல்பப் (Mohsen Makhmalbaf).

'நான்தான் அந்த இயக்குநர்' என்று போலியாக இவர் பெயரை உபயோகித்துக் கொண்டு ஒரு பணக்கார குடும்பத்தினரிடம் பழகினார் ஒரு நபர். அவர்களின் வீட்டை படப்பிடிப்பிற்காக பயன்படுத்துவதாகவும் அங்குள்ள குடும்ப உறுப்பினர்களையும் தனது திரைப்படத்தில் நடிக்க வைப்பதாகவும் கூறியிருக்கிறார். செலவுக்காக சிறிது பணத்தையும் பெற்றிருக்கிறார். சில நாட்கள் கழித்துத்தான் இவர் போலி என்பது அந்தக் குடும்பத்தினருக்கு தெரிய வந்தது. காவல் துறையில் புகார் அளிக்க, வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தது.

இந்த உணமைச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஈரானின் இன்னொரு புகழ்பெற்ற இயக்குநரான 'அப்பாஸ் கிராஸ்தமி' உருவாக்கிய திரைப்படம் 'CLOSE -UP'. (பெர்ஷிய மொழியில் Nema-ye Nazdik)

சிறு குற்றமான இந்த ஏமாற்று வழக்கை திரைப்படமாக்குமளவிற்கு என்ன சுவாரசியமிருக்க முடியும் என்று சிலருக்குத் தோன்றலாம். இந்த வழக்கு விசாரணை உண்மையாகவே நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது சிறப்பு அனுமதி பெற்று படமாக்கி அதை அப்படியே படத்தில் இணைத்திருக்கிறார் அப்பாஸ் கிராஸ்தமி. இதற்காக அவர் சம்பந்தப்பட்ட நீதிபதியிடம் அனுமதிக்காக அணுகும் போது அவரும் இதையே கேட்கிறார். 'இது கொலை வழக்கு கூட அல்ல. எதற்கு இதை திரைப்படமாக பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்'.

மேற்பார்வைக்கு அசுவாரசியமாகத் தோன்றும் இந்த விஷயத்தை தனது அபாரமான கலைத்திறனால் மிகுந்த சுவாரசியமானதொரு திரைப்படமாக உருவாக்கியிருக்கிறார் இயக்குநர். வழக்கு விசாரணைக் காட்சிகளைத் தவிர மற்ற அனைத்துக் காட்சிகளும் இந்தத் திரைப்படத்திற்காக மீண்டும் அதே போன்று நிகழத்தப்பட்டன. அது மட்டுமல்ல. உண்மையான சம்பவத்துடன் தொடர்புடைய அனைத்து நபர்களும் அதே பாத்திரத்தில் திரைப்படத்தில் நடித்திருக்கிறார்கள், இயக்குநர்  மொசான் மெக்மல்பப் உட்பட.

அசலும்

படத்தின் இறுதிக் காட்சியில் வரும் ஒரேயொரு இசைத் துணுக்கைத் தவிர படத்தில் வேறு பின்னணி இசையே கிடையாது. இறுதிக் காட்சியில் போலியாக நடித்த பாத்திரமும் உண்மையான மொசான் மெக்மல்பப்-ம் சந்திக்கும் போது அதை ரீ-டேக் செய்தால் சுவாரசியப்படாது என்பதற்காக, பத்திரிகையாளர்கள் தொலைவிலிருந்து படமெடுப்பதைப் போன்ற பாணியிலேயே படமெடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர்.  இதில் மொசான் மெக்மல்பப் வைத்திருந்த மைக் சரியாக பொருத்தப்பட்டிருக்காத காரணத்தினால் சுற்றுப்புற ஒலியும் வசனமும் விட்டுவிட்டு கேட்க, அதுவும் அந்த பிழைகளோடு அப்படியே திரைப்படத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பது இதற்கொரு அசலான தன்மையைத் தருகிறது. 

நகலும்

ஓர் உண்மைச் சம்பவத்தை திரைப்படமாக உருவாக்குவதற்கான மிகக் கச்சிதமான உதாரணம் CLOSE-UP. படத்தின் தலைப்பிற்கேற்ப பல காட்சிகள் அண்மைக் கோணங்களால் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக நீதி விசாரணை செய்யப்படும் காட்சிக் கோர்வைகள் பெரும்பாலும் அண்மைக் கோணம்தான்.

சமூகத்திலுள்ள தனிமனிதனின் அடையாளச் சிக்கலைப் பற்றி இத்திரைப்படம் பேசுகிறது. ஒவ்வொரு மனிதனுமே அக்குழுவிலிருந்து தான் தனித்து அடையாளம் காணப்பட வேண்டும், அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும், போற்றப்பட வேண்டும்  என விரும்புகிறான். பல்வேறு திறமைகளினாலும் ஞானங்களினாலும் சமயத்தில் கீழ்மைகளினாலும் சமூகத்தினால் பரவலாக அடையாளங் காணப்படும் தகுதியை சிலரே அடைகின்றனர். அது இயலாதவர்கள், அடைந்தவர்களின் பிம்பத்தின் மீது ஏறி நிற்பதிலாவது இந்த அடையாளத்தை அடைய முடியுமா என்று பரிதவிக்கிறார்கள். இதுவே ரசிக குழுக்களாக, தொண்டர் படைகளாக  ஆறுதல் வடிகால்களாக உருமாறுகின்றன.

பிரபல இயக்குநரின் பெயரை போலியாக பயன்படுத்திக் கொண்ட நபரான அலி ஸப்ஜியான் (Ali Sabzian) நீதி விசாரணையின் போது தம் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டை மறுப்பதில்லை. அவர் நிதானமாக தரும் வாக்குமூலம் இத்திரைப்படத்தின் சிறப்பான காட்சிகளுள் ஒன்று.

'மிகுந்த வறுமையில் வாடும் என்னை இச்சமூகம் மதிக்கவேயில்லை. திரைப்படங்களில் அதிக ஈடுபாடு கொண்ட எனக்கு, The Cyclist திரைப்படத்தில் அதன் இயக்குநரான மொசான் மெக்மல்பப் விளிம்புநிலை மக்களின் அவலமான வாழ்க்கையை யதார்ததமாக காட்டியதின் காரணமாக அவரை எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போயிற்று. அவராகவே மனதிற்குள் என்னை உருவகித்துக் கொண்டேன். ஒரு நிலையில் என்னுடைய சுய அடையாளமே மறந்து போய் 'நானே அந்த இயக்குநர்' என்று நினைத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டேன். அது மிகுந்த தன்னம்பிக்கையைத் தந்தது. அவர் பெயருடன் புழங்கும் போது மக்கள் என் ஒவ்வொரு சொல்லையும் மதித்துக் கேட்டார்கள், மரியாதை செலுத்தினார்கள். இரவு வீடு திரும்பும் போது ஏழ்மையான சூழ்நிலையைக் காணும் போது எல்லாமே வடிந்து விடும்'.

