'ஈழப்பிரச்சினை' எனும் விற்பனைப் பொருள்

இலங்கை அரசு விடுதலைப்புலிகளுடனான கடைசிக்கட்ட போரில் ஈடுபட்டு பல அப்பாவி பொதுமக்களை அழித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய கொந்தளிப்பான சூழ்நிலையில் அதனை முன்னிட்டு தமிழகத்தில் அரசியல் வியாபாரம் படு வேகமாக சூடு பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

பெரும்பான்மையான கட்சிகளின் இப்போதைய விற்பனைப் பொருள் 'ஈழப்பிரச்சினை'. அவரவர் திறமைக்கேற்ப தங்களின் மார்க்கெட்டிங் உத்திகளை பயன்படுத்தி பொதுமக்களிடம் உரக்க கூவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். திமுக இந்த வியாபாரத்தில் பல ஆண்டுகளாக ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த அனுபவத்தைப் பெற்றிருந்தாலும் அதனுடைய பாசாங்கும் அரசியல் சுயலாப நோக்கங்களும் பகிரங்கமாக வெளிப்பட்டு விட்ட சூழ்நிலையில் மக்களின் நம்பிக்கையை பெரும்பாலும் இழந்துவிட்டது. திமுக ஏற்கெனவே பெற்ற லாபத்தைக் கண்டு பாமகவும் இந்த வியாபாரத்தை சூழ்நிலைக்கேற்ப நடத்திக் கொண்டு வருகிறது. மதவாதக் கட்சியான பாஜகவும் இந்த தேர்தலில் இதைக் கூவுவதைக் காணும் போது விற்பனைப் பொருளின் வணிக மதிப்பு அதிகமாகிவிட்டதாகவே தோன்றுகிறது. மதிமுக அல்லது வைகோ தொடர்ந்து இந்த பிராண்டை உறுதியாக விற்பனை செய்துக் கொண்டிருந்தாலும் விடுதலைப்புலிகளின் மீதான கண்மூடித்தனமான ஆதரவும் ஜெவுடன் கூட்டணி அமைத்ததும் நிறுவனத்தின் மீதான நம்பகத்தன்மையை குறைத்து விட்டது.

ஆனால் மிகுந்த ஆச்சரியத்தை அளிப்பது என்னவென்றால் இந்த விற்பனைப் பொருளை பல ஆண்டுகளாக புறக்கணித்துக் கொண்டிருந்த அதிமுக நிறுவனம் திடீரென்று பெருவிருப்பத்துடன் இதன் மீது காதல் கொண்டு இதனுடைய ஒட்டுமொத்த டீலர்ஷிப்பை ஏற்றுக் கொண்டதுதான். 'எனது மேனியழகின் ரகசியம்' என்று நடிகை விளம்பரங்களில் அருள்வாக்கு அளித்தவுடன் எப்படி அந்த விற்பனைப் பொருள் 'மளமள'வென காலியாகி லாபத்தை அதனுடைய தயாரிப்பாளருக்கு ஈட்டித்தருகிறதோ, அதே போன்றதொரு பரவசமான விற்பனை இன்று 'ஜெ'க்கு ஆதரவாக இணையத்தில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

()

