கமல்ஹாசன்: ‘தேய்வழக்குகளை உதறியெரியும் பெருங்கலைஞன்’

Image Credit: Original uploader

 

பொதுவாக  முன்னணி சினிமா நாயகர்களின் உண்மையான வயதிற்கும் அவர்கள் ஏற்கும் பாத்திரங்களின் வயதிற்கும் பல சமயங்களில் தொடர்பே இருக்காது. இது சார்ந்த கிண்டல்களும் நமட்டுச்சிரிப்புகளும் ரசிகர்களிடையே நெடுங்காலமாக உண்டு.

நடுத்தர வயதைத் தாண்டியும் ‘கல்லூரி மாணவனாகவே’ முரளி நடித்த திரைப்படங்கள் ஏராளம். இந்த நோக்கில் ரஜினி மீதான கிண்டல்களுக்கு பஞ்சமேயில்லை. தெலுங்கு நடிகர்கள் இந்த விஷயத்தில் செய்ததெல்லாம் மாபெரும் பாதகம் என்றே சொல்லலாம். நடிப்பில் சாதனைகள் புரிந்த சிவாஜி கணேசன் கூட ஒரு காலக்கட்டத்திற்குப் பிறகு கோட், சூட் அணிந்து ஸ்ரீதேவி போன்ற இளம் நடிகைகளுடன் மூச்சு வாங்க டூயட் பாடிய அநியாயமெல்லாம் நடந்தது.

இந்த வரிசையில் கமலும் விதிவிலக்கல்ல. நடுத்தர வயதைத் தாண்டியும் மரத்தைச் சுற்றி டூயட் பாடி, நாயகியுடன் மறைவில் சென்று உதட்டைத் துடைத்துக் கொண்டே வரும் அபத்தத்தை அவரும் செய்திருக்கிறார். ஆனால் ரஜினி போல தொடர்ந்து அடம்பிடிக்காமல் ஒரு காலக்கட்டத்திற்குப் பிறகு தன் வயதுக்கேற்ற பாத்திரங்களை ஏற்க அவர் தயங்கியதில்லை. ‘கடல் மீன்கள்’ ‘ஒரு கைதியின் டைரி’ போன்ற திரைப்படங்களில் வயதான தோற்றத்தில் நடித்த போது அவருடைய வயது முப்பதுக்கும் குறைவாகத்தான் இருந்தது.

தன் வயதுக்கேற்ற பாத்திரங்களை கமல்ஹாசன் ஏற்றாரா என்னும் நோக்கில், 2000-ம் ஆண்டிலிருந்து அவர் நடித்த திரைப்படங்கள், அதிலுள்ள சிறப்பம்சங்கள், தோல்விகள் போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி இந்தக் கட்டுரையில் பார்க்கலாம். 

 

**

 

சராசரியான திரைப்படங்களைத் தாண்டி கலையம்சமுள்ள படங்களைத் தேடும் ரசிகர்களால் இன்றும் கூட சிலாகிக்கப்படுகிற “ஹேராம்’2000-ம் ஆண்டில் வெளியானது.

உடம்பு சுருங்கி இறுதிப் படுக்கையில் கிடக்கும் கிழவர் பாத்திரம், காதல் பொங்கி வழியும் கணவன், சாமியார் கோலத்தில் குற்றவுணர்வுடன் இரண்டாம் திருமணத்திற்கு அரைமனதுடன் சம்மதிக்கும் ஆசாமி, முறுக்கு மீசையுடன் புது மனைவியுடன் ஐக்கியமாகத் துவங்கும் நபர், அனைத்தையும் துறந்து விட்டு பழிவாங்கப் புறப்படும் கோபக்காரர் என்று ஐந்து விதமான தோற்றங்களில் ‘சாஹேத்ராமனாக’ விதம் விதமாக அவதாரம் எடுத்தார் கமல்.

ஒப்பனை என்கிற சமாச்சாரம் வெறுமனே அழகைக் கூட்டுவதற்காக என்பது அல்லாமல் ஒரு கதாபாத்திரத்தை அதன் மூலம் எப்படியெல்லாம் வேறுபடுத்திக் காட்ட முடியும் என்பதற்கு இந்தத் திரைப்படம் ஒரு கச்சிதமான உதாரணம். அத்தனை தோற்றங்களிலும் கமல் ‘நச்’சென்று பொருந்தினார்.

இதே ஆண்டில்தான் ‘தெனாலி’ திரைப்படம் வெளியானது. போர் சூழல் காரணமாக மனநிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்தவராக கமல் நடித்திருந்தார். ஈழத்தமிழ் பேசி அவர் நடித்திருந்தது சிறப்பான அம்சமாக பார்க்கப்பட்டது. ‘எதைக் கண்டாலும் பயம்’ என்பதுதான் இந்தக் கதாபாத்திரத்தின் பலவீனம். ஆனால் அதன் நல்லியல்புகள் காரணமாக இதே பலவீனம்தான் அதன் பலமாகவும் பல காட்சிகளில் வெளிப்படுகிறது. இந்த சுவாரசியமான முரணை அடிப்படையாகக் கொண்ட காட்சிகள் சுவாரசியமாக வெளிப்பட்டிருக்கும். இவற்றைத் தாண்டி இதுவொரு வணிகநோக்குத் திரைப்படமே.

கமலின் சில சிறந்த திரைப்படங்கள், தாமதமாகத்தான் அங்கீகரிக்கப்படும், பாராட்டப்படும் என்றொரு பரவலான கருத்து உண்டு. அதற்கு பொருத்தமான திரைப்படங்களுள் ஒன்றான ‘ஆளவந்தான்’ 2001-ல் வெளியானது.