இந்த அங்கீகாரத்திற்காகவே அந்தக் குடும்பத்தினருடன் பழகினேன். அங்கு எதையும் திருடும் நோக்கம் எனக்கு இல்லவே இல்லை'

ஈரான் போன்ற தேசங்களின் அடக்குமுறைகளைப் பற்றி நிறைய வாசித்திருக்கிறோம். ஆனால் இது வரும் நீதி விசாரணைக் காட்சி, இந்தியாவில் கூட காண இயலாத ஜனநாயகத்தன்மையுடன் உள்ளது. வாதி, பிரதிவாதிகளுக்கிடையே பகடையாட்டம் நிகழ்த்தும் வழக்குரைஞர்கள் எவரும் குறுக்கேயில்லை. நீதிபதியே, பாதிக்கப்பட்டவர்களிடமும் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்களிடமும் நேரடியாக விசாரிக்கிறார். இது முதன்முறையாக செய்யப்படும் குற்றம் என்பதற்காகவும், குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர் குறைந்த வயதுடையவர் என்பதற்காகவும் தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து விட்டார் என்பதற்காகவும் நீங்கள் ஏன் அவரை மன்னிக்கக்கூடாது?' என்று பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் கேட்கிறார்.

தான் இயக்கிய திரைப்படங்களிலேயே மிகவும் திருப்தி தந்தது CLOSEUP தான் என்று (டிவிடியில் உள்ள) நேர்காணலில் குறிப்பிடுகிறார் இயக்குநர் அப்பாஸ் கிராஸ்தமி.

எவ்வித ரெடிமேட் மசாலாக்களும் சேர்க்காமல் உண்மைச் சம்பவத்தை யதார்த்தமாகக் கொண்ட தமிழ்த் திரைப்படம் ஏதேனும் வந்திருக்கிறதா என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். ஏன் உலகத் திரைப்படங்களைப் பற்றி பேசும் போது தமிழ்த் திரைப்படங்களையும் இணைத்து கிண்டலடிக்கின்றீர்கள் என்று சில நண்பர்கள் அவ்வப்போது கேட்கிறார்கள். ஆனால் இவர்களேதான் உலக சினிமா எனும் போது அதில் இந்தியாவிற்கோ, தமிழகத்திற்கோ பங்கே இல்லையா என்றும் கேட்கிறார்கள்.

விசு இயக்கத்தில், பிரபு இரட்டை வேடத்தில் நடித்து 'நான் தான் அந்த திரைப்பட இயக்குநர்' என்று புளுகித் திரியும் நகைச்சுவைத் (?) திரைப்படமொன்று மங்கலாக நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த வகையில் அப்பாஸ் கிராஸ்தமிக்கு முன்னரே, நாம் இந்தக் கதையமைப்பை கையாண்டு விட்டோம் என்று பெருமையடித்துக் கொள்ளலாம்.

suresh kannan

மஜித் மஜிதியும் பீம்சிங்கும்

.. அந்த நடுத்தரவயது மனிதர் பச்சைக்காக சிக்னலில் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார். பெரும்பாலான மூன்றாம் உலக நாடுகளில் காணக்கூடிய காட்சியைப் போல ஏழைச் சிறுவர்களும் சிறுமிகளும் இயல்பாக தங்கள் மீது உண்டாகும் அனுதாபத்தை காசாக்கிக் கொள்ளும் எளிய வணிக உத்தியோடு சிறு பொருட்களை  வாகனங்களின் ஊடாக விற்றுக் கொண்டிருக்கின்றனர். நடுத்தர வயது மனிதரின் முன்னால் சாம்பிராணிப் புகையை தூவிய படி வந்து நின்று மந்தகாசமாக புன்னகைக்கிறாள் ஒரு சிறுமி. அவள் வயதேயுள்ள தன்னுடைய மகளின் நினைவு அவருக்கு வந்திருக்க வேண்டும். தன்னுடைய உழைப்புக் களைப்பையும் மீறி பதிலுக்கு புன்னகைக்கிறார். அந்தச் சிறுமிக்கு ஏதேனும் தர வேண்டும் என்கிற உந்துதல் ஏற்படுகிறது. அவசரமாக பையிலிருந்து பணத்தை எடுக்கிறார். கையில் தட்டுப்பட்டது 500 டோமன்கள். அதைக் கூட தந்துவிடலாம்தான். ஏனோ ஒரு தயக்கம். அது அன்றாடங்காய்ச்சியான அவரது குடும்பத்தின் ஒரு நபருக்கான ஒரு வேளைக்கான உணவுப்பணமாக இருக்கக்கூடும். சில்லறை மாற்றித் தர முடிவு செய்து சிக்னலில் காத்துக் கொண்டிருக்கும் சக வாகனயோட்டிகளை அணுகுகிறார். கிடைக்கவில்லை. "யோவ், இதுவே சில்லறைதான்?" என்கிறான் ஒரு தாராளமயவாதி. சிவப்பிற்கான நேரம் முடியப்போகிறது. நடுத்தர வயது மனிதருக்குள் பரபரப்பு கூடுகிறது. கடைசி தருணத்திலும் யாரும் சில்லறை தர முன்வரவில்லை. பச்சை விழுந்து வண்டிகள் நகர ஆரம்பிக்கின்றன. தடுமாற்றத்துடன் நின்றிருக்கும் இவரை ஒலிகளின் மூலம் மிரட்டுகின்றன பின்னால் வரும் வாகனங்கள். எப்படியாவது அந்தப் பெண்ணுக்கு ஏதேனும் தர விரும்பிய, இவர் திடீரென்று தீர்மானித்து பணத்தை சட்டைப் பைக்குள் திணித்துக் கொண்டு அந்தச் சிறுமியை பார்க்க விரும்பாமல் வாகன நெரிசலுக்குள் மறைகிறார். ...

