மெய்ப்பொய்கை - பாலியல் பெண்களின் துயரம்

உலக அளவில் புராதனமானவற்றில் ஒன்று பாலியல் தொழில். இதை தொழில் என்பதை விடவும் ஆணாதிக்கத்தின் அப்பட்டமான குறியீட்டு நிகழ்வு என்று  சொல்வது இன்னமும் பொருத்தமாக இருக்கும். பெண்ணை சக ஜீவியாக கருதாமல் வெறும் உடலாக கையாண்டு  அவர்களை பண்டத்தைப் போல நுகரும், வணிகம் செய்யும் அவலத்தின் பின்னணியில் ஆண் சமூகத்தின் வக்கிரங்களுக்கே பெரும்பாலான பங்குண்டு. இளம் பெண்கள், குழந்தைகள் என்று வயது வித்தியாசமில்லாமல் இந்த அவலத்திற்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்தியா போன்ற பாலியல் வறட்சி பெருகியோடும் தேசத்தில் பாலியல் தொழிலை சட்டப்பூர்வமானதாக ஆக்கவேண்டுமா, வேண்டாமா என்கிற விவாதம் நீண்ட காலமாக நடைபெறுகிறது. பாலியல் தொழி்லில் ஈடுபடுவர்களுக்கும், அது சார்ந்த திரைப்படங்களில நடிக்கும் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பாக முறையான சட்டங்கள், விதிமுறைகள் போன்றவை மேற்கத்திய நாடுகளில் இருக்கின்றன என்று நம்பப்படுவது கூட ஒருவகையில் பொய்யே.

'I am Jane Doe' என்கிற ஆவணப்படத்தை சமீபத்தில் பார்த்தேன். சில அமெரிக்கத் தாய்மார்களுக்கும் ஓர் இணையத்தளத்திற்கும் இடையே பல வருடங்களாக நிகழ்ந்த ஒரு வழக்கின் பயணத்தை விவரிக்கும் ஆவணப்படம். சராசரி குடும்பத்தைச் சார்ந்த அவர்களுடைய அப்பாவி மகள்கள் பாலியல் கும்பலால் கடத்தப்படுகிறார்கள். கடத்தப்பட்ட சில மணி நேரங்களுக்குள் அவர்களின் புகைப்படங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட இணையத்தளத்தில் கண்சிமிட்டல்களுடன் காட்டப்படுகின்றன. வாடிக்கையாளர்கள் உடனே அதிலுள்ள தொடர்பு எண்களை ஆவலுடன் குறித்துக் கொள்கிறார்கள். மறைமுகமாக பாலியல் வணிகத்திற்கு அந்த இணையத்தளம் துணைபோகிறது. வருமானம் டாலர்களில் கொட்டுகிறது.

அந்த இணையத்தளத்தை தடை செய்யச் சொல்லி நீதிமன்றத்தை நாடுகிறார்கள் பெற்றோர்கள். வெளிப்படையாகவே தெரியும் அநீதிதான். ஆனால் நீதிமன்றம் தனது கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு சட்டப்புத்தகத்தை விரல்களால் தடவிப்பார்த்து விட்டு வழக்கை தள்ளுபடி செய்கிறது. ஏனெனில் அந்த இணையத்தளத்தின் வாடிக்கையாளர்களில் நீதிபதிகள் முதற்கொண்டு மதகுருமார்கள், அரசு அதிகாரிகள் வரை பல பெரியமனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அரசியல் சட்டத்திலுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவின் துணை கொண்டு இணையத்தளத்தால் மிக துணிச்சலுடன் தன் அராஜகத்தை தடங்கல் ஏதுமின்றி தொடர முடிகிறது. பல வருடமாக நீளும் சட்டப் போராட்டங்களுக்குப் பின்பே அந்த இணையத் தளத்தை முடக்க முடிகிறது. பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் பெற்றோர்கள், சமூகநீதி ஆர்வலர்கள், பாலியல் மாஃபியா கும்பலை துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ளும் மனச்சாட்சியுள்ள வழக்கறிஞர்கள் ஆகிய பல நபர்களின் உழைப்பிற்குப் பின்புதான் நீதி மெலிதாக கண்விழித்து பார்க்கிறது.

தனிநபர்களுக்கான சட்டங்கள் முறையாக பின்பற்றப்படுவதாக நம்பப்படும் மேற்கத்திய நாடுகளிலேயே இந்த நிலைமை என்றால் இந்தியா மூன்றாம் உலக நாடுகளின் நிலைமை என்ன? இங்கு நிகழும் பாலியல் வணிகம் என்பது ஏறத்தாழ இறைச்சிக்காக அடிமாடுகளை வண்டியில் நெருக்கி ஏற்றிச் செல்வது போன்ற பரிதாபமான வணிகம்தான்.  கேள்வி கேட்பவர்களே கிடையாது. பல கோடி ரூபாய் புழங்கும் இந்த வணிகத்தை அரசு, நீதி, காவல் என்று எல்லாத்துறைகளும் கண்டும் காணாமலும் இருக்கின்றன. மறைமுகமாக இதன் கூட்டாளிகளே இருப்பவர்களும் இவர்களே. மிகப் பிரதானமாக இதன் வாடிக்கையாளர்களும். அதாவது பொதுசமூகத்தின் பெரும்பகுதி.

**

பாலியல் தொழிலும் அது சார்ந்த பல விஷயங்களும் கோடிக்கணக்கில் பணம் புழங்கும் சர்வதேச வலைப்பின்னலாகி விட்டது. எவராலும் தடுக்க முயலாத, கட்டுப்படுத்த இயலாத ஒரு வணிகம். திரைப்படங்கள், பத்திரிகைகள், வெகுசன இதழ்கள், தொலைக்காட்சிகள் என்று பல்வேறு ஊடகங்களும் பெண்ணுடலின் கவர்ச்சி பிம்பத்தை மையமாக்கி பிழைப்பு நடத்துகின்றன. பாலியல் தொழிலின் இன்னொரு வகையான வணிகம் இது.