திடகாத்திரமும் மூர்க்கமும் மொட்டைத் தலையும் கொண்ட ‘நந்து’ பாத்திரம் ரசிகர்களை பெருமளவு ஈர்த்தது. சித்தியின் கொடுமையினால் பாதிக்கப்படும் ஒரு சிறுவன் பிறகு எப்படி மனப்பிறழ்வு கொண்டவனாகவும் பெண் வெறுப்பாளனாகவும் மாறுகிறான் என்பதை தனது மிரட்டலான நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருந்தார் கமல்.

இதில் வரும் விபரீதமான காட்சியொன்றில், வன்முறையின் தீவிரத்தைக் குறைத்துக் காட்ட அனிமேஷன் வடிவில் படமாக்கப்பட்டது. இந்த உத்தியைப் பார்த்து பிரமித்து தன்னுடைய திரைப்படம் ஒன்றில் பயன்படுத்திக் கொண்டதாக ஹாலிவுட் இயக்குநர் க்வென்டின் டரான்டினோ ஒரு நேர்காணலில் கூறியிருந்தார். ஹாலிவுட் படங்களில் இருந்து கமல் நிறைய உருவியிருக்கிறார் என்று கூறப்பட்டிருந்த புகார்களுக்கு மாற்றாக நிகழ்ந்த விஷயம் இது.

பம்மல் கே சம்பந்தம், பஞ்ச தந்திரம் போன்ற திரைப்படங்களை சாய்ஸில் விட்டுவிடலாம். அபாரமான நகைச்சுவைத் திரைப்படங்கள் என்பதைத் தாண்டி குறிப்பிட்டுச் சொல்லுமளவிற்கு அவற்றில் எந்த வித்தியாசமும் நிகழ்வில்லை. 

 

 

**

2003-ல் வெளியான ‘அன்பே சிவம்’, கமலின் பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான படம். ‘தன் அழகான தோற்றத்தை கோரமாக்கிக் கொண்டு நடிக்க முன்வருபவனே சிறந்த நடிகன்’ என்று சிவாஜி அடிக்கடி கூறுவாராம். அந்த வகையில் ‘குணா’ முதற்கொண்டு பல பரிசோதனை முயற்சிகளை கமல் துணிந்திருக்கிறார். அன்பே சிவமும் அதில் ஒன்று. சோடாபுட்டி கண்ணாடி, தழும்புகளால் நிறைந்திருக்கும் அவலட்சணமான முகம், சார்லி-சாப்ளினை லேசாக நினைவுப்படுத்தும் உடை என்று வித்தியாசமான தோற்றத்தில் நடித்திருந்தார் கமல். இதன் எதிர்முனையில் தோற்றத்திலும் சிந்தனையிலும் ஒரு நவீன இளைஞனை பிரதிபலிக்கும் பாத்திரத்தில் மாதவன் நடித்திருந்தார். இந்த முரண் படத்தின் சுவாரசியத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்திருந்தது.

படம் முழுக்க ‘வித்தியாசமான தோற்றத்திலேயே’ வந்தால் ரசிகர்கள் விரும்பமாட்டார்களோ என்கிற தயக்கம் எப்போதுமே நடிகர்களுக்கும் தயாரிப்பாளர்களுக்கும் இருக்கும் போல. எனவே பிளாஷ் பேக்கில் முறுக்கு மீசையும் இடதுசாரி சிந்தனையும் கொண்ட தெரு நாடகக் கலைஞனாகவும் வந்து நாயகியுடன் ‘ரொமான்ஸ்’ செய்து இதை சமன் செய்தார் கமல். இந்த உத்தியை பல திரைப்படங்களில் காணலாம்.

2004-ல் வெளியான ‘விருமாண்டி’யும் கமலின் முக்கியமான திரைப்படங்களில் ஒன்று. நெற்றியில் விபூதிப்பட்டை, குங்குமம், முரட்டு மீசை, அலட்சியமாக வாரப்பட்ட தலைமுடி, முன்கோபம் என்று தென்மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு நடுத்தர வயது ஆசாமியை மிக கச்சிதமாக கண் முன்னால் நிறுத்தியிருந்தார் கமல். பல்வேறு கோணங்களில் வெளியாகும் வாக்குமூலங்களைக் கொண்டு ‘உண்மை என்பது எது? என்பதைத் தத்துவார்த்தமாக தேடிய ‘ரஷோமான்’ திரைப்பட உத்தி இதில் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. மதுரையின் வழக்கு மொழியை கமல் சிறப்பாக கையாண்டிருந்தார்.

2005-ல் வெளியான ‘மும்பை எக்ஸ்பிரஸ்’ வணிகரீதியாக தோல்வியடைந்த படம் என்றாலும் ஒருவிதத்தில் மிக முக்கியமானது. ‘பிளாக் ஹியூமர்’ என்னும் அவல நகைச்சுவையை அடிப்படையாகக் கொண்ட முதல் தமிழ் சினிமா என்று இதை அடிக்கோடிட்டு குறிப்பிட வேண்டும்.

‘சூப்பர் ஹீரோக்களுக்கு’ நிகரான ‘அந்தர்பல்டி’ சாகசங்களை இதர நாயகர்கள் செய்து கொண்டிருக்கும் போது, காது கேட்பதில் குறைபாடு உள்ள இயல்பான நடுத்தர வயது ஆசாமியாக இதில் வருவார் கமல். படம் முழுவதும் இம்சைகளை ஏற்படுத்தும் மென்மையான நகைச்சுவைக் காட்சிகள் வந்து கொண்டேயிருக்கும்.