'நான் ஆட்சிக்கு வந்தால் தமிழ் ஈழத்தை பெற்றுத் தருவேன்' என்று இதுவரை ஈழப்பிரச்சினையில் எதிர்நிலையைக் கொண்டிருந்த திடீர் ஞானோதயம் பெற்ற ஜெ. முழங்கியவுடன் வேறுவழியின்றி கருணாநிதி கூட்டணியே கதி என்று கிடந்தவர்கள் வீறுகொண்டு 'ஜெ'வை நோக்கி பாய்ந்து வர யோசனை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் நோக்கம் 'ஜெ'வை ஜெயிக்க வைப்பது என்பதை விட திமுக கூட்டணியை தோற்கடிப்பது என்பதுதானாம். நாளைக்கே 'ஜெ' இன்னொரு அந்தர்பல்டி அடித்து 'இலங்கையின் உள்நாட்டுப் பிரச்சினையில் தலையிடுவது தர்மமாகாது' என்று பிரேமானந்தாவிடம் ஞானோதயம் பெற்று அருளாசி கூறினால் உடனே விஜயகாந்த்தையோ கார்த்திக்கையோ நோக்கி ஓடுவார்களாக இருக்கும். இப்படி கேனத்தனமாக சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதனால்தான் 'ஈழப்பிரச்சினை'யை முன்னுறுத்தி தமிழக அரசியல்வாதிகள் நீண்ட காலமாக நம்மை ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஈழப்பிரச்சினையில் திடீரென்று இவ்வளவு கரிசனம் காட்டும் இந்த தமிழக அரசியல் கட்சிகள் தங்களிடையே உள்ள கருத்து வேறுபாடுகளை சற்று ஒதுக்கி வைத்து விட்டு ஏன் இந்த நாடாளுமன்ற தேர்தலை ஒட்டுமொத்தமாக இணைந்து புறக்கணிக்கக்கூடாது?

கேட்பதற்கு நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத, ஜனநாயகத்திற்கு எதிரான கருத்தாக தோன்றினாலும் இந்தப் பிரச்சினையை கண்டும் காணாமலும் இருக்கும் மத்திய அரசுக்கு தரும் அதிர்ச்சி வைத்தியமாக தர எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் ஏன் முன்வரக்கூடாது? அவ்வாறு மட்டும் நடந்து விட்டால் அது தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு பெரும் புரட்சியாகவே திகழும். ஆனால் பெயரில் மாத்திரம் புரட்சியை வைத்திருக்கும் அரசியல் வியாபாரிகள் இப்படியொரு சாத்தியத்தை பற்றி யோசிக்கக்கூட மாட்டார்கள். அதிகாரத்தை கைப்பற்றுவதன் மூலம்தான் பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு பெற்றத்தர முடியும் என்றொரு விவாதம் எழுமானால் இதுவரை பெற்றிருந்த அதிகாரத்தை வைத்துக் கொண்டு இவர்கள் கிழித்ததுதான் என்ன? அதிகபட்சம் சபாநாயகரின் இருக்கையின் முன்னால் சற்று கூவியது மாத்திரம்தான்.

ஜெவின் இந்த சவடாலை எதிர்பார்க்காத கருணாநிதி, இதை அதிரடியாக எதிர்கொண்டு தம்மை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் யோசனையில் தன்னுடைய வழக்கமான திடீர் உண்ணாவிரத நாடகத்தை நிகழ்த்திவிட்டார். அவருடைய உண்ணாவிரதத்தினால்தான் இலங்கை அரசு போரில் 'கனரக ஆயுதங்களை பயன்படுத்தக் கூடாது' என்று அதனுடைய இராணுவத்தினருக்கு உத்தரவிட்டிருப்பது நிகழ்நதது என்கிற திமுகவினரின் வெற்றி கோஷத்தை [போர் நிறுத்தம் என்று இதை பசப்புகிறார்கள்] ஒரு பேச்சுக்கு ஏற்றுக் கொள்வோம் என்றாலும் கூட இதை ஏன் அவர் முன்னரே செய்து பலத்த சேதத்தை தடுத்து நிறுத்தியிருக்கலாமே? என்கிற கேள்வியும் இயல்பாகவே எழுகிறது.