பாலியல் தொழிலில் சிக்கி பல்வேறு அவஸ்தைகளுக்கு ஆளாகும் பெண்களின் துயரத்தைப் பேசும் இலக்கியம் மிகக் குறைவானது. விளிம்புநிலை சமூகத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட கலைஞர்களும் எழுத்தாளர்களும் அச்சமூகத்தின் துயரத்தை தங்களின் அபாரமான எழுத்தாற்றலின் மூலம் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். நவீன தமிழ் இலக்கிய சூழலில், “கற்பு, கற்பு என்று கதைக்கிறீர்களே, இதுதானய்யா பொன்னரகம்’ என்று யதார்த்தத்தை போட்டுடைத்த முன்னோடிக் குரல் புதுமைப்பித்தனுடையது. இவ்வகையான கலைஞர்களின் குரல்கள், இந்தியாவெங்கும் ஒலித்திருக்கின்றன.

பாலியல் பெண்களின் துயரத்தை மையமாகக் கொண்டு உரையாடும் இருபத்தோரு இந்தியச் சிறுகதைகளை தொகுத்திருக்கிறார் ருச்சிரா குப்தா. ஹிந்தி, மராத்தி, மலையாளம், கொங்கணி, அஸ்ஸாம், ஒடியா என்று பல மாநிலங்களைச் சார்ந்த எழுத்தாளர்களின் சிறுகதைகளைக் கொண்ட தொகுப்பு இது. ஆங்கிலச் சிறுகதையும் உண்டு. கமலாதாஸ், புதுமைப்பித்தன், சாதத் ஹசன் மண்ட்டோ, பிரேம்சந்த், இந்திரா கோஸ்வாமி என்பது போன்ற சிறந்த எழுத்தாளர்களின் அபாரமான வரிசை. 

நியூயார்க் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராக இருக்கும் ருச்சிரா குப்தா ஒரு பெண்ணியவாதி. பாலியல் தொழிலுக்காகப் பெண்கள் கடத்திச் செல்வதை எதிர்த்துப் போராடும் அமைப்பொன்றை (Apne Aap Women Worldwide) நிறுவியிருக்கிறார். ஏறத்தாழ இருபதாயிரம் பெண்கள் பாலியல் தொழிலில் இருந்து மீட்கப்படுவதற்கு உதவியிருக்கிறார்.

‘River of Flesh and other Stories’ (சதை நதி மற்றும் இதர கதைகள்) என்கிற ருச்சிரா குப்தாவின் ஆங்கில தொகுப்பு நூலின் தமிழாக்கம், கிழக்கு பதிப்பகத்தின் மூலமாக தமிழில் வெளியாகியிருக்கிறது. எழுத்தாளர் சத்தியப்பிரியன் இந்தச் சிறுகதைகளை அபாரமாக மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

**

‘குட்டி வேசிக்கு ஒரு பொம்மை’ என்கிற கமலாதாஸின் முதல் சிறுகதையே இந்தத் தொகுப்பின் உள்ளடக்கத்தை துல்லியமாக தெளிவுப்படுத்தி விடுகிறது. பராமரிக்க ஆளில்லாத காரணத்தினால் தன் மகளை ஒரு வேசை விடுதியில் ஒப்படைத்து விட்டு பணம் வாங்கிக் கொண்டு செல்கிறாள் தாய். தன்னைப் போல் வேறொரு சிறுமியும் அங்கிருப்பதை பார்க்கிறாள் ருக்மணி. இருவரும் தோழி்களாகி விளையாடுகிறார்கள். தங்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் அவலம் குறித்து கூட அவர்களுக்கு தெரிவதில்லை. ‘அந்த’ நேரத்தில் மட்டும் வலியைப் பொறுத்துக் கொண்டு மறுபடியும் உற்சாகமாக விளையாட்டைத் தொடர்கிறார்கள்.

விடுதியின் தலைவியான லட்சுமி அங்குள்ள பெண்களை தன்னுடைய மகள்களைப் போல பார்த்துக் கொள்ளும் பெருமையுடன் இருக்கிறார். அதுவொரு இயல்பான தொழில் என்பது போன்ற மனோபாவமே அங்கு படிந்திருக்கிறது. மீரா என்கிற அழகுள்ள பெண்ணுக்கு பிரத்யேகமான இடம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இதர பெண்கள் அவள் மீது பொறாமையுடன் இருக்கிறார்கள். மீரா தன் காதலனுடன் ஓடிப் போய் காவல்துறையினரின் உதவியிடம் பிடிபட்டு மறுபடியும் விடுதிக்கே வருகிறாள். ருக்மணியின் தோழியான சீதா முறையற்ற கருச்சிதைவின் போது இறந்து போகிறாள். தாத்தா வயதுள்ள இன்ஸ்பெக்டர் சிறுமி ருக்மணியின் மீது பிரத்யேகமான விருப்பத்துடன் இருக்கிறார். ‘அப்பா’ என்றழைக்கும் ருக்மணிக்கு பேசும் பொம்மை வாங்கித் தருகிறார். இறுதியில் மட்டும் ஒருவகையான குற்றவுணர்வை அடைகிறார். பாலியல் தொழில் நிகழும் உலகத்தின் ஒரு பகுதி மிகையுணர்ச்சியின்றி இச்சிறுகதையில் அபாரமாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வாசகர்களிடமிருந்து அனுதாபத்தையோ அதிர்ச்சியையோ கோரும் எவ்வித செயற்கைத்தனங்களுமில்லை.

‘தெருவீதிப் பெண்கள்’ என்கிற பாபுராவ் பாகுல் எழுதிய மராத்திச் சிறுகதை, ஒரு முதிர்ந்த பாலியல் தொழிலாளியின் அவலத்தைச் சித்தரிக்கிறது. ஊரில் தன் மகன் சாகக் கிடக்கிறான் என்கிற தகவலை அறிந்து அதிர்ச்சியடையும் கிரிஜா, அந்த தகவலைச் சொன்ன ஹோட்டல் முதலாளியிடம் கிராமத்திற்குச் செல்ல பணம் கடனாக கேட்கிறாள். ஏற்கெனவே கடன் இருப்பதால் பணம் தர முதலாளி மறுக்கிறான். ஏதாவது ஒரு கிராக்கியை கவர்ந்தேயாக வேண்டியிருக்கிற கட்டாயம் கிரிஜாவிற்கு. தன்னுடைய இத்தனை வருட தொழில் அனுபவத்தையெல்லாம் திரட்டி ஒரு வாடிக்கையாளனையாவது கவர முடியுமா என்று பார்க்கிறாள். அது அத்தனை எளிதாக இருப்பதில்லை. அனுபவமில்லாத, இளம் பருவத்தினருக்கு மட்டுமே முன்னுரிமை தரும் விசித்திரமான விதி இருக்கிற தொழில். உண்மையில் தந்தியில் இருந்த வாசகம் வேறு. ‘அவனுடைய மகன் இறந்து விட்டான்’.