ஒரு காவல்துறை அதிகாரிக்கு வைப்பாட்டியாக இருக்கும் இன்னொரு நடுத்தர வயதுள்ள பாத்திரம்தான் இந்தத் திரைப்படத்தின் நாயகி. பதினெட்டு வயதிற்கு குறையாத இளம் பெண்களுடன் டூயட் பாடிக் கொண்டிருக்கும் இதர நாயகர்களின் திரைப்படங்களுக்கு இடையில் இது வியப்பூட்டும் அம்சம் எனலாம். மூன்று அமெச்சூர் திருடர்கள், தவறுதலாக வேறொரு சிறுவனை கடத்தி வந்து விட்டு படும் பாடுதான் இந்தத் திரைப்படத்தின் மையம். (இதே விஷயம் லோகேஷ் கனகராஜ் இயக்கிய ‘மாநகரம்’ திரைப்படத்திலும் ஒரு பகுதியாக வரும்).

தனது பிரத்யேக ஸ்டைலில் திரைப்படங்களை உருவாக்குபவர் கெளதம் வாசுதேவ மேனன். ரொமான்ஸ் + ஆக்ஷன் என்பதுதான் இவரது பாணி. இவரும் கமலும் ‘வேட்டையாடு விளையாடு’ (2006) என்கிற திரைப்படத்தில் இணைந்த போது அது புதிய வண்ணத்தில் அமைந்தது. துப்பறியும் அதிகாரியை நாயகனாகக் கொண்டு பல ஹாலிவுட் திரைப்படங்கள் வந்திருக்கின்றன. தமிழ் சினிமாவில் அப்படியொரு பாணியில் வந்த முயற்சியாக ‘வேட்டையாடு விளையாடு’ (2006) அமைந்தது.

கணவனால் குடும்ப வன்முறைக்கு ஆளாகும் ஒரு பெண்தான் இதில் நாயகி. அந்தச் சூழலில் இருந்து அவரை விடுவித்து நாயகன் மறுமணம் புரிவார். பொதுவாக ஹீரோக்களுக்கு ஒவ்வாத இது போன்ற விஷயங்களையெல்லாம் கமல் இயல்பாகச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

சிவாஜியின் ‘நவராத்திரி’யை தாண்டிச் செல்லும் நோக்கும் நோக்கத்திலோ, என்னவோ.. கமல் பத்து வேடங்களில் நடித்த ‘தசாவதாரம்’ (2008) ஒரு முக்கியமான முயற்சி. இதில் ஒவ்வொரு பாத்திரத்திற்கும் பிரத்யேகமான தோற்றங்களை உருவாக்கி, அதை திரையில் சித்தரிப்பதற்காக கமல் மிகவும் மெனக்கெட்டிருந்தார். ரங்கராஜ நம்பி, பல்ராம் நாயுடு, வின்செட் பூவவராகன் என்று ஒவ்வொரு பாத்திரத்திற்கும் ஒவ்வொரு வழக்கு மொழி, பாணி, பின்னணி என்று ரகளையாக நடித்திருந்தார் கமல். குறிப்பாக கிழவி பாத்திரத்தில் அவரது உடல்மொழியும் வசன உச்சரிப்பும் அபாரம்.

ஆனால் இவற்றை தனித்தனியாக பார்க்கிற போது சுவாரசியமாக இருந்ததே ஒழிய, ஒட்டு மொத்த சித்திரமாகப் பார்க்கிற போது பொழுதுபோக்கு சினிமா என்கிற அளவைத் தாண்டி இதில் விசேஷமாக எதுவும் இல்லை. ‘தன் திரைப்படங்களில் தன்னை மிகவும் முன்நிறுத்திக் கொள்வார்’ என்று கமல் மீது பொதுவாக சொல்லப்படும் விமர்சனத்தை ஆழமாக உறுதிப்படுத்துவதாக ‘தசாவதாரம்’ அமைந்தது. பத்து வேடங்களிலும் கமல் இருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்யப்பட்டு எழுதப்பட்ட திரைக்கதை என்பதால் செயற்கையாகத் தெரிந்தது.

 

 

**

இதர மாநிலங்களில் உருவான சிறந்த திரைப்படம் என்றால் அதை தமிழில் ரீமேக் செய்ய கமல் எப்போதும் தயங்கியதில்லை என்பதற்கு ‘குருதிப்புனல்’ முதற்கொண்டு பல உதாரணங்கள் இருக்கின்றன.  அந்த வகையில் 2009-ல் வெளியான திரைப்படம் ‘உன்னைப் போல் ஒருவன்’. மத தீவிரவாதத்தை அரசு இயந்திரமானது ஆதாய அரசியலோடும் மெத்தனத்தோடும் கையாளும் போது ஒரு சராசரி மனிதனுக்கு எழும் கோபத்தின் வெளிப்பாடுதான் இந்தத் திரைப்படத்தின் மையம். குறுந்தாடியுடன் ஒரு கல்லூரி பேராசிரியரின் நடுத்தரவர்க்க தோற்றத்தில் நடித்திருந்தார் கமல். அசல் வடிவத்தை ஏறத்தாழ சிதைக்காமல் தமிழில் கொண்டு வந்தது பாராட்டுக்குரியது. இதிலும் அவரின் வயதுக்கேற்ற பாத்திரம்தான்.