()

ஜெவின் இந்த திடீர் சவடாலில் தமிழக மக்கள் ஏமாந்து விடக்கூடாது என்பதுதான் என்னுடைய பிரதான கவலை. 'கருணாநிதியை' எப்படியாவது தோற்கடிக்க வேண்டும் என்கிற வெறியில் அவர் அடித்திருக்கும் ஸ்டன்ட் இது. ஜெ எப்படி ஒரு பாசிச மனப்பாங்கு கொண்டவர், சந்தர்ப்பவாத அரசியல் நடத்துபவர் என்பதை பல முறை முன்பே நிருபித்திருக்கிறார். அப்படியொரு ஆளுமையின் உறுதிமொழியை ஒரு பேச்சுக்குக்கூட நம்புவது அபத்தமானது. மேலும் திமுக கூட்டணியின் மீதுள்ள கோபத்தை நிரூபிக்க ஜெ. கூட்டணிக்கு வாக்களிப்பது அதனினும் அபத்தமானது. எலியை ஒழிக்க வீட்டைக் கொளுத்துவதற்கு ஒப்பானது இது.

மேலும் இது ஒரு நாடாளுமன்றத் தேர்தல். இதில் தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை இப்போதுள்ள சூழ்நிலையில் ஈழப்பிரச்சினை ஒரு பிரதானமான அஜெண்டாவாக இருந்தாலும் ஐந்து வருடங்கள் நம்மை ஆட்சி செய்யப் போகிறவர்கள் என்று நாம் நம்புவர்களை தேர்ந்தெடுக்கும் போது தொலைநோக்குப் பார்வையோடு தேசியக் கண்ணோட்டத்தில் உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகளையும் அதனுடன் இணைத்துத்தான் இந்த தேர்தலை அணுக வேண்டும்.

இடியாப்ப சிக்கலான கூட்டணியைக் கொண்டிருக்கும் தமிழக அரசியல் கட்சிகளால் மிகுந்த குழப்பத்திற்குள்ளாகியிருக்கும் நான் இந்த தேர்தலை எவ்வாறு எதிர்கொள்வேன் என்று யோசித்த போது கீழ்கண்ட சாத்தியங்கள் தோன்றின.

1) எந்த அரசியல் கட்சி என்பதை பார்க்காமல் இருப்பதிலேயே தகுதியான வேட்பாளராக பார்த்து வாக்களிப்பது. இதில் நேர்மையான சுயேச்சைகளாக கருதப்படுகிறவர்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது. உதாரணம்: தென்சென்னையில் போட்டியிடும் டிராபிக் ராமசாமி போன்றோர்.

2) யாருமே தகுதியான வேட்பாளர்களாக தோன்றவில்லையெனில் 'யாருக்கும் ஒட்டளிக்க விருப்பமில்லை' என்கிற 49ஓ-வாய்ப்பை தேர்ந்தெடுப்பது. ஆனால் இது நடைமுறையில் அதிகம் சாத்தியமில்லை. ஒரு விண்ணப்ப படிவம் வாங்குவதற்கே பத்து முறை அலைய வைக்கும் அரசு இயந்திரம் நிச்சயம் இதற்கு ஒத்துழைக்காது.

3) எனவே ஜெயிப்பதற்கு வாய்ப்பேயில்லாத கடைசி வரிசையில் இருக்கும் சுயேச்சைக்கு வாக்களித்து தம்முடைய வாக்கு வீணாகக்கூடிய சாத்தியத்தையும் முறைகேடாக பயன்படுத்தக்கூடிய சாத்தியத்தையும் தடுப்பது.

[-எதிர்கருத்தைக் கொண்டிருந்தாலும் சரி- ஆரோக்கியமான, ஆக்கப்பூர்வமான பின்னூட்டங்கள் மாத்திரமே பிரசுரிக்கப்படும். எதற்காக இந்த குறிப்பு என்றால் சமீப காலமாக நான் நிறைய அநாயவசியமான பின்னூட்டங்களை நீக்குவதிலேயே நிறைய நேரத்தை செலவழிக்க வேண்டியிருக்கிறது. திரைப்படம் தொடர்பான எனது பதிவிற்கு இன்னொரு பதிவுடன் சம்பந்தப்படுத்தி நிறைய ஆபாச வார்த்தைகளுடனான பின்னூட்டங்கள் வந்தன. ஒருவர் தன்னுடைய கருத்தை சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்தும் சூழலை இணைய வெளி அமைத்து தராமலிருப்பது குறித்து யோசிக்க ஆயாசமாக இருக்கிறது.]

