இறைந்து கிடக்கும் புத்தகங்கள்

எழுத்தாளர் அ.முத்துலிங்கம், இயக்குநர் மிஷ்கின் ஆகியோர்,  இறைந்து கிடக்கிற புத்தகங்களுக்கு நடுவிலிருக்கும் புகைப்படங்களை  சமீபத்தில் பார்த்ததும் சஹஹிருதயர்களைப் பார்த்த அளவில்லா சந்தோஷம் ஏற்பட்டது. நான் தனியனில்லை என்கிற சந்தோஷமும். என்னளவில், வாசிக்கிறோமோ இல்லையோ அது ஒருபுறம். ஆனால்  புத்தகக் குவியல்களின் நடுவில் சும்மா  இருப்பதே சொல்லவியலாத மகிழ்ச்சியையும் நல்ல அதிர்வலைகளையும் ஏற்படுத்துகிறது. அவைகைள வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதே நமக்கு பிடித்த பெண்களை பிடித்தமான கோணங்களில் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்பத்தை அளிக்கிறது. 'வாயேன் என்னை வந்து வாசியேன்' என்று சுற்றியுள்ள புத்தகங்கள் அழைத்துக் கொண்டேயிருக்கும் குரல்களைக் கேட்பது தனி இன்பம்.

என் படுக்கையறையின் கட்டில் முழுக்க புதத்கங்களால் இறைந்து கண்கொள்ளா காட்சியாக இருக்கும். என் மனைவி என் மீது எரிச்சலும் கோபமும் கொள்ளும் பல விஷயங்களில் இதுவுமொன்று. (வாக்கியங்களுக்கு இடையி்ல் வாசிக்காதீர்கள்). சமையலறையும் வரவேற்பறையும் தேவையற்ற வஸ்துகளால் இறைந்திருக்கும் உண்மையைச் சுட்டிக் காட்டி அவரை பழிவாங்கி விடுவதில் சற்று திருப்தியாக இருக்கும்.  புத்தகங்களை கண்ணாடிச் சிறையில் அடைத்து விருந்தினர்கள் நம்மீது மதிப்பு கொள்வதற்காக காட்டும் வீண் ஜம்பங்களை விட புத்தகங்கள் இப்படி இறைபட்டு விருப்பமான நேரத்தில் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் இருப்பதை உடனே வாசிப்பதே சிறந்த காரியம். புத்தகங்கள் மாத்திரமல்ல, எவற்றையுமே உபயோகிக்காமல் வீணாக வைத்திருப்பதால் பல கேடுகள் விளையும்.

வீட்டில் மாத்திரமல்ல, என் அலுவலக மேஜையும் (அங்கும் கூட புத்தகங்கள்) காகிதங்களாலும் கோப்புகளாலும் நி(இ)றைந்திருக்கும். என் பாஸ் இதை என்னிடம் நேரிடையாகவும் மறைமுகமாகவும் சொல்லி அலுத்து விட்டு விட்டார். இப்படியாக அஃறிணைகள் ஒழுங்கின்மைகளோடு இறைந்திருக்கும் ஒழுங்குதான் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. இப்படி இறைந்திருந்தால் சட்டென்று தேடி எடுப்பதும் எளிதாக இருக்கிறது.  பொருட்களை இப்படியாக இறைத்து வைத்திருப்பவர்களின் மனோநிலை,  பிசிறுகளும் குழப்பங்களும் நிறைந்ததாக இருக்கலாம்  என்று உளவியல் நிபுணர்கள் ஆராய்ச்சிகளின் மூலம் கண்டுபிடித்தும் நிரூபித்தும் இருக்கிறார்களாம். அவர்களின் ஆராய்ச்சி முடிவுகளை இந்த குப்பைகளின் கீழ் ஒளித்து வைத்தால் போகிறது. அதனால் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை.

அது போல் புத்தகங்களை வாசிக்கும் சிலர் அதில் அடிக்கோடிட்டும் குறிப்புகள் எழுதியும் தாம் வாசித்ததை நிரூபிக்கும் ஆவேசத்துடன் செயல்படுவார்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை எத்தனை முறை வாசித்தாலும் அந்தப் புத்தகங்கள் அச்சிலிருந்து வெளிவந்த அதே புத்தம்புது அழகுடனும் வாசனையுடனும் தூய்மையுடனும் இருப்பதைத்தான் சரியாக எண்ணுவேன்.

புத்தகங்களை நாமறியாமல் காலால் தொட்டு விட்டால் அதைத் தொட்டு கண்ணில் ஒற்றிக் கொள்ளும் மரபு சார்ந்த பழக்கம் நம்மிடமிருக்கிறது. விவரம் அறியாத வயதுகளில் நானும் செய்திருக்கிறேன். ஆனால் நான் மிக மதிக்கும் புத்தகங்களின் மீது எவ்வித குற்றவுணர்வும் தயக்கமுமின்றி என்னால் கால் வைத்து ஏறி நிற்க முடியும். அதில் எழுதப்பட்டிருக்கும் விஷயங்கள் குறித்துதான் எனக்கு மதிப்பே ஒழிய அச்சிடப்பட்டிருக்கும் காகிதங்கள் குறித்தல்ல. பி.ஏ. கிருஷ்ணன் எழுதிய 'புலிநகக் கொன்றை' புதினத்தில், உடலுறவு கொள்ளும் வசதிக்காக தடித்தடியான புத்தகங்களான கார்ல்மார்க்ஸின் 'மூலதனத்தை' பயன்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு பாத்திரம் நினைவிற்கு வருகிறது.