2015-ல் வெளியான ‘உத்தம வில்லன்’ திரைப்படத்தை, ஏறத்தாழ கமலின் Mini Bio-graphical version எனலாம். அந்த அளவிற்கு அவருடைய அசல் வாழ்க்கையின் தடயங்கள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் இந்தத் திரைப்படத்தில் நிறைந்திருந்தன. மரணத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நடிகன், அபத்தங்களால் நிறைந்திருந்த தன் அதுவரையான வாழ்க்கையை சிறிதாவது அர்த்தபூர்வமானதாக ஆக்க பாடுபடுகிறான். ‘மனோரஞ்சன்’ என்னும் நடிகனாக கமல் நடித்த சில காட்சிகள், அவர் எத்தனை திறமையான நடிகர் என்பதை உறுதிப்படுத்துவதாக அமைந்தன.

‘Spy Thriller’ எனப்படும் வகைமையான அதுவரையான தமிழ் சினிமாவில் மிக அமெச்சூராகத்தான் கையாளப்பட்டது. இதை ஏறத்தாழ ஹாலிவுட் தரத்திற்கு கொண்டு சென்ற திரைப்படம் ‘விஸ்வரூபம்’ I & II. முதல் பகுதியில் இருந்த இடைவெளிகளுக்கான பதில்கள் இரண்டாம் பகுதியில் இருக்கும் அளவிற்கு அபாரமான திரைக்கதையால் கட்டப்பட்டவை. இந்திய உளவாளி ஒருவன் சர்வதேச தீவிரவாதத்தை எதிர்கொள்வதுதான் இதன் மையம்.

பெண்மையின் சாயல் கொண்ட விஸ்வநாதன், எரிமலையின் ஆற்றலோடு விஸாமாக வெளிப்படும் காட்சி, தமிழ் சினிமாவின் குறிப்பிடத்தக்க ஆக்ஷன் காட்சிகளுள் ஒன்றாக இருக்கும். ‘படம் புரியவில்லை’ என்கிற பரவலான கருத்து இதன் மீது எழுந்தது. ஆனால் நிதானமாகப் பார்த்தால் எத்தனை நுட்பமான விஷயங்களை இவற்றில் அடுக்கியிருக்கிறார் என்பது புரியும்.

கமலின் ரீமேக் வரிசையில் இன்னொரு அபாரமான முயற்சி ‘பாபநாசம்’ (2015).  மலையாளத்தில் சூப்பர் ஹிட் வெற்றி பெற்ற ‘திரிஷ்யம்’ தமிழில் திருநெல்வேலியை பின்னணியாகக் கொண்டு வெளியானது. அன்பான மனைவி, இரண்டு மகள்கள் கொண்ட நடுத்தர வயது பாத்திரத்தில் ‘சுயம்புலிங்கமாக’ கமல் நடித்திருந்தார். இதில் அவர் வழக்கம் போல் தன் அபாரமான நடிப்பாற்றலை வெளிப்படுத்தியிருந்தாலும் மலையாளத்தில் மோகன்லால் செய்தததோடு ஒப்பிட்டால் கமல் சற்று பின்தங்கியிருப்பார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

டூயட், காமெடி, ஆக்ஷன் என்று ஒரு தேய்வழக்கு திரைக்கதையுடன் நெடுங்காலமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ் சினிமாவின் நிறத்தை தொடர்ந்து மாற்றிக் கொண்டு வருவதில் கமல்ஹாசனுக்கு பிரதான பங்குண்டு. அந்த வகையில் ‘தூங்காவனம்’ (2015) ஒரு அற்புதமான முயற்சி. பிரெஞ்சு திரில்லர் திரைப்படத்தின் ரீமேக். தமிழ் வடிவத்திற்காக அசட்டு மசாலாக்கள் எதுவும் திணிக்கப்படாமல் யோக்கியமாக உருவாக்கப்பட்டதை ரசிகர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

ஒரு முன்னணி நாயகனுக்குரிய தேய்வழக்குகளை கமல் கொண்டிருந்தாலும் ஒரு காலக்கட்டத்திற்குப் பிறகு இவற்றிலிருந்து அவர் தொடர்ந்து மீற முயற்சித்துக் கொண்டே இருப்பதை கவனிக்க முடியும்.

‘மகாநதி’ திரைப்படத்தில் அவர் இரண்டு பிள்ளைகளுக்கு தகப்பனாக நடிப்பதைக் கண்ட ஒரு சீனியர் நடிகர் ‘இவ்வாறெல்லாம் நடித்தால் உன் இமேஜ் போய்விடும்’ என்று எச்சரித்தாராம். ஆனால் கமலின் சிறந்த திரைப்படங்களை கணக்கெடுத்தால் ‘மகாநதி’ அதில் உறுதியாக இடம்பெறும் என்பதுதான் வரலாறு. இந்த தொலைநோக்குப் பார்வையும் துணிச்சலும் பாத்திரத்திற்காக தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும் மெனக்கெடலும் கமலிடம் எப்போதும் இருந்திருக்கிறது.





suresh kannan

தமிழ் சினிமா : அபத்தங்களுக்கு இடையேயான அற்புதம்

‘காதலிக்க நேரமில்லை’ என்றொரு திரைப்படம். ஆர்வக்கோளாறுகளால் நிரம்பியதொரு தமிழ் சினிமா இயக்குநர் பாத்திரத்தை நாகேஷ் ஏற்றிருப்பார். தந்தையிடமிருந்து பீறாய்ந்த காசை வைத்துக் கொண்டு ‘ஓஹோ புரொடக்ஷன்ஸ்’ என்றொரு சினிமா கம்பெனியை ஆரம்பித்து விட்டு..  ‘எல்லாம் ஓகே.. கதை.. அது ஒண்ணு மாத்திரம் கிடைச்சிருச்சின்னா.. சூட்டிங்கை ஆரம்பிச்சிடுவேன்’ என்று பரிதவித்துக் கொண்டேயிருப்பார். இந்த நோக்கில் செல்லப்பாவை தமிழ் சினிமா என்கிற அபத்தத்தின் முக்கியமான குறியீடு எனலாம்.