suresh kannan

குங்குமப்பூவும் கொஞ்சும்புறாவும்

பருத்தி வீரன், சுப்ரமணியபுரம், பூ, வெண்ணிலா கபடிகுழு.... என்று 1980-களைப் போல தமிழ்த்திரையுலகில் தற்போது ஒரு புதிய அலை வீசுவதைக் குறித்துக் காண சற்று சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது. இதை எந்திரனோ சந்திரனோ வந்து கெடுத்து விடக்கூடாமல் இருப்பதாக. என்றாலும் நான் அவ்வப்போது சொல்லிக் கொண்டு வருவது போல் வழக்கமான வணிகநோக்குப் படங்களிலிருந்து சற்றே விலகி நிற்கும் படங்களைக்கூட உலகத் தரமான படைப்புகளாக கொண்டாட வேண்டிய துரதிர்ஷ்டவசமான நிலையில் நாம் இருக்கிறோம். சமீபத்திய உதாரணம், நான் கடவுள். மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலான நேரத்தை எடுத்துக் கொண்டு பாலா அவசர அவசரமாக கிளறிய ஆறிப் போன உப்புமா படமது. ஆனால் சாரு அதை அகிராவின் படத்தோடு ஒப்பிட்டு சிலாகிக்கிறார். சரி அது அவரது பிரச்சினை. நான் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. சுமார் எழுபத்தைந்து ஆண்டுகளைக் கடந்தும் தமிழ்ச் சினிமா இன்னும் தவழும் நிலையிலேயே இருக்கிறது என்பதுதான் யதார்த்தமான உண்மை.

கு... கொ..... வின் போஸ்டர்களே சற்று வித்தியாசமான திறமையான தொனியில் இருந்ததையும் தொலைக்காட்சியில் இந்தப்படத்தைப் பற்றின நிகழ்ச்சிகளையும் காட்சித்துணுக்குகளையும் கவனித்த போது இதுவும் மேற்கூரிய திரைப்படங்களைப் போன்ற திறமையான முயற்சிகளில் ஒன்றாக இருக்குமோ என்று யூகித்தேன். நான் யூகித்தது சரிதான் என்று சொல்ல விடாதவாறு படத்தின் இயக்குநர் ராஜாமோகன் செய்துவிட்டார் என்பது குறித்து வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. ஏன்..? சொல்கிறேன்.

பாரதிராஜாவின் படங்கள், பாலாஜி சக்திவேலின் காதல், அமீரின் பருத்திவீரன் போன்றவை ராஜாமோகனை மிகவும் பாதித்திருக்க வேண்டும். தவறில்லை. ஆனால் 'முட்டம்' லொக்கேஷனிலேயே எடுத்தால் அதுவும் இன்னொரு 'கடலோர கவிதைகள்' மாதிரி ஆகிவிடும் என்று கணக்கு போட்டதுதான் தவறு. நாகர்கோவிலின் அருகே உள்ள இடத்தில் நிகழ்வதாக சித்தரிக்கப்படும் இத்திரைப்படத்தில் படத்தின் ஆரம்பக் காட்சிகளைத் தவிர யாருமே அந்த வட்டார வழக்கில் பேசுவதாகத் தெரியவில்லை. இந்த வட்டாரவழக்கு, நேட்டிவிட்டி, அகேலா கிரேன், டோனிங், கலர் கரெக்ஷன் இன்னபிற கசுமால விஷயங்களை மாத்திரம் வைத்துக் கொண்டு ஒரு தரமான படத்தை தரமுடியாது. இவையெல்லாம் ஒரு பேப்பர், பேனா மாதிரிதான். எழுதும் விஷயமும் பாணியும்தான் முக்கியம்.