‘கடைசி வாடிக்கையாளன்’ என்கிற கன்னடச்சிறுகதையை நிரஞ்சனா எழுதியிருக்கிறார். தன்னுடைய வறுமையான வாழ்க்கையிலிருந்து தப்பிக்க, ஊனமுற்ற இளைஞனை நம்பி ஊரை விட்டு ஓடி வந்து விடுகிறாள் ‘அவள்’. அபலைகளுக்கு பெயர் அவசியமா என்ன? அழைத்து வந்தவன் காணாமல் போக வேறு வழியின்றி சாலையோரங்களில் தன்னை விற்க வேண்டிய கட்டாயம். நோயாளிகள், வயோதிகர்கள், குஷ்டரோகிகள் என்று சகலரும் அவளை நுகர்வதால் நோய் வந்து பலவீனமடைகிறாள். அவளுடைய இயலாமையைப் பயன்படுத்தி பணம் தராமல் ஓடிவிடும் கயவர்களும் இருக்கிறார்கள். சாலையிலேயே இறந்து போகும் அவளது சடலத்தின் மீது ஒரு கழுகு வந்து அமர்கிறது. அதுவோர் ஆண் கழுகாக இருக்கக்கூடும். கதையின் தலைப்பு கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது.

இந்தத் தொகுப்பின் அனைத்துச் சிறுகதைகளும் பாலியல் பெண்களின் துயரத்தை கண்ணீர் வடிய பேசும் படைப்புகள் அல்ல. மைய சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்ட, நிராகரிக்கப்பட்ட பெண்களின் கதைகளையும் பேசுகிறது. ராணி மாதிரி வாழ்ந்த பெண்கள் சந்தர்ப்ப சூழலால் அகதிகளாக மாறும் அவலத்தைப் பற்றியும் பேசுகிறது.

பிபூதிபூஷன் பந்தியோபாத்யாய் அறியப்பட்ட வங்க எழுத்தாளர். இவர் எழுதிய ‘ஹிங் கச்சோரி’ சுவாரசியமான சிறுகதை. கிராமத்திலிருந்து நகரத்திற்கு இடம்பெரும் ஓர் எளிய பிராமணக் குடும்பம். வாசுதேவ் என்கிற சிறுவனின் பார்வையிலிருந்து இந்தச் சிறுகதை நகர்கிறது. அவனுடைய குடும்பம் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு அருகில் வரிசையாக சில வீடுகள். அவர்கள் யார் என்று புரியாத வயதில் இருக்கிறான் சிறுவன். அவர்கள் தங்களை சிறப்பாக அலங்கரித்துக் கொண்டிருப்பது இவனைக் கவர்கிறது.

வாசுதேவ் ஒரு தீனிப்பண்டாரம். குடும்பத்தின் வறுமையும் அதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். எதிரிலுள்ள வீடுகளின் மீது உருவாகும் பிரியத்தால் அங்கு செல்கிறான். குஸூம் என்கிற செல்ல அக்காவின் பிரியத்தைப் பெறுகிறான். அவள் தரும் தின்பண்டங்களை ஆவலாக உண்கிறான். அவளுடைய ‘பாபு’ வாங்கி வரும் கச்சோரி என்றால் இவனுக்கு அதிக பிரியம். அதற்காகவே காத்திருக்கிறான். இத்தனை பிரியம் காட்டும் குஸூம் தனக்கு ஏன் குடிக்க தண்ணீர் தர மறுக்கிறாள் என்கிற ரகசியம் வாசுதேவிற்கு புரியவில்லை. எளிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த தாம் பிராமணச் சிறுவனுக்கு தண்ணீர் தந்து மேலும் பாவத்தைச் சுமக்க வேண்டுமா என்பது குஸூமின் பாமர எண்ணம். அங்கிருந்து இடம் பெயர்ந்து வளர்ந்து பெரியவனாகும் வாசுதேவ், மறுபடியும் அந்தப் பிரதேசத்திற்கு வர நேரும் போது மறக்காமல் தன் அக்காவைத் தேடுவதும் முதியவளாகி விட்ட குஸூம் பிரியத்துடன் கச்சோரியை உண்ணத் தருவதுடன் சிறுகதை நிறைகிறது. நம்மால் வெறுக்கப்படும் சமூகத்தைச் சார்ந்த பெண்களிடம் ஊறும் தீராத அன்பையும் பிரியத்தையும் இச்சிறுகதை அற்புதமாக விவரிக்கிறது.

பிரேம்சந்த்தின் ‘கீர்த்தி பங்கம்’ ஒரு நல்ல சிறுகதை. தன் மீது பிரியத்துடன் இருந்த கணவன், புதிய பெண்ணுடன் உருவாகும் தொடர்பினால் தன்னை மெல்ல ஒதுக்குவதைக் கண்டு வெகுண்டெழும் மனைவி, புதுப்பெண்ணால் அடித்து அவமானப்படுத்தப்படுகிறாள். வீட்டின் முதலாளி அந்துஸ்துடையவளாக இருந்தவள் ஒரே நாளில் அபலையாகிறாள். தன் அன்புக்குரியவனாக இருந்தவனை பழிவாங்கும் நோக்கில், பதிலுக்கு அவமானப்படுத்தும் விதமாக அவள் வேசையாகி விடும் பரிதாபத்தை விவரிக்கிறது இந்தப் படைப்பு.

ஒப்பனைகளுடன் மேலுக்கு கவர்ச்சியாக தோன்றும் பாலியல் பெண்கள் உள்ளுக்குள் அடையும் உடல் உபாதைகளை, வேதனைகளை ரத்தமும் சதையுமாக விவரிக்கிறது ‘சதை ஆறு’ என்கிற ஹிந்தி மொழிச் சிறுகதை. இரக்கமேயற்ற முறையில் அந்த துயரத்தை அற்புதமாக விவரித்திருக்கிறார் கமலேஷ்வர்.