தமிழ் சினிமாவின் இயக்குநர்கள் ‘கதை தேடும்’ லட்சணத்தை இயக்குநர் ஸ்ரீதர் பல வருடங்களுக்கு முன்பே இப்படியாக கிண்டலடித்திருந்தார். இன்றும் கூட நிலைமையில் பெரிதான மாற்றமில்லை. கோடம்பாக்கத்தில் இன்னமும் அதே அனத்தல்தான் இன்றும் பெரிதாக கேட்கிறது. ‘கதை.. அது மட்டும் கிடைச்சிருச்சின்னா..’. இந்த அவலம் குறித்து ‘அவள் அப்படித்தான்’ இயக்குநர் ருத்ரைய்யா ஒரு நேர்காணலில் சொன்னது இதுதான். ‘இவர்கள் சிவகாசியில் இருந்து கொண்டு தீப்பெட்டியைத் தேடுபவர்கள்’.

பொதுவாக தமிழ் சினிமாவின் இயக்குநர்களும் தயாரிப்பாளர்களும், வாழ்க்கையில் இருந்தோ, ஏராளமாக எழுதிக் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் இலக்கியத்திலிருந்தோ சினிமாவைத் தேடுவதில்லை. மாறாக சினிமாவில் இருந்தேதான் சினிமாவைத் தேடுகிறார்கள். ‘ஓப்பன்.. பண்ணா.. லாங் ஷாட்ல’ என்பதுதான் இயக்குநர் முதற்கொண்டு உதவி இயக்குநர்கள் வரை  கதையை விவரிக்கும் லட்சணம் இருக்கிறது. அயல்நாட்டு டிவிடிக்கள் முதல் பல்வேறு சினிமாக்களில் இருந்து காட்சிகளை உருவி இவர்கள் உருவாக்கும் திரைப்படமானது, குடுகுடுப்பைக்காரனின் ஒட்டுப்போட்ட சட்டை போலவே பல சமயங்களில் பல்லிளிக்கிறது. கதை என்கிற ஆதார அம்சமோ அது சார்ந்த புதுமையோ அதில் இருப்பதில்லை. மாறாக நான்கு பாடல்கள், மூன்று சண்டைக்காட்சிகள், சென்ட்டிமென்ட், அசட்டு நகைச்சுவை என்று அதே தேய்வழக்கு விஷயங்களின் கலவையே திரும்பத் திரும்ப வருகிறது.

சமீபகாலமாக, எந்தவொரு முன்னணி நடிகரின் திரைப்படம் வெளியாகும் போதெல்லாம் ‘இந்தப் படத்தின் கதை என்னுடையது’ என்று எவராவது வழக்குத் தொடர்கிறார்கள். இதில் உண்மையாகவே பாதிக்கப்பட்டவரின் தரப்பு ஏதேனும் கூட இருக்கலாம்.  மறுப்பில்லை. ஆனால் பல சமயங்களில் நமக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்றால், ‘இந்தப் படத்தில் கதை ஒன்று இருக்கிறது’ என்று பார்வையாளர்களை நம்ப வைப்பதற்காக தயாரிப்பாளர்கள் செய்யும் சூழ்ச்சியோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. ஏனெனில் சம்பந்தப்பட்ட திரைப்படத்தை நாம் பிறகு ஆவலாக சென்று பார்க்கும் போது அதில் ‘கதை’ என்கிற வஸ்து ஏதும் இல்லாமல் ஒட்டுப்போட்ட சட்டையாகவே இருப்பதைக் கண்டு வழக்கம் போல் ஏமாற வேண்டியிருக்கிறது. ‘இந்தக் கதை என்னுடையது’ என்று வழக்குப் போட்ட நபரின் மீது நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு கூட நாம் போடலாம் என்கிற அளவிற்கு இல்லாத ஒன்றை இருப்பது போல் சர்ச்சையை உண்டாக்கி வெறுப்பேற்றுகிறார்கள்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் திரைப்படம் தொடர்பான ஒரு கருத்தரங்கத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். தமிழ் சினிமாவின் முன்னணி இளம் இயக்குநர்கள் பலர் வந்திருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவர் எழுந்து பேச ஆரம்பித்தார். அவர் இயக்கிய வணிக சினிமா ஒன்று அப்போது வெளியாகி வெற்றியடைந்திருந்தது. அந்தப் பிரகாசத்தின் வெளிச்சம் அவர் முகத்தில் குதூகலமாக பிரதிபலித்தது.  அவர் பேசும் போது சொன்னது ‘நானும் ஒரு நல்ல கதைக்காக பல காலமாக தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். கிடைத்தபாடில்லை’.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், அந்தக் கருத்தரங்கம் நிகழ்ந்தது ஒரு பெரிய நூலகத்தின் கட்டிடத்தில். அதன் உள்ளே தமிழின் மகத்தான இலக்கிய படைப்பாளிகளின் நூல்கள் எல்லாம் தூசுபடிந்து சீந்துவாரின்றி கிடக்கின்றன. ஆனால் இந்த இயக்குநர் சொல்கிறார். ‘அய்யா.. ஒரு நல்ல கதை வேணும்!”.