()

பதின்ம வயதுகளில் உள்ளவர்களாக சித்தரிக்கப்படும் அந்த இளைஞனும் யுவதியும் புல்மேட்டிலும், கடற்கரையிலும் காதலிப்பதை நிதானமாக காண்பித்து விட்டு படம் அடுத்த தளத்திற்கு நகர்வதற்குள் இடைவேளை வந்துவிடுகிறது. [இந்த இடைவேளை என்கிற லெளதீக சமாச்சாரத்தை மனதில் வைத்துக் கொண்டு திரைக்கதை எழுதுகிறவர்களை உடனடியாக நாடு கடத்த வேண்டும்]. படத்தின் இறுதிக்காட்சியில் ஸ்லோமோஷனில் ஓடிவந்து காதலர்கள் இணைகிற அபத்தங்கள் எல்லாம் இல்லாமல் உடனடியாகவே அந்த யுவதிக்கும் வில்லனுக்கும் திருமணமாகி விடுகிறது. பிறகு நடப்பது கொஞ்சம் பார்த்திபன்தனமான 'எங்கிருந்தாலும் வாழ்க அல்லது சாக'.

படத்தின் நாயகனாக அறிமுகமாகியிருக்கும் ராமகிருஷ்ணன் ஆரம்பகால பாண்டியராஜன் போல் இருக்கிறார். [இவர் சேரனிடம் உதவி இயக்குநராக இருந்தவராம். சேரனும் அவரைச் சேர்ந்தவர்களும் நடிப்பதற்கு வரக்கூடாது என்று தயாரிப்பாளர் கவுன்சிலில் யாராவது புகார் தரலாம்] :-) ஆரம்பத்தில் சற்று அந்நியமாகத் தெரிந்தாலும் போகப் போக பழகி விடுகிறார். படத்தின் பிந்தையக் காட்சிகளில் சற்று நடிக்கவும் செய்கிறார்.

படத்தின் நாயகி தனன்யாவும் அவ்வாறே. ராமகிருஷ்ணன் +2 படிப்பதாக காட்டியிருப்பது சற்று பொருந்தாமல் உள்ளதைப் போல் அல்லாமல் நிஜமாகவே ஒரு பதின்மவயதுப் பெண்ணுக்குரிய தோற்றத்துடன் சினிமாத்தனமான முகத்துடன் இல்லாமல் இயல்பாக இருக்கிறார். எப்படியோ சிரமப்பட்டாவது நடித்துவிடுகிறார். இவ்வாறான இயல்பான, பொருத்தமான முகங்களை பிரதான பாத்திரங்களாக தேர்ந்தெடுத்தற்காகவே இயக்குநரைப் பாராட்டலாம். பார்த்து பார்த்து சலித்துப் போன எரிச்சலையடைய வைக்கும் வணிக பிம்பங்களின் நடுவே இம்மாதிரியான next door பிம்பங்கள் படைப்போடு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஆனால் இவர்களை விட நாயகனின் அம்மா, நாயகியின் பாட்டி, தருமனின் அக்கா போன்றவர்கள் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார்கள். ஊர் நடுவே அவமானப்பட்டு திரும்பும் போது பேருந்தில் அமர்ந்திருக்கும் பாட்டியின் ஒரு முகபாவம் என்னை மிகவும் சலனப்படுத்தியது. ஆரம்பகால ரஜினியின் பில்டப்களோடு அறிமுகமாகும் தருமன் பாத்திரத்தில் தோன்றுபவரும் நன்றாக வில்லத்தனத்தை காட்ட முயன்றிருக்கிறார்.

ஆரம்பக் காட்சிகளில் முட்டத்தின் நிலப்பரப்புகளையும் கடற்பரப்புகளையும் பிரமிப்பான பிரேம்களாக தந்திருக்கும் சித்தார்த்தின் காமிரா மனிதர்களைக் காட்டும் போது சற்று மெளனமாகிப் போயிருக்கிறது. யுவனின் சில பாட்டுக்கள் கேட்பதற்கு நன்றாகவே இருந்தாலும் ஏதோ பாப் மியூசிக் பாணி போல அவரே வழக்கமான தொனியில் கட்டாயமாக ஒரு பாட்டு பாடுவதை நிறுத்தி வைப்பது நலம். பின்னணி இசையைப் பொறுத்தவரை அவர் தந்தையிடமிருந்து கற்க வேண்டியது கடலளவு இருக்கிறது.