இவையெல்லாம் ஏதோ முற்போக்குத்தனமாக சிந்தித்து அவை சார்ந்தவைகளை அவற்றை ஒரு ஜம்பத்துடன் வெளியிட்டும்  அந்தப் பழக்கங்களை முரட்டுத்தனமாக தனக்குள் திணித்துக் கொள்வது என்பதல்ல. சற்று பகுத்தறிவுடன் சிந்தித்தாலே இவைதான் சரி என்பது இயல்பாக எல்லோருக்கும் தோன்றிவிடுவதுதான் இது. நம்முள் திணிக்கப்பட்டிருக்கும் மரபு சார்ந்த பல கற்பிதங்களின் காரணமாகவும் ஆழ்மன வினைகளை மறுக்க முடியாத காரணங்களினாலும்தான் இவைகள் ஆச்சார மீறலாகவும் தவறுகளாகவும் நமக்கு தெரிகின்றன.

அ,முத்துலிங்கத்தின் முகநூல் குறிப்பு. 

suresh kannan

ஆறு மெழுகுவர்த்திகள்

இயக்குநர் துரையின் 'ஆறு மெழுகுவர்த்திகள்' பார்த்தேன்.

அவரின் முதல் படமான 'முகவரி' எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. தன்னுடைய கனவுக்குள் லட்சிய வேகத்துடன் நுழைய விழையும் இளைஞன் தன் முன்னால் எதிர்கொள்ள வேண்டிய யதார்த்தமான இடையூறுகளைக் கண்டு சோர்ந்து கடைசியில் அதனிடம் சரணடைந்து விடுவதான திரைப்படம். வணிகத் திரைப்படங்களின் சாத்தியத்திற்குள் கதையின் மையம் பெரிதும் சிதைவுறாதவாறு மிக நுட்பமான கலவையில் சிறப்பாகவே உருவாக்கியிருந்தார் துரை. சினிமாத்துறையில் வாய்ப்பு கேட்கச் செல்லுமிடத்தில் உதவி இயக்குநர்கள் சேர்ந்து அஜித்தை மது வாங்கி வரப் பணிக்கும் காட்சி என்னால் மறக்க இயலாதது. சினிமாவில் நுழையத்துடிக்கும் பல இளைஞர்கள், எதிர்கொண்டிருக்கும் அவமானங்களின், சுயமரியாதைக்குச் சவாலாக நிகழும் ஆனால் அதற்கு அடிபணிய வேண்டியிருக்கும் பரிதாபமான கணங்களின் ஒரு துளி அந்தக்காட்சிக் கோர்வை.

ஆனால் அவரின் பிந்தைய படங்கள் எதுவும் அத்தனை சிலாக்கியமாகவும் ஆர்வமூட்டுவதாகவும் இல்லை. வேறு வழியில்லை. ஓர் இயக்குநர் நிலைக்கு உயர்ந்த பின் திரும்பி வர முடியாமல் தன்னைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள போட வேண்டிய பல முகமூடிகள்தான் அவரது பிந்தைய படங்கள் என நினைக்கிறேன். என்றாலும் 'ஆறு' மெழுகுவர்த்திகள் திரைப்படத்தைப் பற்றி ஜெயமோகன் அவரது தளத்தில் எழுதின கட்டுரை, படத்தைப் பற்றின ஆவலை மூட்டியது. அதில் இயக்குநரின் மனவோட்டங்களாக விவரிக்கப்பட்டிருந்த வார்த்தைகள், அவரது லட்சியத்திரைப்படத்தை குறைந்த சமரசங்களுடன் உருவாக்கப் போராடுவதாக எழுதப்பட்டிருந்தது படத்தின் மீதான நம்பிக்கையை உயர்த்தியது. வீங்கிய கண்களுடன் கூடிய ஷாமின் புகைப்படமும்.