தன்னிடம் உதவி இயக்குநராக விரும்பும் எந்தவொரு இளைஞரிடமும் பாலுமகேந்திரா கேட்கும் முதல் கேள்வி இதுவாகத்தான் இருக்குமாம். “தமிழ்ல என்ன இலக்கியமெல்லாம் படிச்சிருக்கே?”. வந்த இளைஞர் சில ஆசிரியர்களின் பெயரைச் சொன்னால்  அதில் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு சிறுகதையை தேர்வு செய்து ‘டரீட்மெண்ட்டாக’ எழுதி வரச் சொல்வாராம். தமிழில் எழுதப்பட்ட பல உன்னதமான சிறுகதைகளை ‘கதை நேரம்’ என்கிற தலைப்பில் படமாக்கினார் பாலுமகேந்திரா. அவர் இயக்கிய ‘வீடு’ திரைப்படம், கீழ்நடுத்தர வர்க்க மனிதர்களின் சொந்தவீட்டுக் கனவை மிக துல்லியமாக பிரதிபலித்தது. அது தமிழின் மிகச்சிறந்த சினிமாக்களில் ஒன்றாக அமைந்ததற்கு காரணம், அது வாழ்க்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டிருந்த காரணத்தினால்தான்.

ஒரு சாதாரண வெகுசன நாவலை “முள்ளும் மலரும்’ என்கிற அசாதாரணமான சினிமாவாக மாற்றிக் காட்டினார் மகேந்திரன். அதிலிருந்த மையப் பாத்திரங்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு தன்னுடைய பாணியில் திரைக்கதையை எழுதினார். போலவே புதுமைப்பித்தனின் ‘சிற்றன்னை’ என்னும் படைப்பின் ஒரு துளியை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, தமிழின் உன்னதமான சினிமாக்களில் ஒன்றாக மதிப்பிடப்படும் ‘உதிரிப்பூக்களை’யும் உருவாக்கினார். கதை என்கிற ஆதாரமான அம்சம் மிக இன்றியமையாதது என்று இவர்கள் கருதியால்தான் இந்த மகத்தான சினிமாக்கள் உருவாகின.

கதைக்காக மகேந்திரன் தேர்ந்தெடுக்கும் படைப்புகளுக்கும் அவர் பிறகு உருவாக்கும் திரைப்படங்களுக்கும் அதிக தொடர்பே இருக்காது. அதன் மையத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு தன்னுடைய பாணியில் சினிமாவாக வளர்த்தெடுப்பார் மகேந்திரன். ‘சிற்றன்னைக்கும் ‘உதிரிப்பூக்களுக்கும்’ சம்பந்தமே இல்லையே.. கதாசிரியரின் குடும்பத்திற்கு பணம் தர வேண்டுமா?’ என்று தயாரிப்பாளர் மழுப்ப முயன்ற போது, புதுமைப்பித்தனின் குடும்பத்திற்கு வலுக்கட்டாயமாக பணத்தை அளிக்கச் செய்தவர் மகேந்திரன்.

மற்றவர்களின் கதைகளை கள்ள மெளனத்துடன் உருவிக் கொள்ளும் இயக்குநர்களுக்கு மத்தியில் தன் மனச்சாட்சிக்கு உண்மையாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல், சிறந்த எழுத்தாளர்களை அடையாளம் கண்டு அவர்களை அங்கீகரிப்பதிலும் உண்மையாக இருந்த அரிதான இயக்குநர்கள் இங்கே இருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தப் போக்கு பரவலாக இல்லை என்பதுதான் துரதிர்ஷ்டமானது.

நடிகரின் ஆப்பிள் ஜூஸ் முதல் டிஜிட்டல் மாய்மாலத்தில் ராக்கெட் வெடித்து சிதறுவது வரை பல கோடிகளை செலவு செய்யத் தயாராக இருக்கும் தமிழ் சினிமா, அதற்கு அடிப்படையான கதையைத் தேடுவதிலும், நல்ல எழுத்தாளர்களைத் தேடி அங்கீகரிப்பதிலும் தான் சார்ந்த துறையை வளப்படுத்துவதிலும் பெரிதும் அலட்சியம் காட்டுகிறது.

**

நூற்றாண்டைக் கடந்திருக்கும் தமிழ் சினிமாவில் பல முன்னோடியான சாதனைகள், கவனிக்கத்தக்க முன்முயற்சிகள், மைல்கல்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதில் எவருக்கும் மாற்றுக்கருத்து இருக்கவே முடியாது. ஆனால் ஒட்டுமொத்த அளவில் ஒப்பிடும் போது இவை சிறுபான்மை சதவீதம் மட்டுமே. மீதமுள்ள ஏராளமான பகுதியானது அபத்தங்களால் நிரம்பியுள்ளது என்பது கண்கூடு.

மேற்கு வங்கம் மற்றும் கேரளத்தில் உருவான முயற்சிகளைப் போல தமிழ் சினிமாவில் அதன் கலாச்சாரம், பண்பாடு, பிரதேச அடையாளம், தமிழ் நிலத்தின் ஆன்மா போன்றவை பதிவாகியிருக்கிறதா என்று பார்த்தால் பெரும்பாலும் இல்லை. இந்தியச் சினிமாவின் வணிக கிளையைப் போலவேதான் தமிழ் சினிமா இன்றும் இயங்கி வருகிறது. ஆடல்கள், பாடல்கள், சண்டைக்காட்சிகள், சென்டிமென்ட் நாடகங்கள் ஆகியவற்றால் நிரம்பியிருக்கும் இந்திய சினிமாவை ஒரு வெளிநாட்டவரால் பிரித்துப் புரிந்து கொள்வது சிரமம். அவருடைய பார்வையில் எல்லாமே ஒன்று போலவே தோன்றக்கூடும்.