இந்தத் தொகுப்பின் சிறப்பான கதைகளுள் ஒன்று ‘வம்சாவளி’. குராத்-உல்-ஐன் ஹைதர் எழுதிய உருது மொழிக்கதை. பிரேம்சந்த்தின் கதையைப் போலவே இதுவும் நிராகரிக்கப்பட்ட ஓர் இல்லத்தரசியின் கதை. இளம் வயதுக் காதலானான அஜ்ஜூ தன்னை திருமணம் செய்து கொள்வான் என்கிற எதிர்பார்ப்புடன் இருக்கிறாள் சம்மி பேகம். ஆனால் சந்தர்ப்ப சூழல் அவளுக்குச் சாதகமாக இல்லை. வழக்கொன்றை கையாள்வதற்காக லக்னோ செல்லும் அஜ்ஜூ அங்கேயே ஒரு குடும்பத்தை அமைத்துக் கொண்ட விஷயம் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகே இவளுக்குத் தெரிய வருகிறது. அதிர்ச்சியடையும் சம்மி பேகம், திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் தன் சிறிய கூட்டில் ஒடுங்கிக் கொள்கிறாள். ஆனால் காலம் அவளை பல்வேறு விதமாக வெவ்வேறு இடங்களுக்கு அலைக்கழிக்கிறது. ஆனால் எங்கும் தன் கம்பீரத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு அவள் கீழிறங்குவதில்லை. கடைசியாக மும்பை நகரத்தில் ரசியா பானுவிடம் கொண்டு சேர்க்கிறது. ஆடம்பரமான குடியிருப்பில் ரசியா பானு செய்யும் தொழில் வாசகனான நமக்குப் புரியும் போது அப்பாவி மூதாட்டியான சம்மி பேகம் அதை அறிவதில்லை. அவர் குறித்து பெருமூச்சொன்றைத்தான் நம்மால் விட முடிகிறது.

இந்தச் சிறுகதையை மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது சம்மி பேகம் போன்ற பெண்கள் அடையும் நிராகரிப்பின் துயரம் தாங்காமல் அழுது விட்டதாக மொழிபெயர்ப்பாளர் அடைப்புக்குறிக்குள் தெரிவத்திருக்கிறார்.

புதுமைப்பித்தனின் ‘பொன்னகரம்’ இந்தத் தொகுப்பிற்கு மிகவும் பொருத்தமுடையது. இருபத்தோரு சிறுகதைகளும் விளிம்புநிலை சமூகத்தின் பெண்கள் படும் பாட்டை விவரிக்கின்றன. மிக குறிப்பாக பாலியல் தொழில் உலகில் சிக்கி அவதியுறும் பெண்கள். சில கதைகள் நேரடியான விவரிப்புடன் இயங்குகின்றன. வேறு சில கதைகள் இதையொட்டி பெண்களின் பொதுவான அவலத்தைச் சுட்டுகின்றன. தங்களின் எதிர்கால வாழ்க்கைகாக தன்னிடமுள்ள நகையையெல்லாம் கணவனிடம் கழற்றித்தரும் சாயாராணி, அந்தக் கயவன் அவற்றையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு ஓடிவிடுவான் என்பதையும் இதுதான் அவனுடைய வழக்கமான தொழில் என்பதையும் நிச்சயம் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டாள். ஆதரவற்ற அவள் இனி என்ன செய்வாள்? (சந்தை விலை – நபேந்து கோஷின் வங்க மொழிச் சிறுகதை)

இந்தியப் பிரிவனையின் போது எழுந்த மதவாத வன்முறையால் அநாதைகளாகி விட்ட இரு சிறுமிகள். ஒருத்தி இந்து. இன்னொருவர் இஸ்லாமிய சமூகத்தைச் சார்ந்தவள். பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்ணொருத்தி தரகனிடமிருந்து அவர்களை விலைக்கு வாங்கி வீட்டின் பின்புறம் வாடிக்கையாளர்களின் கண்படாமல் ஒளித்து வைத்திருக்கிறாள். அவள் இந்தியப் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவிற்கும், பாகிஸ்தானின் ஜின்னாவிற்கும் ஒரு கடிதம் எழுதுகிறாள். ‘இவர்களை என்ன செய்யட்டும்?

கிருஷ்ண சந்தரின் இந்த உருது மொழி சிறுகதை, மதவாத மோதல்களால் அதற்குச் சம்பந்தமில்லாத அப்பாவி மக்கள் பல்வேறு சிக்கல்களில் மாட்டிக் கொள்ளும் துயரத்தை மிக நுட்பமாக பதிவு செய்திருக்கிறது.

சமீபத்தில் வெளியாகியிருக்கும் சிறந்த சிறுகதைத் தொகுப்பு என்று இதைச் சொல்லலாம். சத்தியப்பிரியனின் இலகுவான மொழிபெயர்ப்பு வாசிப்பனுபவத்தை உன்னதமாக்குகிறது.

**

மெய்ப்பொய்கை – பாலியல் பெண்களின் துயரம்
தொகுப்பு: ருச்சிரா குப்தா – தமிழில் சத்தியப்பிரியன்
கிழக்கு பதிப்பகம், 352 பக்கங்கள், விலை. ரூ.325

(குமுதம் தீராநதி -  டிசம்பர்  2017 இதழில் பிரசுரமானது)  



suresh kannan

வாக்குச்சீட்டு எனும் கேலிச்சித்திரம் (Secret Ballot - 2011)

அமித் மசூர்கர் இயக்கியுள்ள ‘நியூட்டன்’ என்கிற இந்தி திரைப்படம், ஆஸ்கர் விருதிற்கு இந்தியாவின் சார்பில் அனுப்பப்படுவதற்காக தேர்வாகியுள்ளது. இந்த தேர்வு அறிவிப்பு வெளிவந்த அதே சமயத்தில் திரைப்படமும் வெளியான தற்செயல் ஆச்சரியம் காரணமாக பார்வையாளர்கள் மற்றும் ஊடகங்களின் கவனம் இதன் மீது குவிந்தது. படத்தைக் காணும் ஆவல் மிகுந்த திரை ரசிகர்கள் இதனை நோக்கி செல்ல, ‘ஐயோ.. விருதுப்படமா?” என்று மற்றவர்கள் வண்டியை வேறுபக்கம் திருப்பினார்கள்.