நம் தமிழ் சினிமாக்கள் எத்தனை மொண்ணைத்தனமாகவும் சாதாரண மனிதர்களின் அன்றாட நிகழ்வுகளிலிருந்து எத்தனை தூரம் விலகி நிற்கின்றன என்பதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணமாய் The Song of Sparrows-ல் சித்தரிக்கப்படும் மேற்கண்ட காட்சியைச் சொல்லலாம். ('உலகின் சிறந்த படங்களோடு தமிழ் சினிமாவை ஒப்பிட்டுப் புலம்பாமல் உன்னால் எழுதவே முடியாதா?' என்கிற கேள்வியின் பின்னேயுள்ள நியாயத்தை உணர்ந்தேதான் இருக்கிறேன். எந்தச் சமரசத்திற்கும் தம்மை உட்படுத்திக் கொள்ளாமல் நுண்ணுணர்வு மிக்க ஒரு இயக்குநராவது தமிழில் இருந்தால் குறைந்தபட்சம் அவரை வைத்துக் கொண்டாவது திருப்தியடைந்து கொள்ளலாம். அப்படியேதும் இல்லாத ஆதங்கமும் எரிச்சலுமே இவ்வாறு எழுதத் தூண்டுகிறது).

மேற்கண்ட காட்சியை தமிழ் சினிமாவின் ஒரு சராசரி இயக்குநர் எப்படி சித்தரித்திருப்பார் என்று யூகித்துப் பார்ப்போம். நடுத்தர வயதைத் தாண்டியும் மிகை ஒப்பனையுடன் உலகத்தை ரட்சிக்க வந்த அவதாரமாக வேண்டுமானாலும் நடிக்க முன்வருவார்களே ஒழிய, தங்களின் இயல்பான வயதிற்கு ஏற்ற பாத்திரத்தை ஏற்க மாட்டார்கள். ஏழை ரிக்ஷாக்காரன் பாத்திரமென்றாலும் ரீபாக் கேன்வாஸ் ஷூவும் லீ ஜீன்சும் அணிந்து உலாவரும் நாயகன் அந்த ஏழைச்சிறுமியின் கண்ணீரைப் பொறுக்க மாட்டாமல் தன் கையிலிருக்கும் அத்தனை பணத்தையும் அவளிடம் திணித்துவிட்டு கூடவே ஏழைகளின் துயர்நீக்க விரும்பும் சோசலிசப் பாவனைப் பாடல்ஒன்றை பாடி தன்னுடைய நாயக பிம்பத்தை ஊதிப்பெருக்கிய திருப்தியும் பார்வையாளர்களின் ஏகோபித்த கரகோஷத்தையும் ஒருங்கே பெற்றுக் கொள்வான்.

மஜித் மஜிதியின் மேற்குறிப்பிட்ட படத்தின் உள்ளடக்கம், ஏறக்குறைய 'பா' வரிசைப் பட புகழ் ஏ. பீம்சிங்கின் வழக்கமான 'அழுகாச்சி' படங்களை ஒத்ததுதான். அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒருவன், காலச் சூழ்நிலைகளினால் பிரச்சினைகளின் பால் செலுத்தப்படுவதும் அந்த அவஸ்தைகளின் உச்சியில் மீண்டும் தன் அமைதியான வாழ்க்கைக்குத் திரும்பி பார்வையாளனை ஆசுவாசப்படுத்துவதும். ஆனால் நுண்ணுணர்வு மிக்க யதார்த்தமான காட்சிகளின் உருவாக்கத்திலிருந்தும் நடிகர்களின் பங்களிப்பிலிருந்தும் எப்படி இரு படங்களும் எதிரெதிர் திசையில் பயணிக்கின்றன என்பதை ஒரு சாதாரண பார்வையாளன் கூட உணர முடியும். ஒரு சினிமா இயக்குநர்,  'கலைஞன்' என்கிற உயர்நிலைப் புள்ளிக்கு உருமாறுகிற மாயத்தை அவரேதான் தீர்மானித்துக் கொள்கிறார். அவரால்தான் அது ஒரு சாதாரண பொழுதுபோக்கு சினிமாவா? அல்லது காலத்தை கடந்து நிற்கப் போகிறதொரு கலைப்படைப்பா என்பது நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அவ்வாறு உருவாகிற கலைஞர்கள்தான் சர்வதேச அரங்கில் 'திரைப்படைப்பாளிகளாக' அடையாளம் காட்டப்படுகின்றனர். அவர்களின் படைப்புகள் 'உலக சினிமா'வாக ரசிகர்களால் கொண்டாடப்படுகின்றன.

தீக்கோழி பண்ணையில் பணிபுரியும் கரீம், கோழியொன்று தப்பியோடின தவறின் காரணமாக பணிநீக்கம் செய்யப்படுகிறார். மகளின் காதுகேளா கருவியை பழுதுபார்க்க நகரத்திற்குச் செல்லும் அவரை தற்செயலான பணியை திணிப்பதின் மூலம் நகரம்  தன்னுள் ஈர்த்துக் கொள்கிறது. நகரம் அவருக்கு பல அனுபவங்களைத் தருகிறது. சற்று பொருளீட்ட முயன்றாலும் தன்னுடைய ஆன்மா அமைதியின்றி தவிப்பதை  அவ்வப்போது உணர்கிறார் கரீம். மறுபடியும் அவருடைய பழைய பணியை திரும்பப் பெற்றவுடன்தான் இயல்பான நிம்மதியைப் பெறுகிறார். மேலே குறிப்பிட்டபடியான பல நுட்பமான காட்சிகளின் மூலம் இத்திரைப்படம் ஓர் உன்னத அனுபவத்தைத் தருகிறது.