‘அட்டையை கிழித்து விட்டால் அது எந்த தமிழ் வார பத்திரிகை என்பதை கண்டுபிடிக்கவே முடியாது. அந்த அளவிற்கு அதன் உள்ளடக்கம் ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருக்கிறது’ என்றார் சுஜாதா ஒருமுறை. ஏறத்தாழ தமிழின் வணிக நோக்கு சினிமாக்களுக்கும் இதை பொருத்திப் பார்க்கலாம்.


சினிமா என்னும் கலை தமிழில் பரீட்சிக்கப்பட்ட போது அது புராணம், இதிகாசம் போன்றவற்றின் மைய அல்லது கிளைக்கதைகளையே படமாக்க முயன்ற விஷயம் என்பது இயல்பானது. அதாவது தெருக்கூத்து என்னும் வடிவம் சுருக்கப்பட்டு அப்படியே படச்சுருளில் பதியப்பட்டு சினிமாக்களாக மாறியது. ராஜா – ராணிக்கதைகளும் சினிமாவிற்கான கதைகளாக மாறின. எதவும் புதிதாக உருவாக்கப்படவில்லை.

இவை சலித்துப் போன போது சமூக நாடகங்களை நோக்கி தமிழ் சினிமா திரும்பியது. ஒரு குடும்பத்தில் நிகழும் உறவுச் சிக்கல்கள் இதன் மையம். இயல்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு குடும்பத்தில் புதியவர்களின் வரவால் அல்லது உருவாகும் பிரச்சினைகளால் அந்தக் குடும்பத்திற்குள் புயலடிக்கும். சில பல தேய்வழக்கு காட்சிகளுக்குப் பிறகு சிக்கல் தீர்ந்து அனைவரும் இணைவர். சுபம். இவை பொதுவாக ஆங்கிலத் திரைப்படங்களின் கருக்களில் இருந்து உருவப்பட்டு தமிழ் முலாம் பூசப்பட்டதாக இருந்தது. தமிழில் கதாசிரியர்களாக, வசனகர்த்தக்களாக இருந்தவர்களின் பழைய அனுபவம் சார்ந்த நூல்களை வாசித்தால் இவற்றை தெளிவாக உணர முடியும். சமயங்களில் எந்த திரைப்படத்திலிருந்து உருவப்பட்டது என்பதை பெயர் குறிப்பிட்டே சொல்லியிருப்பார்கள்.

ஒரு கதை என்பது ஒரே எழுத்தாளரின் எண்ணவோட்டத்திலிருந்து மலர்ந்து வளர்ந்து நிறைய வேண்டியது அல்லவா? அப்போதுதான் அதில் ஒரு கோர்வையும் அலைபாயாத கச்சிதமும் இருக்கும். ஆனால் தமிழ் சினிமாவில் ‘கதை’ என்பது எப்போதும் உருவாக்கப்படுவதுதானே? எனவே ‘கதை இலாகா’ என்று பெயர்கள் அறியப்படாத குழு ஒன்றிருக்கும்.

கல்யாண சாம்பாரில் உப்பு போடுவது போல தயாரிப்பாளரின் மச்சான் முதற்கொண்டு சூட்டிங்கில் வரை லைட்மேன் வரை எல்லோருமே அதற்கு ஆலோசனைகளை அள்ளி வழங்குவார்கள். எந்தவொரு அயல் கதையையும் உருவி பட்டி, டிங்கரிங் பார்த்து தமிழிற்கு ஏற்றவாறு கலவையாக இவர்கள் உருமாற்றுவார்கள்.  ஹாலிவுட்டைப் போன்று அசலான கதாசிரியர்களை, திரைக்கதையாளர்களை பயன்படுத்திக் கொள்ளும் போக்கு இங்கு அறவே இல்லை. இதர விஷயங்களுக்காக பல ரூபாய்கள் செலவு செய்யும் தமிழ் சினிமா, ஆதாரமான விஷயமான ‘கதை’ என்பதை எங்கிருந்தோ உருவி அதற்கு பல்வேறு ஒப்பனைகள் செய்யும் ஆபாசமான பணியை பல வருடங்களாக தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.

சமகாலத்தில் அப்படி எந்தவொரு அயல் நாட்டுத் திரைப்படத்தையும் உருவுவது அத்தனை எளிதான விஷயமில்லை. தமிழ் சினிமாவின் எல்லைகள் விரிந்து உலகச் சந்தைக்கு மாறியிருப்பதால் நகலெடுக்கப்பட்ட மூலத்திரைப்படத்தின் தரப்பிலிருந்து சட்டச்சிக்கல்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. எனவே முறையாக உரிமை பெற்று ரீமேக் செய்யத் துவங்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால் சட்ட விதிகளின் ஓட்டைகளில் புகுந்து மாட்டிக் கொள்ளாத அளவிற்கு திறமையாக உருவும் விற்பன்னர்களும் இங்கு இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

சமூகத் திரைப்படங்களின் தாக்கம் சற்று ஓய்ந்த பிறகு ‘காதல்’ என்பது தமிழ் சினிமாவின் அடிப்படையாக கச்சாப்பொருளாக மாறியது. உப்பில்லாமல் எதையும் சமைக்க முடியாது என்பது போல் ‘காதல்’ என்கிற விஷயம் இல்லாமல் தமிழ் சினிமாவே உருவாக்க முடியாது என்பது போல் ஆகி விட்டது.

எண்பதுகளில் வெளியான திரைப்படங்களைப் பார்த்தால் இது புரியும். பணக்கார திமிர் பிடித்த நாயகி, ஏழ்மையான நாயகன் (இவன் அநாதையாக இருப்பது அவசியம்). இவர்களுக்குள் ஏற்படும் முட்டலும் மோதலும் பிறகு காதலாக மாறும். நாயகியின் தந்தை மூலமோ அல்லது வேறெந்த காரணங்கள் மூலமோ இவர்களின் காதலில் சிக்கல்கள் நேரும். நாயகன் தன் அசாதாரண திறமைகளைக் கொண்டு இவற்றையெல்லாம் சமாளித்து வெற்றி பெறுவான்.