தான் இயக்கிய இரண்டாவது திரைப்படமே, ஆஸ்கர் விருதிற்கு அனுப்பப்பட்ட விஷயம் இயக்குநருக்கு ஒருபுறம் மகிழ்ச்சியை அளித்திருக்கக்கூடும் என்றாலும் இன்னொருபுறம் ஒரு சர்ச்சையையும் அவர் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. 2001-ல் வெளியாகியிருந்த ‘சீக்ரெட் பேலட்’ எனும் இரானிய திரைப்படத்தின் திரைக்கதையிலிருந்து ‘நியூட்டன்’ நகலெடுக்கப்பட்டிருப்பதாக புகார்கள் எழுந்தன. இந்த சர்ச்சைகளை அமித் மசூர்கர் முற்றிலுமாக மறுத்தார். ‘ஒரு நோக்கில் இரண்டு படைப்புகளின் மையமும் ஒரே மாதிரியாக தோற்றமளித்தாலும், திரைக்கதையும காட்சியமைப்புகளும் வெவ்வேறான திசையின் பயணத்தைக் கொண்டவை’ என்று வாதிட்ட அவரின் தரப்பிற்கு அனுராக் காஷ்யப் உள்ளிட்ட சில இயக்குநர்களும் ஆதரவு தந்தனர்.

இதன் உச்சக்கட்டமாக, ‘சீக்ரட் பேலட்’ திரைப்படத்தின் இயக்குநர் Babak Payami, ‘நியூட்டன்’ திரைப்படத்தைப் பார்த்து விட்டு ‘இது நிச்சயம் நகலெடுப்பு இல்லை. இரண்டு திரைப்படங்களும் ஒரே விஷயத்தை மையமாகக் கொண்டிருந்தாலும் முற்றிலும் வெவ்றோன குரலில் பேசுகின்றன’ என்று சொன்ன நேர்மையான அபிப்ராயம், அமித் மசூர்கரை நிம்மதியடைய வைத்திருக்ககூடும். இந்த சர்ச்சையை ஆஸ்கர் விருது கமிட்டி தீவிரமாக எடுத்துக் கொண்டால், அது இந்திய திரைப்படம், நாமினேஷன் பட்டியலில் முன்னேறுவதற்கும் இறுதி முனையை அடைவதற்கும் பின்னடைவை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

**

இந்தக் கட்டுரையில் இரானிய திரைப்படமான ‘சீக்ரெட் பேலட்’ திரைப்படத்தைப் பற்றி விரிவாக காணவிருக்கிறோம்.

இரானின் தெற்கு கடையோரப் பகுதியில் உள்ள பாலைவன தீவு. ஆள் நடமாட்டம் மிக அரிதாக உள்ள இடத்தில் துப்பாக்கியுடன் இரண்டு ராணுவ வீரர்கள் பாதுகாவலர்களாக இருக்கிறார்கள். கடற்கரை வழியாக நிகழக்கூடிய குற்றங்களை தடுப்பதற்காகவும் கண்காணிப்பதற்காகவும் அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இரவு விழித்திருந்த காவலாளி அலுப்புடன் உறங்கச் செல்ல, பகல் நேர பொறுப்பாளி கடமைக்கு இணையும் சோம்பலான விடியற்காலை காட்சிகளுடன் படம் துவங்குகிறது. வந்திருக்கும் பெரிய அளவு பெட்டியை பொறுப்பாக எடுத்து வைக்கிறார் அவர். மேலும் சில சோம்பலான கணங்கள் நகர்ந்த பிறகு  படகில் வந்து இறங்குகிறார் ஒரு பெண்.

அதுவொரு தேர்தல் நாள். அந்தப் பகுதியின் ஏஜெண்ட்டாக அந்தப் பெண் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்கிறோம். தேர்தல் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத, வாக்குச்சீட்டின் பொருள் பற்றிய விழிப்புணர்வும் கல்வியறிவும் இல்லாத அந்தப் பகுதி மக்களை, அந்தப் பெண்மணி தேடிக் கண்டடைந்து வாக்கு சேகரிக்க வேண்டும். இதை முடித்து விட்டு மாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் அவர் கடற்கரைக்குத் திரும்பியாக வேண்டும். இல்லையென்றால் படகு போய் விடும்.

தான் வந்திருக்கும் நோக்கம் மற்றும் பணி ஆகியவற்றைப் பற்றி காவலாளியிடம் விளக்கமாக கூறுகிறார் அந்தப் பெண். ஆனால் காவலாளியோ, பெண்ணை திகைப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். “ஏஜெண்ட் என்றவுடன் ஓர் ஆண்தான் வருவார் என்று எதிர்பார்த்தேன். நிச்சயம் ஒரு பெண்ணை எதிர்பார்க்கவில்லை. என்ன அரசாங்கம் நடத்துகிறார்கள்” என்று முணுமுணுக்கிறார். ஒரு பெண் அதிகாரியுடன்  இணைந்து பணிபுரிய வேண்டுமா என்று தயங்கும் பழமைவாத ஆணாக அந்த ராணுவ வீரர் இருக்கிறார்.

“உத்தரவு அப்படித்தான் சொல்கிறது. இதற்கு இணங்காவிடில் இதற்கான பின்விளைவுகளை நீங்கள் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்’ என்று மிரட்டலான கெஞ்சலுடன் அவரை தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறார் ஏஜெண்ட். ஓணாணை மடியில் கட்டிக் கொண்டது போல, முணுமுணுத்துக் கொண்டே வரும் பாதுகாவலருடன், வாக்குச் சேகரிப்பிற்காக பாமரர்களும் கொள்ளையர்களும் நிறைந்திருக்கும் பாலைவனப்பகுதிக்குள் அந்தப் பெண் பிடிவாதமாக திரிந்து அலையும் பயணமே இந்த திரைப்படம்.

நிதானமாக நகரும் இந்த திரைப்படத்தை சற்று கவனித்துப் பார்த்தால் ஒவ்வொரு காட்சிக்குள்ளும் கொப்பளிக்கும் நகைச்சுவை ஒளிந்துள்ளது. யதார்த்தத்தை முகத்தில் அறையும் அவல நகைச்சுவை. ஒரு வாக்குச்சீட்டு தம் தலையெழுத்தை மாற்றக்கூடிய வல்லமை பெற்றது என்பதைப் பற்றி அங்குள்ள பெரும்பாலோனோருக்கு தெரியவில்லை. அத்தனை அறியாமை நிறைந்திருக்கும் பகுதியாக அது இருக்கிறது. இரானிய நிலப்பகுதி மட்டுமல்ல, ஒருவகையில் இந்தியக் கிராமங்களுக்கும் இந்தப் படத்தைப் பொருத்திப் பார்க்கலாம். இதைப் போன்று உள்ள அத்தனை பிரதேசங்களுக்கும் அச்சு அசலாக பொருந்திப் போகும். பயங்கரவாதிகளின் அச்சுறுத்தல் ஒருபக்கம், வாக்களிப்பதின் மூலம் தன் நிலைமையில் மாற்றம் ஏற்படக்கூடும் என்கிற ஜனநாயக நம்பிக்கையின் மீதான அறியாமை ஒருபுறம்,

வாகனத்தை செலுத்தும் காவலாளி கேட்கிறார். “திருடர்களும் ரவுடிகளும் கூட வாக்களிக்கலாமா?” “ஆம். அதுதான் ஜனநாயகம்” என்று பதிலளிக்கிறார் ஏஜெண்ட். காவலாளிக்கு இதிலுள்ள முரண் புரியவில்லை. ‘திருடர்களுக்கு எதற்காக வாக்குரிமை தருகிறார்கள்? என்ன மாதிரியான அரசாங்கம் இது?” என்று அலுத்துக் கொள்கிறார்.