என்றாலும் படத்தைப் பார்த்து முடித்தவுடன் அத்தனை ஆர்வமும் நம்பிக்கையும் வடிந்து உள்ளுக்குள் ஏமாற்றமும் கசப்பும் மாத்திரமே மிஞ்சியது. இதற்கா இத்தனை தம்பட்டம? இந்தப் படத்தின் மிக முக்கியமான எதிர்மறை அம்சமே இதன் ஹீரோயிசம்தான். நடுத்தரவர்க்க ஆசாமியாக அறிமுகப்படுத்தப்படும் ஒரு சாஃப்ட்வேர் இன்ஜினியர், இந்தியாவிலுள்ள மாநிலவாரியான நிழலுலக ஆசாமிகளுடன் மோதும் சண்டைக்காட்சிகள் இதன் தரத்தை அதல பாதாளத்திற்கு தள்ளி விட்டுவிட்டன். மாறாக 'மகாநதியில்' கமல், கொல்கத்தா பாலியல் தொழில் நடைபெறும் பகுதியிலிருந்து தன் மகளை மீட்பதற்காக, ஒரு சாதாரண தந்தையாக நடித்திருக்கும் யதார்த்ததிற்கு நெருக்கமான காட்சிகள், இதனோடு ஒப்பிடும் போது எவ்வளவோ தேவலை.  மற்றபடி குழந்தைகளைக் கடத்தி பிச்சையெடுப்பதற்காகவும் கொத்தடிமைகளாகவும் பாலியல் தொழிலாளிகளாவும் பயன்படுத்தும் மாஃபியா உலகின் கொடூரம், சாத்தியப்பட்ட எல்லைக்குள் சரியாகவே சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தது.



ஜெயமோகன், இதன் இசை வெளியீட்டு விழாவில் கூறிய படி, ஒரு தனிமனிதனின் இயல்பு எந்தக்கணத்திலும் உடைந்து போகக்கூடிய நீர்க்குமிழியின் நிலையற்றத்தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது திரைப்படம். கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவென்றால், இதையெல்லாம் கடவுள் பார்த்துக் கொண்டிருந்து சும்மாவா இருப்பார் என்கிற கசப்பான யோசனை எழும். யதார்த்தமான ஆசாமியாக இருந்தால், இத்தனை பெரிய அரசியல் அமைப்பு, அதிகாரிகள், காவல்துறை போன்றவையெல்லாம் இயங்கிக் கொண்டுதானிருக்கிறதா அல்லது இந்த மாஃபியா வலைப்பின்னலின் ஒரு பகுதிதான் அவைகளா என்கிற சந்தேகம் எழும். எல்லா தனிநபர்களுக்குமே அவர்களுக்கான குழந்தைகளும் பாசமும் இருக்கும் போது எப்படி அவர்களால் இந்தக் கொடூர உலகினுள் இயங்க முடிகிறது என்பதற்கான விடையை, இதில் வாகன ஓட்டுநராக வரும் ஒரு பாத்திரத்தின் மூலம் அறிந்து கொள்ள இயலும்.

இத்திரைப்படத்தைக் காண்பதற்கான ஆர்வமூட்டும் அம்சங்களில் ஒன்றாக ஷாமின விநோதமான தோற்றமும் படவெளியீட்டிற்கு முன் பிரதானப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இதை படத்தில் இயக்குநரால் - நாடகத்தன்மை கூடியாவது - அழுத்தமாக உணரவைக்க முடியவில்லை. 'சேது' திரைப்படத்தில் ஒட்டி உலாந்த, மொட்டையடிக்கப்பட்டிருக்கும் விக்ரமின் உருவத்தை பார்வையாளனுக்கு திகைப்பும் அதிர்ச்சியும் ஏற்படுத்துமளவிற்கான அறிமுகத்தை கச்சிதமாக நிகழ்த்தியிருப்பார் பாலா. அதற்கு முரணாக விக்ரமின் முந்தைய தோற்றமும் பாத்திர வடிவமைப்பும் சரியாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் ஷாமின் இந்த அளவிற்கான மெனக்கெடல், இயக்குநரால் சரியாக பயன்படுத்தப்பட முடியாமற் போனது துரதிர்ஷ்டம்.

ஆனால் இத்திரைப்படத்திற்கு ஜெயமோகன் தேவைதானா என்கிற கேள்வி இயல்பாக எனக்குள் எழுந்தது. 'ஏழாம் உலகம்' எழுதின ஒரே காரணத்திற்காவே ஜெயமோகனை இதில் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கான எண்ணம் இயக்குநருக்கு தோன்றியிருக்கலாம். கடத்தல் தொழிலின் ஒரு கண்ணியாக இருக்கும் கால் ஊனமுற்றவர் பேசும் ஒரு வசனத்திலும், பெண்தன்மையுடன் பாவனை செய்யும் ஓர் ஆசாமி பழிவாங்கும் உணர்ச்சியுடன் பேசும் வசனத்திலும் தவிர வேறு எங்கும் ஜெயமோகனைக் காணமுடியவில்லை. மாறாக இயக்குநர் இதை வணிக நோக்குத் திரைப்படங்களுக்குரிய சமரசங்களுடன் உருவாக்குவதிலே அவருடைய நோக்கம் பிரதானமாக இருக்கிறது என்பதை உணர முடிகிறது. அதைக் குறை சொல்ல முயலவில்லையென்றாலும், தனது லட்சியத் திரைப்படமாக இதைக்கருதும் போது சமரசங்களின் அளவைக் குறைத்திருந்தால் தமிழ்த் திரையில் இதுவோர் குறிப்பிடத்தகுந்த திரைப்படமாக உருவாக்கியிருக்கும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. 

ஜெயமோகன் கட்டுரை

suresh kannan