நகரத்துக் காதல்கள் இவ்வாறென்றால் கிராமத்துக் காதல்கள் வேறு வகை. சாதியத் தீப்பந்தங்கள் துரத்த காதலர்கள் விடியற்காலை சூரியனின் பின்னணியில் ஓடிப் போவார்கள். இயக்குநரின் தத்துப் பித்தென்ற உபதேச வாக்கியங்களோடு படம் நிறைவுறும். ஓடிப் போன காதலர்களின் கதி என்னவென்று இயக்குநருக்கோ, பார்வையாளர்களுக்கோ கவலை ஏதும் இருக்காது. அவர்களைச் சேர்த்து வைத்து மனநிம்மதியோடு கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு வீடு போய் சேருவார்கள். நிழல் காதலுக்காக இப்படி உருகியவர்கள், தங்கள் வீடுகளில் ஏற்படும் நிஜக்காதல் ஏற்பட்டால் கொதித்துப் போவார்கள்.

ஓர் இளம் காதலர்கள் ஓடிப் போனால் அதன் யதார்த்தம் என்னவாக இருக்கும் என்பதை ‘பன்னீர் புஷ்பங்கள்’ திரைப்படத்தின் வசனம் உணர்த்தியது. ‘உன்னை நாலு பேரு அடிச்சுப் போட்டுட்டு யாராவது இவளை தூக்கிட்டுப் போனா, என்ன செய்வே?” என்று இளம் நாயகனிடம் அவனுடைய ஆசிரியர் கேட்க, பதில் தெரியாமல் இவன் விழிப்பான். இதை இன்னமும் விஸ்தரித்து பல ஆண்டுகள் கழித்து எடுக்கப்பட்ட படம், பாலாஜி சக்திவேலின் ‘காதல்’. ஓடிப் போன காதலர்கள் இரண்டு நாட்களுக்குள் எத்தனை சிரமங்களை நடைமுறையில் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்பதை யதார்த்தமாக சொன்னது.

இதே எண்பதுகளில் யதார்த்த சினிமாவின் அலை உதயமாகியது. மகேந்திரனும், பாலுமகேந்திராவும் இதன் முன்னோடிகளாக இருந்தார்கள். ஆனால் வணிக சினிமா என்னும் சுனாமி முன்பு இந்த சிறு அலை துவங்கிய வேகத்தில் காணாமல் போனது.

இதற்குப் பிறகு ‘மாஸ்’ என்கிற சனியன் தமிழ் சினிமாவை பிடித்துக் கொண்டது. எம்.ஜி.ஆர் ‘மான் கொம்பு’ என்கிற எளிய ஆயுதத்தை வைத்துக் கொண்டு வில்லன்களை வீழ்த்திய அதே விஷயத்தை ஹெலிகாப்டர், ராக்கெட்டையெல்லாம் உடைத்து பிரம்மாண்டமாக காட்டினார்கள். தனிநபர் சாகசம் மூலம் சமூகத்தின் அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் தீர்த்து விடுவது போல் பம்மாத்து காட்டினார்கள்.

இந்தப் பிரம்மாண்டம் என்னும் அபத்தம் நாளுக்கு நாள் பெருகிக் கொண்டே போனாலும் கதை என்னும் ஆதார விஷயத்தை இன்னமும் பூதக்கண்ணாடி வைத்து தேடத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. அதே பழைய தேய்வழக்கு விஷயங்களை பளபளப்பான ஜிகினா பேப்பரில் சுற்றி பெரும் வணிகமாக்கும் போக்கு தொடர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. மக்களும் சலிக்காமல் இவற்றிற்கு ஆதரவு தருகிறார்கள்.

இதற்கு இயக்குநர்களை மட்டுமே குறை சொல்ல முடியாது. அபத்தங்களுக்கு இடையேயும் பல்வேறு சிரமங்களுக்குப் பிறகு அற்புதங்களை நிகழ்த்த சில அரிய படைப்பாளிகள் தயாராகத்தான் இருக்கிறார்கள். இதற்கு ஆதரவு தர வேண்டிய நோக்கில் மக்களின் ரசனையும் நிறைய மாற வேண்டியிருக்கிறது. உலக சினிமாவின் தரம் இளைய தலைமுறையினரிடம் பரிச்சயமாகிக் கொண்டு வரும் சூழலில் இன்றைய தமிழ் சினிமாவும் அந்த எதிர்பார்ப்பின் நெருக்கடிக்கு ஈடு கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதை நோக்கிய முயற்சிகளும் ஒருபக்கம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கையில் இன்னொரு பக்கம் ‘மாஸ்’ சினிமாவின் அபத்தங்களும் ஓய்ந்தபாடில்லை.

நம்மைச் சுற்றியே ஏராளமான கதைகளும் கதை மாந்தர்களும் இருக்கும் போது ‘இருக்கும் இடத்தை விட்டு இல்லாத இடத்தில் தேடியலைவதும்’ நின்றபாடில்லை. “கதை.. சார்.. கதை… அது ஒண்ணு மாத்திரம் கிடைச்சிருச்சின்னா.. சூட்டிங்கை ஆரம்பிச்சிடுவேன்” என்கிற செல்லப்பாக்களின் குரல் இன்னமும் ஒலித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

(அந்திமழை நவம்பர் 2019 இதழில் பிரசுரமான கட்டுரையின் முழு வடிவம்) 


suresh kannan