ஜீப்பில் துப்பாக்கியுடன் வரும் பாதுகாவலரைப் பார்த்து ஓர் இளைஞன் ஓடத் துவங்குகிறான். “அவனை துரத்திப் பிடித்து வாக்களிக்க வைக்கலாம்” என்கிறார் ஏஜெண்ட். இவர்களின் வாகனம் வேகமாக வருவதைப் பார்த்து அவன் மேலும் பயந்து ஓடுகிறான். ஒருவழியாக அவனைத் தடுத்து நிறுத்துகிறார்கள். துப்பாக்கியைப் பார்த்து அவன் மிரள்கிறான். பயங்கரவாதிகளை தடுக்கிறோம் பேர்வழி என்று பொதுமக்களின் மீதும் ராணுவத்தினர் அத்துமீறல் செய்யும் அட்டூழியங்களின் பயம், அந்த இளைஞனின் அச்சத்தில் தெரிகிறது. பயத்துடன் வாக்களித்து விட்டுச் செல்கிறான்.

வாக்களிப்பதற்காக இவர்களைத் தேடி ஒரு கூட்டம் வருகிறது. ஏஜெண்ட் மகிழ்ந்து போகிறார். ஆனால் அங்கிருக்கும் பெண்களின் அனைவரின் சார்பாக வந்திருக்கும் ஓர் ஆணே வாக்களிக்கும் முடிவை எடுப்பார் என்பதை அறிந்து அதிர்ந்து போகிறார். “இல்லை. யாருக்கு வாக்களிப்பது என்கிற முடிவை அவரவர்கள்தான் எடுக்க வேண்டும்” என்று ஏஜெண்ட் சொல்வது அந்த ஆணுக்குப் புரிவதில்லை. “இல்லை. இவர்களின் கணவன்மார்கள் அதற்கு ஒப்புக் கொள்ள மாட்டார்கள்.”. இவ்வாறு பழமைவாத மனோபாவமும் ஆணாதிக்க சிந்தனைகளும் நிறைந்திருக்கும் பாமரர்களிடம் சிக்கி தத்தளிக்கிறார் அந்தப் பெண் ஏஜெண்ட். என்றாலும் சோர்ந்து விடாமல் வாக்களிக்க வேண்டிய முறையை விளக்கி தன் கடமையை பிடிவாதமான நேர்மையுடன் நிறைவேற்ற முனைந்து கொண்டேயிருக்கிறார்.

கடற்கரையில் மீன் பிடித்துக் கொண்டிருப்பவர்களிடம் வாக்கு சேகரிக்கலாம் என்கிறார் ஏஜெண்ட். ஆனால் அவர்கள் முறையான அடையாள அட்டை இல்லாமல் கள்ளத்தனமாக இந்தப் பிரதேசத்தில் இருப்பவர்கள் என்பதால் வாக்களிக்க இயலாமல் போகிறது. இத்திரைப்படத்தில் வரும் ஒவ்வொரு காட்சியில் உள்ள subtext-ஐயும் ஊடுருவிப் பார்த்தால் சிரிப்பும் கோபமும் ஒருசேர வருகிறது. வாக்களிக்கும் தகுதியுள்ளவர்களை படகில் துரத்தியாவது பிடிக்கலாம் என்கிறார் ஏஜெண்ட். அவரது கடமையுணர்ச்சியைப் பார்த்தால் ஒருபக்கம் பிரமிப்பாகவும் இன்னொரு பக்கம் நகைப்பாகவும் இருக்கிறது.

சில படித்த இளைஞர்கள் தாமாக முன்வந்து வாக்களிக்க வருகிறார்கள். இதற்காக ஏஜெண்ட்டை தேடி தொலைதூரத்திலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் வாக்களிக்க விரும்பிய வேட்பாளர்களின் பெயர்கள் பட்டியலில் இருப்பதில்லை. அது சார்ந்த முணுமுணுப்புகளை எழுப்புகிறார்கள். மோசமான தலைவர்களே நம் முன் நிறுத்தப்படுவதையும், வேறு வழியில்லாமல் அவர்களில் ஒருவரையே நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளாக்கப்படுவதையும் இந்தக் காட்சி மிக நுட்பமாக கிண்டலடிக்கிறது.

ஓர் அரசு அதிகாரியாக தன் கடமையில் கண்ணுங்கருத்துமாக இருக்கும் பெண் ஏஜெண்ட்டின் மீது பாதுகாவலருக்கு ஒருபக்கம் இனம் புரியாத பரிவு இருந்தாலும் இன்னொரு பக்கம் எரிச்சலாகவும் இருக்கிறது. ஆள் அரவமில்லா பிரதேசத்தில் இப்படி அலைய வைக்கிறாரே என்று. ஓரிடத்தை கடக்கும் போது, போக்குவரத்து சிக்னல் சிவப்பில் இருப்பதால் வாகனத்தை செலுத்தாமல் நிறுத்தி விடுகிறார். “இது பாலைவனம்தானே, எந்த வாகனமும் வராது. வண்டியை எடுங்கள். நான் நேரத்திற்கு சென்றாக வேண்டும்” என்று மன்றாடுகிறார் அந்தப் பெண். ஆனால் அந்தப் பெண்ணின் கடமையுணர்ச்சியை பழிப்பு காட்டும் வகையில் வாகனத்தை நகர்த்த மறுக்கிறார் பாதுகாவலர். ஏஜெண்ட் மிகவும் கெஞ்சிக் கேட்டபிறகு வாகனத்தை இயக்க முன்வருகிறார்.