நகரப்பணிக்கு பழகிக் கொண்டிருந்தாலும் தப்பிச் சென்ற தீக்கோழி  அவருடைய அல்லறும் ஆன்மாவை பல்வேறு சமயங்களில் மறைமுகமாக தொடர்ந்து நினைவுப்படுத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. எங்கோ இறக்கி வைக்க வேண்டிய ஒரு குளிர்பதனப் பெட்டிச் சுமையை வழிதவறுதல் காரணமாக வீட்டிற்குக் கொண்டு வர வேண்டியிருக்கிறது. திருடுவது அவரது நோக்கமில்லையென்றாலும் தானாக வந்த அந்த அதிர்ஷ்டத்தை அந்த எளிய கிராம மனம் உடனடியாக ஏற்றுக் கொள்ள இயலவில்லை. இரவெல்லாம் அதை விக்கித்துப் பார்ததபடி அமர்ந்திருக்கிறார் கரீம். நகரத்தில் எங்காவது அதை விற்றுக் காசாக்கிக் கொள்ளும் முடிவுடன் புறப்படுகிறார். தானாகவே முன்வந்து விசாரிக்கிற காசு தருகிற வியாபாரியை புறக்கணித்து (இப்படித்தானே நம் மனம் இயங்கும்) வேண்டாமென்று துரத்துகிறவனிடம் கெஞ்சுகிறார். இப்படியாக அலைகிற போது வழியில் தென்படுகிற ஒரு காட்சி அவரை திகைத்து நிறுத்துகிறது. அது வண்டியில் ஏற்றப்பட்டிருக்கிற சில தீக்கோழிகள். அவை அவரின் பழைய நிம்மதியான வாழ்க்கையை நினைவுப்படுத்துகின்றன. அடுத்த காட்சியில் குளிர்பதனப் பெட்டியை அதற்குரிய இடத்தில் கரீம் சேர்த்துவிடுகிற காட்சி காட்டப்படுகிறது.

கிராமம் என்றாலே அது வெள்ளந்தியான மனிதர்களின் இடம் போலவும் நகரம் என்றால் அது கொடூரமானது  என்கிற கறுப்பு-வெள்ளைச் சித்திரம்தான் பொதுவாக முன்வைக்கப்படும். பெரும்பாலும் கிராமத்திலிருந்து புலம்பெயர்கிற மனிதர்களுடனும்தான் நகரம் இயங்குகிறது என்கிற உண்மையை கிராமத்திலிருந்து வந்தவர்கள் செளகரியமாக மறந்துவிடுவார்கள். தவறுதலாக அதிக பணத்தை தந்து விட்டு விரைகிற செல்வந்தரை கிராமத்தனான கரீம் திருப்பித் தர துரத்துகிற அதே நகரத்தில்தான், அதிக பணத்தை பாக்கிச் சில்லறையாக தந்து விடும் கரீமிடம் அதை துரத்தி வந்து திரும்பத் தரும் நகரவாசியும் சித்தரிக்கப்படுகிறார்.

திரைமொழியை எத்தனை நுட்பத்துடன் உபயோகிக்க வேண்டும் என்பதை பல காட்சிகளில் சூசகமாக உணர்த்துகிறார் மஜித் மஜிதி. விபத்தொன்றில் சிக்கி நகரப் பணியின் வருவாயையும் இழந்து படுத்துக்கிடக்கும் கரீம், தன் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் தனக்குப்பதிலாக பணிபுரிவதை கையாலகாததனத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். உடம்பு ஒரளவிற்கு குணமான ஒரு தனிமையில் கீச்கீச்சென்று கத்திக் கொண்டிருக்கிற குருவியின் சப்தம் அவரது கவனத்தை ஈர்க்கிறது. எப்படியோ அறைக்குள் மாட்டிக் கொண்ட அந்தக் குருவி தப்பிக்கும் நோக்கத்துடன் கண்ணாடிச் சன்னலில் முட்டி முட்டி கீழே விழுகிறது. மெல்ல தவழ்ந்து சென்று சன்னலை திறந்து குருவியை விடுவிக்கிறார் கரீம். அதே சமயத்தில் அவரது பழைய பணி திரும்பக் கிடைக்கும் நல்ல செய்தியும் கிடைக்கிறது. குருவியைப் போல தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த அவர் அதிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிற சூழலை மிகப் பொருத்தமாக உபயோகித்திருக்கிறார் இயக்குநர்.

காது கேளா மகளுடான தகப்பனின் பரஸ்பர அன்பும், தங்க மீன்கள் வளர்ப்பதன் மூலம் செல்வந்தனாகி விடலாம் என்ற கனவுடன் அலையும் அவரது மகனும், எப்பவும் அவனை கொலைவெறியுடன் துரத்தியடிக்கும் கரீமும், வளர்ந்த பிள்ளைகளிடமிருந்து விலகி மனைவியை நேசத்தை தனிமையில் அடைய விழைகிற கரீமின் குழைவும் அதற்கான மனைவியின் வெட்கமும், சிறுவர்களின் தங்கமீன் கனவு நிராசையில் முடிகிற அநீதியும் அதிலிருந்து துளிர்க்கிற நம்பிக்கையும்  என பல நுட்பமான காட்சிகள் நம்மை நெகிழ்ச்சியடையவும் பரவசமடையவும் செய்கின்றன. சிறுவர்களின் உலகை இயல்பாக காட்சிப்படுத்துகிற விதத்தில் மஜித் மஜிதியின் தனித்துவம் இதிலும் வெற்றி பெறுகிறது.

 

கரீமாக நடித்த Reza Naji-ஐ தோற்றப் பொலிவில்லாததின் காரணமாகவே நம்மூர்களில் துணைநடிகராக கூட ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். நாடக நடிகரான இவர் 'சில்ரன் ஆ·ப் ஹெவனின்' மூலம் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றார். இத்திரைப்படத்திற்காக சிறந்த நடிகர் விருதை பெர்லின் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் பெற்றார். இரானின் நிலப்பரப்பை கூடுதல் அழகியல் கவனத்துடன் படமாக்கும் மஜித் மஜிதி இதிலும் அவ்வாறே இயங்கியுள்ளார். நகரத்தின் காட்சிகளும் அதற்கேயுரிய பரபரப்புடன் காட்சிப் படுத்தப்பட்டுள்ளன.  என்றாலும்  பெரும்பாலும் மிக யதார்த்தமாக இயங்கும் ஒளிப்பதிவு, பருந்துப் பார்வையுடன் கூடிய இரண்டு ஏரியல் ஷாட் காட்சிகளில் பிரம்மாண்டமாயும் செயற்கையாயும் நம்மை உணரச் செய்து அந்நியமாய் விலகி நிற்பதை தவிர்த்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. 

மற்ற எந்த நாட்டுத் திரைப்படங்களையும் விட இரான் திரைப்படங்கள் மனதிற்கு மிக நெருக்கமாய் இருப்பதை பல முறை உணர்ந்திருக்கிறேன். The Song of Sparrows-ம் அதிலொன்று.