கடற்கரையின் அருகே அமைக்கப்பட்டிருக்கும் செயற்கையான கோயில், திருவிழாபாட்டு, அதில் போடப்படும் கரகாட்டக்காரன் திரைப்படத்தின் டிஜிட்டல் பிரிண்ட் (ஆனால் வசனத்தில் "பழய பிரிண்டுப்பா" என்கிறார்கள்), கட்டுப்பாடான கிராமத்தில் காதலர்கள் சுதந்திரமாக உலவுவது, இதை நாயகனின் அம்மா அறியாமலிருப்பது ... என்று பல குறைபாடுகள் படத்தின் சுவாரசியத்தை குறைத்து விடுகிறது.

இயக்குநர் ராஜாமோகன் நிஜமாகவே ஒரு நல்ல படத்தை தந்துவிட வேண்டும் என்று சிரத்தையாகவே உழைத்திருக்கிறார் என்பது தெரிகிறது. ஆனால் வலுவில்லாத கதை, சுவாரசியமற்ற திரைக்கதை, தமிழ்ச்சினிமாவின் சில கிளிஷேவான சமாச்சாரங்கள், கிளைமேக்சில் நாயகனும் நாயகியும் இறந்து போனால் படம் வெற்றி பெறும் என்று ஒருவேளை நம்பின சென்டிமென்ட்... போன்றவைகளினால் ஒரு நல்ல திரைப்படத்தை கண்டோம் என்று பார்வையாளனை உணர வைப்பதிலிருந்து நிறையவே விலகிப் போயிருக்கிறார்.

படத்தின் பெரும்பான்மையான பிரேம்களை சில குறிப்பிட்ட பாத்திரங்களே பெரும்பான்மையாக ஆக்ரமித்துக் கொள்கின்றன. இதனால் ஏற்படும் பார்வையாளனுக்கு ஏற்படக்கூடிய சலிப்பை பல சுவாரசியமான பாத்திரங்களை உருவாக்கியிருப்பதன் மூலம் இயக்குநர் அதை தவிர்த்திருக்கலாம். உதாரணமாக 'வெண்ணிலா கபடி குழுவில்' ஒரு காட்சி. நாயகன் நாயகியை ஒட்டமும் நடையுமாக பல குறுக்குச் சந்துகளில் தொடர்ந்து போகிறான். ஒரு கட்டத்தில் அவளைத் தவற விட்டு விடுகிறான். அந்த வழியாக தடியை ஊன்றிக் கொண்டு மிக மெதுவாக போயக் கொண்டிருக்கும் ஒரு முதியவர் இருவரையுமே கவனிக்கிறார். நாயகன் அவரிடம் 'அந்த பெண் எந்தப் பக்கம் போனாள்?' என்று பார்வையாலேயே கேட்கிறான். மிகவும் ரசிக்கத்தக்க ஒரு கேலிப்புன்னகையுடன் அந்த முதியவர் அந்தப் பெண் போன திசையை தடியினால் சுட்டிக் காட்டுகிறார். மிகக் குறுகிய நேரமாக இருந்தாலும் இந்தக் காட்சிக் கோர்வை உலகத்தரத்தி்ல் உருவாக்கப்பட்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. கு.... கொ....வில் நாயகன் "அம்மான்னா எனக்கு உசுரு" என்கிறான். ஆனால் அவனும் அம்மாவும் வீட்டில் இருப்பது போன்று ஒரு பிரேம் கூட இல்லை. அந்தக் கிராமத்தில் உள்ள பல கேரெக்டர்களை சுவாரசியமாக பயன்படுத்தியிருக்கக்கூடிய வாய்ப்பை இயக்குநர் தவறவிட்டிருக்கிறார் என்றே தோன்றுகிறது.