உண்மையில் அந்த இடத்தில் சிக்னல் போஸ்ட் எதுவும் கிடையாது. ஆள் அரவமற்ற பாலைவனத்தில் எப்படி போக்குவரத்து சிக்கல் வரும்? இயக்குநரின் குறும்பு அது.

**

பெண்கள் கூட்டமாக இருக்கும் இடத்திற்கு செல்கிறார்கள். அங்கு ஒரு பெண்ணுக்கு குழந்தை பிறந்திருப்பதால் அது சார்ந்த பரபரப்புகளுடன் பெண்கள் இயங்குகிறார்கள். பாதுகாவலர் ஆண் என்பதால் அவரை அங்கு அனுமதிக்க மறுக்கிறார்கள். எனவே பெண் ஏஜெண்ட் மட்டும் சென்று வாக்களிப்பதின் அவசியத்தைப் பற்றி விளக்குகிறார். “இதையெல்லாம் எங்கள் வீட்டு ஆண்கள்தான் முடிவு செய்வார்கள். நாங்கள் தன்னிச்சையாக எதுவும் செய்ய முடியாது” என்கிறார்கள் பெண்கள். இந்தக் காட்சியை பார்க்கும் நமக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும் உண்மை நிலவரம் இதுதானே? கிராமப்புறம் என்றல்ல, நகர்ப்புறம் சார்ந்த எளிய சமூகத்தினரின் நிலையும் இதுதான். ‘கணவர் எந்தக் கட்சியைப் பரிந்துரைக்கிறாரோ அதிலேயே கண்மூடித்தனமாக வாக்களிக்கும் மனைவிமார்கள் இன்னமும் இருக்கிறார்கள். கிருஷ்ணன் நம்பி எழுதிய ‘மருமகள் வாக்கு’ சிறுகதையும் இங்கு நினைவிற்கு வருகிறது.

செல்லுமிடமெல்லாம் வாக்களிப்பதின் அவசியத்தைப் பற்றி அனத்திக் கொண்டே வருகிறார் ஏஜெண்ட். ஆனால் கேட்பதற்குத்தான் ஆளில்லை கூட வரும் பாதுகாவலர் மட்டும்தான் கேட்டுக் கொண்டு வருகிறார். ஒரு பகுதி முழுக்க பெண்மணி ஒருவரின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பது தெரிய வருகிறது. ஆனால் அந்த ‘பெண் நாட்டாமையை’ பார்க்கவே முடிவதில்லை. எந்த வீட்டின் கதவைத் தட்டினாலும் திறப்பதில்லை. பெண் ஏஜெண்ட் நகர்ந்த பிறகு  அவர்கள் ரகசியமாக எட்டிப் பார்க்கிறார்கள். “இங்கிருக்கும் பெண்கள் எவரும் வாக்களிக்க மாட்டார்கள். நீங்கள் போகலாம்” என்று துரத்துகிறார் ஒரு பெரியவர்.

அதே சமயத்தில் பெண் நாட்டாமையிடமிருந்து இவர்கள் சாப்பிடுவதற்கான உணவு வந்து சேர்கிறது. வாக்கின் முக்கியத்துவத்தை அவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும் விருந்தினர்களை உபசரிக்கும் விருந்தோம்பல் உணர்வு குறித்து அறிய நெகிழ்வாக இருக்கிறது. சுவாரசியமான முரண் இது.

நேரத்திற்குள் திரும்ப வேண்டிய பதட்டத்தில் பெண் ஏஜெண்ட் இருந்தாலும் திரும்பும் வழியில் எத்தனை வாக்குகளை சேர்க்க முடியுமோ அத்தனை நல்லது என்கிற நோக்கில் மல்லுக்கட்டுகிறார். வழியில் தென்படும் வியாபாரியொருவரை அணுகுகிறார். “என்னிடம் ஏதாவது பொருளை வாங்கிக் கொண்டால் வாக்களிக்கிறேன்” என்று பேரம் பேசுகிறார் அவர். வேறு வழியில்லாமல் ஒரு பொம்மையை வாங்குகிறார். ஆனால் வியாபாரியிடம் முறையான அடையாள அட்டை இல்லை. இன்னொரு பெரியவர் “இந்தப் பட்டியலில் இருப்பவர்களுக்கு எல்லாம் நான் வாக்களிக்க மாட்டேன். கடவுளுக்கு மட்டுமே என்னுடைய ஓட்டு. அந்தப் பெயர் இதில் இருக்கிறதா?” என்கிறார். ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டபடி அவல நகைச்சுவை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் கொப்பளித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. இது போன்ற பல விநோதமான அனுபவங்களை அவர் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

பெண் ஏஜெண்ட் திரும்பும் நேரமாகி விட்டது. அவரை அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய படகு வருவதில்லை. “இத்தனை நேரம் சுற்றிக் கொண்டிருந்தோம். உன்னுடைய வாக்கை சேகரிக்கவில்லையே” என்று பாதுகாவலரிடம் கேட்கிறார் பெண் ஏஜெண்ட். வாக்குச் சீட்டை வாங்கும் பாதுகாவலர், சீட்டின் கடைசியில் ‘பெண் ஏஜெண்ட்டின்’ பெயரை எழுதுகிறார். “உனக்குத்தான் வாக்களிக்க விரும்புகிறேன்” என்பது இதன் மூலம் அவர் சொல்லும் விளக்கம். இந்தப் பயணத்தில் இருவருக்குமான முரண்கள் நிறைய இருந்தாலும் தன்னுடைய கடமையில் மிக கவனமாக இருக்கும் பெண்ணின் மீது பாதுகாவலருக்கு ஏற்படும் தன்னிச்சையான மரியாதையையும் பிரியத்தையும் மிக நுட்பமாக இந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.

பெண் ஏஜெண்ட்டை அழைத்துச் செல்லும் படகு வராததால் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் அவரை, சிறிய ரக விமானம் வந்து அழைத்துச் செல்கிறது. மக்களின் அடிப்படையான விஷயங்களில் போதிய கவனம் செலுத்தாத அரசு இயந்திரம், சில அநாவசியமான விஷயங்களுக்காக ஊதாரித்தனமாக செலவு செய்யும் அலட்சியத்தையும் அதிலுள்ள ஊழலையும் இறுதிக் காட்சி நையாண்டி செய்கிறது.