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

காட்சிப்பிழை

'புது அப்பா' நல்லவரா, கெட்டவரா?..

suresh kannan

காட்சிப் பிழை

கண்ணொளி அற்ற கதாபாத்திரங்கள் இயல்பாகவோ மிகையாகவோ இயங்கும் பல திரைப்படங்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். தமிழ்த் திரைப்படங்களில் கமலின் ராஜபார்வை, விக்ரமின் காசி, 'அமர்க்களத்தின்' சார்லி பாத்திரம், 'நான் கடவுள்' அம்சவல்லி... போன்றவற்றை ஒரளவிற்கு குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம். ஆனால் கண்ணொளியை இழந்த ஒரு பாத்திரம் அதை மீண்டும் பெற்ற பிறகு அவர்களுக்கு ஏற்படும் மனச்சிக்கல்களை எந்தவொரு திரைப்படமும் முன்வைத்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை. கண் பார்வை கிடைத்ததோடு அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகவே அவை நிறைவுறும். பார்வையற்ற ஒருவர் அந்தக் குறைபாட்டில் இருந்து விடுபடுவது மகிழ்வடையக்கூடிய நிகழ்வுதானே, அதில் என்ன பிரச்சினை இருக்கப் போகிறது என்பதைத்தான் ஒரு சராசரி மனம் யோசிக்கும். ஆனால் அதிலிருக்கும் மனச்சிக்கல்களை பிரதானமாக வைத்து இயங்குகிறது மஜித் மஜிதியின் The Willow Tree திரைப்படம். (Beed-e majnoon - 2005).



யூசுப் கல்லூரி பேராசிரியர். சிறுவயது விபத்தில் கண்பார்வையை இழந்தவர். மனைவியுடனும் அன்பான மகளுடனும் வாழ்க்கை நகர்கிறது. தம்முடைய தீராத முனைப்பின் மூலம் தம்முடைய தடையைத் தாண்டி சிறந்த பேராசிரியராக இருக்கிறார். என்றாலும் தம்முடைய கண் பார்வை திரும்புவதைப் பற்றின ஆசையும் வேண்டுதலும் அவருக்கு இருக்கிறது. ஏறத்தாழ முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு மருத்துவ அதிசயமாக, பிரான்சில் நடைபெறும் அறுவைச் சிகிச்சையின் மூலம் அவருடைய பார்வை திரும்பக் கிடைக்கிறது. இலையைச் சுமந்துச் செல்லும் ஒரு எறும்பைக் காண நேர்கிற முதல் காணலில் மிகவும் அகமகிழ்ந்து போகிறார் யூசுப். தாம் இதுவரை குரல்களாகவும் விரல்தடவல்களாகவும் உணர்ந்த விஷயங்களைக் காணப் போகிற மகிழ்ச்சித் திகைப்பில் ஆழ்கிறார். ஆனால் நிகழ்வுகள் எதிர்த்திசையில் பயணிக்கின்றன. இதன் காரணமாக தீராத மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார். மனைவி அவரை விட்டு பிரிந்துப் போகிறார். யூசுப் என்கிற அந்த மனிதன் எதிர்கொள்கிற அகச்சிக்கல்களை அறிய நாம் இந்தத் திரைப்படத்தினைக் காண வேண்டும்.



சிறந்த நடிப்பிற்காக நாம் யாரையெல்லாமோ பாராட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் யூசுப்பாக நடித்த Parviz Parastui-ன் திறமையைக் காண நேர்ந்தால் வியப்பால் நாம் திகைப்படைந்து விடுவோம். அந்த அளவிற்கு தம்முடைய உயிரோட்டமான, இயல்பான பங்களிப்பின் மூலம் இந்தப் படைப்பின் முழுக்க நிறைந்திருக்கிறார். Scent of a Woman-ல் அல்பசினோவின் பார்வையற்ற பாத்திரத்தின் திறமையை இந்தப் பதிவில் திகட்ட திகட்ட எழுதியிருந்தேன். ஆனால் இப்போது அல்பசினோவை பின்னுக்குத் தள்ளிக் கொண்டு Parviz Parastui முன்னே நிற்கிறார்.


பார்வையற்ற நிலையில் தம்முடைய மகளுடன் பழகுகிற ஆரம்பக் காட்சியில் அவருடைய முகத்தில் தந்தையின் கனிவு நிறைந்திருப்பதைக் காணலாம். அறுவைச் சிகிச்சை முடிந்த பிறகு தம்முடைய நீண்ட வருட வேண்டுகோள் நிறைவேறப் போகிற மகிழ்ச்சியிலும் பதட்டத்திலும் மருத்துவர் பிரிப்பதற்கு முன்னாலேயே தம்முடைய கண் கட்டுக்களை தாமே மெல்ல அவிழ்த்துக் கொண்டு சுற்றுப் புறக்காட்சிகள் தெரிவதைக் கண்டு மகிழும் காட்சி குறிப்பிடத்தகுந்தது. பார்வையற்ற நிலையில் ஊன்றுகோலின் உதவியுடன் இயல்பாக நடக்க முடிந்தவருக்கு, பார்வை கிடைத்தவுடன் அப்போதுதான் நடக்க முயல்கிற குழந்தை போல் நடக்கிற காட்சியில் அவருடைய உடல் மொழி மிக அற்புதமாய் அமைந்திருக்கிறது. இதிலிருந்து மெல்ல மெல்ல விடுபவதை தொடர்ச்சியாக காட்சிகளில் மிகத் திறமையாக பின்பற்றியிருக்கிறார்.

விமான நிலையத்தில் தம்மைக் காண வந்திருக்கும் பெருந்திரளான கூட்டத்தில் எந்த முகம் தம்முடைய மனைவி, மகள் என்று தேடுகிற காட்சியும் மிக அற்புதம். மெல்ல அவருக்குள் ஏற்படுகிற ஏமாற்றத்தையும் அவர் கற்பனைக்கு மாறாக உலகம் இயங்கும் ஏமாற்றத்தையும் இயக்குநர் மஜித் மஜிதி உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிப் பின்னணிகளின் மூலம் நகர்த்துகிறார். ரயில் பயணத்தில் பிக்பாக்கெட் திருடனின் சாகசத்தை வியப்புடனும் திகைப்புடனும் பார்க்கும் காட்சி ஒரு உதாரணம். தம்முடைய வாழ்க்கை இத்தனை வருடங்கள் வீணாக கழிந்ததாக தம்முடைய தாயிடம் வெடிக்கும் காட்சியிலும் இறுதியில் தம்முடைய புத்தகங்கள் அனைத்தையும் வீசியெறியும் காட்சியும் பார்வையாளனுக்கு திகைப்பையும் அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தும் காட்சிகள்.