கடற்கரை அருகே ஒரு தெய்வச்சிலை காட்டப்படுகிறது. தங்களுடைய வாழ்வு நன்றாக அமைய வேண்டுமென்று அந்தச் சிலையை அந்த இளம் காதலர்கள் வேண்டிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அதற்கு எந்தவொரு பலனுமிருப்பதில்லை. தங்களுடைய எதிர்பார்ப்பிற்கு நேர்மாறான நிகழ்வுகளின் பிறகு அந்தச் சிலையை வெறுப்புடனும் வன்மத்துடனும் நோக்குகிறார்கள். ஆனால் எந்தவித பிரக்ஞையுமின்றி அந்தச் சிலை அனைத்து கண்ணீருக்கும் ஒரு மெளன சாட்சியாகவே நிற்கிறது. இயக்குநர் ராஜாமோகன் கடவுள் மறுப்புக் கொள்கை உடையவராக இருப்பாரோ என்னமோ? இதே ராமநாராயணன் என்றால் கிராபிக்ஸ் உதவியுடன் பிரம்மாண்ட மாயாஜாலமெல்லாம் நிகழ்த்தி அந்தக் காதலர்களை ரம்யாகிருஷ்ணன் அல்லது மீனா வகையறாக்கள் உதவியுடன் இணைத்து வைத்திருப்பார்.

தமிழ்ச்சினிமா 'காதல்' என்கிற கச்சாப் பொருளிலிருந்து விலகி வரவேண்டும் என்பதே இந்தப்படத்தின் நீதியாக இருந்தாலும் எனக்கு நாயகியின் பாத்திரத்தின் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தத விதம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. இந்தியா போன்ற இன்னும் பெரும் நாகரித்தை எட்டாத நாடுகளில் ஆண்களைப் போல் தங்கள் வாழ்க்கையை தாங்களே அமைத்துக் கொள்ளும் சுதந்திரமும் உரிமையும் பெண்களுக்கு மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. எனவே காற்றில் பறக்கும் சருகு போல எவ்வித கேள்விகளுமின்றி தங்கள் மீது திணிக்கப்படும் வாழ்க்கையை ஏற்றுக் கொள்ளும் கட்டாயத்தில் அவர்கள் இருக்கிறார்கள். இப்படத்தில் வரும் நாயகியும் அப்படித்தான். தன்னை 'நன்றாக பார்த்துக் கொள்வதாக' சொல்லும் காதலனை முழுமையாக நம்பும் அவள் அவமானப்பட்டு ஊரைவிட்டு வெளியேற நேரிடுகிறது. பின்னர் ஒரு ரவுடியை திருமணம் செய்து கொள்ள நேரிடுகிறது. ஆனால் அங்கிருந்தும் வெளியேறும் அவளை அக்காவின் கணவராக வருபவரும் அடைய துடிக்கிறார். பொதுவாக பெண்களுக்கு 'Security conscious' நிறைய உண்டு என்றும் அதைத் தரக்கூடியவர்களாக அவர்கள் நம்புவர்களைத்தான் அவர்கள் நெருங்கிப் போவார்கள் என்பது உளவியல் ரீதியிலான கருத்து. அது உண்மையாகத்தான் இருக்கக்கூடும். ஏனெனில் உடல்ரீதியான,சமூகரீதியான வன்முறை நெருக்கடிகளை அவர்களால் தனியே எதிர்கொள்ள முடியாதது இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம்.



()

தமிழகத்தில் எனக்குப் மிகவும் பிடித்த ஆளுமைகளுள் எஸ்.பி. பாலசுப்பிரமணியத்துடையதும் ஒன்று. அவர் நலமாக இருக்க ஒருமுறையாவது இந்த திரைப்படத்தை அரங்கில் கண்டு களிக்குமாறு உங்களை வேண்டிக் கொள்கிறேன். :-)

suresh kannan