**

அவசியமான இடங்களில் மட்டும் ஒலிக்கும் பின்னணி இசை, இந்த திரைப்படத்தின் காண்பனுபவத்தை உன்னதமாக்குகிறது. புலர்ந்தும் புலராத விடியற்காலையின் வெளிச்சம், சுட்டெரிக்கும் நடுப்பகல், அந்தி மாலையின் அழகு என ஒரு நாளின் பயணத்தை அது சார்ந்த ரியல் டைமில் பதிவு செய்திருக்கும் அற்புதத்தை நிகழ்த்தியிருக்கிறது ஒளிப்பதிவு.

பெண் ஏஜெண்ட்டாக Nassim Abdi-ம் பாதுகாவலராக வரும் ராணுவ வீரரராக Cyrus Abidi-ம் மிக அற்புதமாக நடித்துள்ளனர். உண்மையில் ஒரு திரைப்படத்தை கண்டு கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற உணர்வே நமக்கு வருவதில்லை. அசலாக நடந்து கொண்டிருக்கும் காட்சிகளை அப்படியே படம்பிடித்த யதார்த்தமே பல இடங்களில் முன்நிற்கிறது. எந்தவொரு காட்சிக்கோர்வையுமே முழுமையாக இல்லை. துண்டு துண்டான காட்சிகளுடன் படம் நகர்கிறது. ஆனால் நுண்ணுணர்வுள்ள பார்வையாளன் மீதப்பகுதிகளை தன்னுடைய மனக்காட்சிகளுடன் இட்டு நிரப்பிக் கொள்ளக்கூடிய சாத்தியத்தை வழங்கியிருப்பதால் இயக்குநரின் மீது மரியாதை தோன்றுகிறது.

**

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் மிக தீவிரமாக நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த காலக்கட்டத்தில் கூட அது பற்றிய செய்தியோ தகவலோ முற்றிலும் அறியாத இந்தியக் கிராமங்கள் பல இருந்தன. தகவல் நுட்பம் போதிய அளவு இல்லாதது ஓர் உபகாரணமே தவிர, பாமரத்தன்மையும் விழிப்புணர்வு இன்மையும் நிறைந்திருந்ததே பிரதான காரணம். பெரும்பானமை சமூகம் இப்படி அறியாமையுடன் நீடிப்பதைத்தான் அரசியல்வாதிகளும் விரும்புகிறார்கள். சில சில்லறை மீன்களை அவர்களை நோக்கி வீசுவதின் மூலம் அதிகாரம் எனும் பெரிய திமிங்கலத்தை எளிதாக கைப்பற்றி விட முடியும் என்பதை நடைமுறையில் நிரூபித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். மக்களின் அறியாமைதான் மிகப்பெரிய மூலதனமாக இருக்கிறது.

சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய காலக்கட்டம் என்றல்ல, தகவல் நுட்பம் பெருகி வழிந்தோடும் இன்றைய காலக்கட்டத்திலும் கூட இது சார்ந்த அறியாமை ஏறத்தாழ அப்படியேதான் நீடிக்கிறது. கிராமப்புறங்கள், சிறுநகரங்கள் என்றல்ல நகர்ப்புறங்களும் இதில் விதிவிலக்கல்ல. தாம் விரும்பும் வேட்பாளரை அது சார்ந்த சரியான காரணங்களுடனும் பிரக்ஞையுடனும் தேர்ந்தெடுக்கும் வாக்காளர்களின் சதவீதம் மிக குறைவு. அதனால்தான் நல்ல தலைவர்கள் நமக்கு கிடைப்பதில்லை. இதற்கு மாறாக தேர்தல் காலங்களில் கிடைக்கும் தற்காலிகமான, அற்ப ஆதாயங்கள், ‘இந்தக் கட்சிதான் பெரும்பான்மையாக வரப்போகிறது, பிறகு ஏன் நம் வாக்கை வீணடிக்க வேண்டும்?” என்கிற அசட்டுத்தனமான கணக்குகள் உள்ளிட்ட பல காரணங்களால் முறையான வேட்பாளர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதில்லை. அரிதான நேர்மையாளர்கள் கடுமையாக நிராகரிக்கப்பட்டு, நீண்டகால ஊழல்வாதிகளே மறுபடியும் மறுபடியும் அதிகாரத்திற்கு வருகிறார்கள்.

ஒரு குறிப்பிட்ட தொகுதியின் சட்டமன்ற உறுப்பினர் யார் என்பது அந்த தொகுதியின் மக்களுக்கே நினைவில் இருப்பதில்லை. துறை சார்ந்த அமைச்சர்கள் யார் யார் என்கிற தகவலே பலருக்கு தெரிவதில்லை. யாரோ ஒருவருக்கு வாக்களித்து விட்ட பிறகு தம் கடமை முடிந்து விட்டது என்று நினைப்போரே அதிகம். ஆனால் ‘நிலைமையில் பெரிதும் மாற்றமில்லையே, நாம் இப்படி அவதிப்படுகிறோமே’ என்கிற புலம்பல்களும் ஒருபக்கம் நீடித்துக் கொண்டு இருக்கின்றன. நல்ல தலைவர்களை தேர்ந்தெடுப்பதின் மூலம்தானே நல்லாட்சி கிடைக்கும் என்கிற அடிப்படையான நீதியை பலரும் செளகரியமாக மறந்து விடுகிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் தேர்தல் என்பதும் வாக்கு என்பதும் வெற்று சம்பிரதாயமாக அசட்டுத்தனமான கேலிக்கூத்தாகவே நீடிக்கும் என்கிற செய்தியை இந்த திரைப்படம் அழுத்தமாக பதிவு செய்கிறது. மக்களிடம் அரசியல் விழிப்புணர்வும் கல்வியறிவும் வளராமல், அந்தப் பெண் ஏஜெண்ட் போல கண்ணுங்கருத்துமாக பணியாற்றும் அதிகாரிகளின் உழைப்பு பாலைவனத்தில் வீசப்பட்ட நீர் போல எவருக்கும் பயனில்லாமல்தான் போகும்.

Babak Payami இயக்கியுள்ள இந்த திரைப்படம், ஈரான் தேசத்திற்கு மட்டுமானதல்ல, அரசியல் உணர்வில்லாத பாமரர்கள் நிறைந்திருக்கும் ஒவ்வொரு பிரதேசத்திற்கும் பொருத்தமானது.


(குமுதம் தீராநதி -  நவம்பர் 2017 இதழில் பிரசுரமானது) 

suresh kannan