மஜித் மஜிதியின் இன்னுமொரு சிறந்த திரைப்படம்.


suresh kannan

'புது அப்பா' நல்லவரா, கெட்டவரா?..

முன்முடிவுகளின் அடிப்படையிலேயே நாம் பெரும்பான்மையான நேரங்களில் இயங்குகிறோம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த நோக்கில் அனுபவம் என்பது இறக்கி வைக்க முடியாத சுமை. சில நபர்களை நமக்கு பார்த்த கணத்திலேயே பிடிக்காமற் போவதும் சிலரை பார்க்காமலேயே பிடித்துப் போவதும் முன்முடிவுகளின் அடிப்படையில்தான். ரயில் பயணத்தின் போது எதிரே அமரப் போகின்ற பயணி, சிடுமூஞ்சியாகவும் அவருடைய பெட்டிகளை வைத்துக் கொள்ள நம்முடைய இடத்தை ஆக்ரமிக்கப் போகிறவர் என்பதான கற்பனைகளுடனும் அதற்குண்டான ஜாக்கிரதை முன்னேற்பாடுகளுடனும் அமர்ந்திருக்கிறோம். வெளியே வரும் போது ஆட்டோகாரர் நிச்சயம் நம்மை ஏமாற்ற முயல்வார் என்ற முன்முடிவுடன் அவர் கேட்பதிலிருந்து ஐம்பது சதவீதத்தைக் குறைத்து பேரம் பேசுகிறோம். உறவுகளில் முன்முடிவோடு தவறாக பெரிதும் அணுகப்படுவது 'சித்தி' என்கிற உறவுமுறை. சித்தி என்றாலே அவர் தன்னுடைய கணவரின் குழந்தைகளை நிச்சயம் சரியாக வளர்க்காமல் கொடுமைப்படுத்துவார் என்பது பொதுவான எண்ணம்.

என்னுடைய மூத்த சகோதரருக்கு திருமணமாகியிருந்த சமயம். அதுவரை எங்களுக்குள் நாங்கள் அடித்துக் கொண்டும் கூடிக் கொண்டும் விரோதித்துக் கொண்டும் நட்பு பாராட்டிக் கொண்டும் இருந்தோம். அதுவரை இருந்த சூழ்நிலையைக் கலைத்துக் கொண்டு புதிதாக ஒரு அந்நியர் எங்கள் வீட்டில் நுழைகிறார். என்னுடைய பதின்மத்தில் இருந்த அந்த வயதுக்கேயுரிய அறியா வன்மத்தோடு 'அண்ணி' என்கிற அந்த உறவைப் புரிந்து கொள்ள முயலாமலேயே வெறுக்கவும் புறக்கணிக்கவும் செய்தேன். அவர் சாப்பாடு கொண்டு வந்தால் சாப்பிட மாட்டேன்; எதிரில் வந்தால் வெறுப்போடு திரும்பிச் செல்வேன். அவரின் நல்ல குணத்தைப் புரிந்து கொள்ள ஒரு மாதம் பிடித்தது. 'புதிதாக வரப்போகிறவள்' தன் மகனை பிரித்துவிடுவாளோ என்கிற வழக்கமான possessiveness குணத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாக என் அம்மா ஒரு முன்முடிவுடன் அண்ணனின் திருமணத்திற்கு முன்பிருந்தே எங்களிடையே உரையாடிக் கொண்டிருந்தது எனக்குள் ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம் என்று பிறகு உணர்ந்தேன். உறவுகளை முன்முடிவுடன் அணுகக்கூடாது என்கிற படிப்பினையை இது அளித்தது.



இரானிய திரைப்பட இயக்குநர் மஜித் மஜிதியின் திரைப்படமான 'PEDAR' (தந்தை என்று பொருள்) இதைத்தான் பிரதானமாக சொல்வதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.

ஒரு விபத்தில் தன்னுடைய தந்தையை இழந்த சிறுவனான Mehrollah பொருளாதாரக் காரணங்களுக்காக கிராமத்திலிருந்து நகரத்திற்கு சம்பாதிக்கச் செல்கிறான். பணியிடத்தில் விடுமுறையைப் பெற்றுக் கொண்டு அம்மாவிற்கு, தங்கைகளுக்கு என்று ஒவ்வொரு பொருளாக தேடி வாங்கி ஊருக்குத் திரும்பும் போது தன்னுடைய பால்ய நண்பனின் மூலம் அந்த அதிர்ச்சியான தகவல் கிடைக்கிறது. அவளுடைய அம்மா ஒரு போலீஸ்காரனை திருமணம் செய்து கொண்டு வேறொரு வீட்டில் வசிக்கிறார். "அந்த போலீஸ்காரன் ரொம்ப நல்லவனாம். உங்க அம்மா அதிர்ஷ்டம் செஞ்சவங்கன்னு ஊருக்குள்ள பேசிக்கறாங்க". கேட்ட மாத்திரத்திலேயே முகந் தெரியாத அந்த போலீஸ்காரனின் மீதும் அதற்குக் காரணமாகியிருக்கிற அம்மாவின் மீதும் ஆத்திரமும் வன்மமும் பெருகுகிறது மெஹ்ருல்லாவிற்கு. தான் வாங்கி வந்த பொருட்களை அவர்கள் வீட்டு வாசலில் எறிந்து விட்டு அம்மாவையும் ஆத்திரப்பார்வையுடன் முறைத்துவிட்டு தன்னுடைய பழைய வீட்டில் தங்குகிறான். எப்படியாவது அந்த போலீஸ்காரனை நிம்மதியிழக்கச் செய்ய வேண்டும் என்பதே அவனுடைய பிரதான நோக்கமாயிருக்கிறது.

நடுஇரவில் அவர்கள் வீட்டின் ஜன்னலை கல்லெறிந்து உடைக்கிறான். தன்னுடைய தங்கைகளை யாருக்கும் தெரியாமல் கூட்டி அழைத்து வந்து அம்மாவை பதைக்கச் செய்கிறான். தன்னுடைய புது தகப்பனை வழியில் முறைத்து 'தாயின் மருத்துச் செலவிற்கான' பணத்தை விட்டெறிகிறான். அவனுடைய அம்மா தன்னுடைய ஆதரவற்ற நிலையை எடுத்துச் சொல்லிக் கதறுவதை ஏற்காமல் புறக்கணிக்கிறான். "குடும்பத்திற்கு வேண்டிய பணத்தைத்தான் நான் சம்பாதிக்கப் போயிருந்தேன். நீ எதுக்காக இந்த ஆள கல்யாணம் செஞ்சிக்கிட்ட" என்று ஆணில்லாமல் ஒரு பெண் எதிர்கொள்ள சங்கடங்களையெல்லாம் அறிந்திருக்க முடியாத பால்யத்த்தின் அறியாமையுடன் எதிர்க்கேள்வி கேட்கிறான்.

ஒரு விபத்தில் சுவற்றின் மேலேயிருந்து கீழே விழுந்து சுவாதீனமின்றி கிடக்கும் மெஹ்ருல்லாவை தங்களுடைய பராமரிப்பில் வைத்து கவனிக்கின்றனர் அவனுடைய அம்மாவும் புதுதகப்பனும். தன்னுடைய இருப்பு அவனுக்கு சங்கடத்தை தரக்கூடாது என்பதற்காகவே பணியிடத்திலேயே தற்காலிமாக தங்கிக் கொள்கிறார் புதுதகப்பன். இவை எதுவும் மெஹ்ருல்லாவின் வன்மத்தை தேயச் செய்யவில்லை. போலீஸ்கார புதுதகப்பனின் துப்பாக்கியை களவாடிக் கொண்டு தன்னுடைய பால்ய நண்பனுடன் நகரத்திற்கு பறக்கிறான். அவனைத் தேடி கோபத்துடன் போலீஸ்காரரும் நகரத்திற்குச் செல்கிறார். நகரத்தில் ஜாலியாக சுற்றித்திரியும் அவர்களை பெருமுயற்சிக்குப் பின் துரத்திப்பிடித்து நண்பனை பேருந்தில் ஏற்றி அனுப்பி விட்டு மெஹ்ருல்லாவை கைவிலங்கிட்டு தன்னுடைய பைக்கிலேயே அழைத்து வருகிறார். வழியெங்கும் பிடிவாதமான மெளனத்துடன் பயணிக்கிறான் மெஹ்ருல்லா. "எத்தன திருட்டுப் பசங்கள பாத்திருப்பேன். எங்கிட்டயே உன் போக்கிரித்தனத்தை காட்டறியா" என்று அவனைத் திட்டிக் கொண்டே வருகிறார் போலீஸ்காரர்.

ஒரு சூழ்நிலையில் அவரிடமிருந்து வண்டியுடன் தப்பித்துவிடுகிறான் மெஹ்ருல்லா. ஆனால் இது போல் பல திருடர்களை பார்த்து அனுபவமுள்ள அந்த போலீஸ்காரர் மலையை சுற்றிவந்து பாதையில் தடையை ஏற்படுத்தி வைக்கிறார். இதை எதிர்பார்க்காத மெஹ்ருல்லா வண்டியுடன் கீழே விழுந்து திரும்பவும் மாட்டிக் கொள்கிறான். திரும்பவும் கைவிலங்கு மாட்டி அழைத்து வருகிறார். இரவு ஒரிடத்தில் தங்குகிறார்கள். அவர் தரும் உணவைப் புறக்கணிக்கிறான் மெஹ்ருல்லா. உறக்கத்தின் இடையில் தப்பிக்க முடியுமா என்று பார்க்கிறான். ஆனால் பயங்கர இருட்டில் ஓநாய்களின் ஊளையோசை அவனைத் தடுக்கிறது. இதை நன்றாக அறியும் போலீஸ்காரர் நிம்மதியாக உறங்குகிறார். திரும்பவுமான பயணத்தில் வண்டி பழுதாகி பாலைவனத்தின் நடுவிலேயே நின்றுவிடுகிறது. பழுதைச்சரிசெய்யும் எந்த முயற்சியும் பலனளிக்க வில்லை. எரிச்சலின் உச்சியில் மெஹ்ருல்லாவை போட்டுச் சாத்தியெடுக்கிறார். பின்பு அவனை கைவிலங்கிட்டு கால்நடையாகவே அந்த பாலைவனத்தை கடக்க முயற்சிக்கிறார். தீடீரென்று ஏற்படும் பாலைவனப் புயல் இருவரையும் அலைக்கழிக்கிறது. தன்னையும் மெஹ்ருல்லாவையும் பாதுகாத்துக் கொள்ள பெருமுயற்சியெடுகிறார். புயல் ஓய்ந்து மறுபடியும் நடக்க ஆரம்பிக்கும் போது வயதான அந்த போலீஸ்காரரால் ஒரு நிலைக்கு மேல் நடக்க முடியவில்லை. அதீதமான தாகமும் களைப்பும் கண்தெரியுமளவிற்கு நீளும் மணற்பரப்பும் உயிர்பயத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. கண்ணீருடன் தன்னை அங்கேயே விட்டுவிட்டு மெஹ்ருல்லாவை போகச் சொல்கிறார்.

கடுமையானவராக தெரிந்தாலும் அவரிடமிருந்து அவ்வப்போது கசியும் அன்பை ஓரளவிற்கு புரிந்து கொண்டிருக்கும் மெஹ்ருல்லா இந்த உச்சநிலையில் அவரின் அன்பை முழுமையாக தெரிந்து கொள்கிறான். நினைவின்றிக் கிடக்கும் அவரை மிகுந்த சிரமத்திற்குப் பிறகு அருகிலிருக்கும் ஒரு எதிர்பாராத ஓடையின் குளிர்ச்சியில் வந்து கிடத்துவதுடன் நிறைகிறது திரைப்படம்.

()

பொதுவாக இரானியத் திரைப்படங்களின் உருவாக்கமும் கதை சொல்லும் விதமும் அதன் நிலப்பரப்பும் என் மனதிற்கு மிக நெருக்கமாக இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். இதுவும் அவ்வாறே. மஜித் மஜிதி இந்தத் திரைப்படத்தின் மூலம் எந்தவித கோணங்கித்தனமான உத்திகளுமில்லாமல் நேரடியாக பார்வையாளனிடம் உரையாடுகிறார். இந்தப் படத்தின் இரண்டே இரண்டு பிரதான பாத்திரங்களான போலீஸ்காரர் மற்றும் அந்த பதின்ம வயதுச்சிறுவன் ஆகிய இரண்டு பாத்திரங்களும் மிகத் திறமையாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. போலீஸ்காரர் மெஹ்ருல்லாவை கருணையோடு அணுகினாலும் திரும்பத் திரும்ப அவனின் வன்மமான செயல்கள் வெளிப்படும் போது ஆத்திரமும் கோபமும் அடைந்து அதே வன்மம் அவருக்குள்ளும் பரவுவது இயல்பாக சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

நம்முடைய தமிழ்த் திரைப்படங்களின் பாத்திரங்கள் நீண்ட காலமாகவே கருப்பு-வெள்ளைத்தனத்துடனே உருவாக்கப்படுகின்றன. நாயகன் எலலா விதக் கல்யாண குணங்களுடன அதீத நல்லவனாகவும் சித்தரிக்கப்படும் வேளையில், வில்லன் குடும்பம் குட்டி என்ற எந்தக் கருமாந்திரங்களுமில்லாமல் எப்போதும் மது, மங்கைகளுடன் உல்லாசபுரி நாயகனாகவும் அதீத கொடுமைக்காரனாகவுமே சித்தரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். (தங்கத்தையோ, போதைப்பொருளையோ கைமாற்றின 'டீல்' வெற்றிகரமாக முடிந்தவுடன் 'என்ன வெறும் தண்ணிதானா என்பார் விருந்தாளி. வில்லன் புன்னகையுடன் கையைத் தட்டினவுடன் இதற்காகவே காத்திருந்த, எந்தெந்த பாகங்கள் தெரியவேண்டுமோ அதற்காக பிரத்யேகமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட விநோதமான உடையுடன் இரட்டை அர்த்தப்பாடலுடன் வருவார் கவர்ச்சி நடிகை). அவ்வாறில்லாமல் பயபக்தியாக சாமி கும்பிடுகிற ஒரு முதியவரை காட்டும் அறிமுகக் காட்சியுடன் இயல்பான வில்லனை காட்டிய படம் மணிரத்னத்தின் 'பகல் நிலவு' என்று நினைக்கிறேன்.



இந்தப் படம் எனக்கு உணர்த்திய இன்னொரு செய்தி, ஒரே சூழ்நிலையில் திரும்பத் திரும்ப வாழ நேரும் மனிதர்களுக்குள் நீடிக்கும் முரண்கள், நீண்ட பயணங்களின் போது அது தரும் இனிய அனுபவங்களால் புகையாய் மறைந்து போவது. 'காப்பி போட்டாச்சா' என்பது போன்றவற்றிற்கு மாத்திரம் வீட்டில் வாயைத் திறக்கும் சிடுமூஞ்சி அப்பா, ரயில் பயணத்தின் போது கொய்யாப் பழம் விற்கும் சிறுமியின் விற்பனை சாதுர்யத்தை நினைத்து வாய்விட்டு சிரிப்பதை பார்க்கும் போது நமக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். சமையலறையையும் அம்மாவையும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாத அளவிற்கு அங்கேயே புழங்கிக் கொண்டிருக்கும் எரிச்சலுடன் பதிலளிக்கும் அந்த ஜீவன் அடக்க மாட்டாத மகிழ்ச்சியுடன் தன் உறவினர் தோழியுடன் திருமண வீட்டில் உரையாடிக் கொண்டிருப்பதைக் காணும் போது இன்னும் ஆச்சரியம் நீளும். பயணங்களை நம்முடைய தொன்மையான சம்பிரதாயங்களுடன் பின்னிப் பிணைக்க வைத்திருப்பதின் காரணம் இதுவாகத்தானிருக்க வேண்டும். அதுவரை தன்னுடைய புதுதகப்பனிடம் முரண் கொண்டிருக்கும் மெஹ்ருல்லா பயணங்களின் இடையில் ஏற்படும் உயிர்போகும் சிக்கலான தருணத்தில் அவரின் அன்பைப் புரிந்து கொள்கிறான்.

போலீஸ்காரராக நடித்திருக்கும் Mohammad Kasebi தொழில்முறை நாடக நடிகர் மாத்திரமல்லாது இயக்குநரும் ஆவார். Hassan Sadeghi மெஹ்ருல்லா என்கிற சிறுவனாக மிகத்திறமையான முகபாவங்களுடன் தன்னுடைய பங்களிப்பை அளித்திருக்கிறான். மெஹ்ருல்லாவின் நண்பனாக வரும் சிறுவனின் துணைப்பாத்திரமும் திறமையாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. கிராமத்தின் வறுமையில் உழன்று கொண்டிருக்கும் அவனுக்கு 2000 டோமன் (ரியால்) பணத்தை சம்பாதிப்பதே கனவெல்லையாக இருக்கிறது. இதற்காக மெஹ்ருல்லாவை தன்னையும் நகரத்திற்கு அழைத்துப் போகச் சொல்லி நச்சரித்துக் கொண்டேயிருக்கிறான். இதற்காகவே மெஹ்ருல்லாவிற்கு ஒரு விசுவாசமான அடிமை போல இருக்கிறான். நகரத்தின் செளகரியங்களை அனுபவிக்கும் போது அவனுடைய கனவு நிறைவேறி விட்டதாகவே தோன்றுகிறது. ஆனால் போலீஸ்காரரால் பிடிபட்டு திருப்பியனுப்பப்படும் போது ஆற்றாமையால் அழுகிறான். பொருளாதாரக் காரணங்களுக்காக நகரத்திற்கு புலம்பெயரும் கனவுகளுடன் இருக்கும் பல சிறுவர்களை இந்தப் பாத்திரம் நினைவுப்படுத்துகிறது.


இந்தத் திரைப்படம் நிறைவடையும் காட்சி மிக முக்கியமானது. சற்றும் நாடகத்தனமில்லாமல் இயல்பான நிகழ்வுடன் தன்னுடைய புதுதகப்பனின் அன்பை அந்தச் சிறுவன் முழுக்கவும் புரிந்து கொள்வதான காட்சியுடன் படம் நிறைகிறது. நினைவின்றி கிடக்கும் போலீஸ்காரனின் சட்டையிலிருந்து மெஹ்ருல்லாவின் குடும்பம் சந்தோஷமாகச் சிரிக்கும் புகைப்படமொன்று மிதந்து சிறுவனின் கையில் படருவதோடு திரை இருளடைகிறது. மாறாக இருவரும் கட்டிப்பிடித்து கதறியழுதிருந்தால் அது கேவலமானதொரு காட்சியாக அமைந்திருக்கும். இந்தப் புள்ளியில்தான் உலக சினிமாவிற்கும் மற்ற சினிமாவிற்கான வித்தியாசம் பொதிருந்திருக்கிறது எனக் கருதுகிறேன்.

suresh kannan