ஈ - நாயக பிம்பங்களுக்கு விடுக்கப்பட்ட சவால்

ராஜமவுலி இயக்கி வெளிவந்த 'நான் ஈ' திரைப்படம் குறித்த முன்னோட்டங்களும் புகைப்படங்களும் விளம்பரங்களும் துவக்கத்தில் எனக்குள் எவ்வித ஆர்வத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக ஓர் ஒவ்வாமையையே அளித்தது. அவரின் முந்தைய படங்களை பார்த்த அனுபவமின்மை ஒரு காரணமாக இருக்கக்கூடும். படம் வெளிவந்து பெரும்பான்மையினரால் புகழப்பட்ட போதும் சலனமின்றி ஈ போல் ஆடாமல் அசையாமல் அந்த நிலையிலேயே இருந்தேன். ஆனால் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்ட "ஈடா ஈடா' என்கிற பாடல்தான் சிறு ஆர்வத்தைக் கிளறியது.

CG நுட்பத்தை அது இருக்கிறது என்கிற காரணத்தினாலேயே உபயோகப்படுத்தாமல் தேவையான அளவிலும் பொருத்தமாகவும் குறும்பாகவும்  அந்தப் பாடலில் உபயோகப்பட்டிருக்கப்பட்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன். நண்பர்களின் பரிந்துரைகளும் பின்னால் வந்து சேர்ந்தன. CG நுட்பத்தை பெரிதும் சார்ந்து இயங்கும் திரைப்படம் என்பதாலும் குழந்தைத் திரைப்படங்களுக்குரிய கூறுகளை கொண்டிருந்ததாலும் இதை திரையரங்களில் குழந்தைகளுடன்தான் காண்பது என முடிவு செய்திருந்தேன். தாமதமாகவாவது அவ்வாறே நேற்று நிகழ்ந்தது.

ராஜமவுலி ஒரு சிறந்த (திரை) கதைசொல்லி என்பதை உணர முடிந்தது. சுமார் இரண்டரை மணி நேரத்தை பெரும்பாலும் எவ்வித விலகலும் இல்லாமல் பார்வையாளனை ஒன்றிப் பார்க்க வைக்கும் திறமையைப் பெற்றிருக்கிறார். காட்சிக் கோர்வைகளில் எவ்வித தர்க்கப்பிழையும் நிகழ்ந்து விடக்கூடாது என்பதற்காக கறாராக உழைத்திருக்கிறார் என்பது தெரிகிறது. இந்த ஒழுங்கே சமயங்களில் ஆயாசத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உதாரணமாக நாயகன், நாயகியுடன் நடுஇரவுத் தனிமையில் பாடிச் செல்லும் போது  மரங்களிலுள்ள இலைகள் ஆசிர்வசிப்பது போல் அவர்களின் மேலே உதிர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. இது எப்படி சாத்தியம் என்று கேட்கலாம். இலைகள் அவ்வாறு உதிர்வதற்கு முன் நாயகன் மேலே எம்பி மரக்கிளைகளை பிடித்து உலுக்கி விடுகிறான். அதனால்தான் இலைகள் உதிர்கின்றன என்பதால் பார்வையாளன் மனதில் எவ்வித ஐயமும் எழாது. ஆனால் அது இரண்டு, மூன்று நிமிடங்களுக்கு மேல் நிகழுமா என்றெல்லாம் அசட்டுத்தனமாக கேட்கக் கூடாது.

அது மாத்திரமல்ல. எப்படி ஈயால் 'I Will Kill you' என்று ஆங்கிலத்திலும் 'நான் ஈயாக மறுபிறவி எடுத்திருக்கிறேன்' என்று தமிழிலும் எழுத முடிகிறது என்றெல்லாம் கேட்கக்கூடாது. அந்த ஈ, பள்ளியில் ஆஆஇஈ படித்த ஈயா? என்று கேட்பதும் அறிவீனமே. இங்குதான் இயக்குநர் புத்திசாலித்தனமாக ஒரு காரியம் செய்திருக்கிறார். ஒரு தகப்பன் தன் குழந்தையை உறங்க வைப்பதற்காக சொல்கிற கதை என்பதை துவக்கத்தில் சொல்லி விடுகிறார். கதை என்றால் அதுவும் குழந்தைகளுக்கான கதை என்றால் அது எப்படியும் இருக்கலாம்தானே? (அந்த அப்பா மற்றும் குழந்தையின் குரல்கள் அத்தனை சிறப்பாக நடித்திருக்கின்றன).

இந்தத் திரைப்படத்தில் எனக்கு மிகப்பிடித்த அம்சமே, ஒரு ஈயை நாயகனாக ஆக்கியதுதான். கேமராவை பார்த்து மெஸெஜூம் பஞ்ச் டயலாக் பேசும், தீயசக்திகளை அழிப்பதற்கென்றெ அவதாரம் எடுத்திருப்பதான பாவனை செய்யும் அசட்டுத்தனமான நாயக பிம்பங்களுக்கு நேரடியாக விடுக்கப்பட்ட சவால் இது. ஒழுங்காக, சுவாரசியமாக கதை சொல்லத் தெரிந்தால் சூப்பர் ஸ்டார்கள் தேவையில்லை, கணினியால் உருவாக்கப்பட்ட செயற்கை ஈ யே போதும் என்கிற பொட்டில் அடித்த மாதிரியான இந்தச் செய்தியே எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. இத்திரைப்படம் வணிக ரீதியாக வெற்றி பெற்றிருப்பதும் கூடுதல் மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது.

CG நுட்பத்தை உபயோக்குவதில் ஹாலிவுட் இதை விட அதிக அளவு முன்னணியில் இருக்கிறது என்றாலும் நம் பிரதேசத்திலும் இதை உருப்படியாக கையாள ஒரு ஆள் இருக்கிறார் என்பதே கவனத்திற்குரியது. ஷங்கர் திரைப்படங்களைப் போன்று அபத்தமாக அல்லாமல்(குறிப்பாக பாடல் காட்சிகள்) கதையின் போக்குகேற்றவாறு மிகப் பொருத்தமாக சுவாரசியமாக சிந்தித்திருப்பதே பாராட்டத்தக்கதாக இருக்கிறது. ஈக்கும் மனிதனுக்குமான அந்தப் போராட்டத்தை ராஜ்மவுலி இன்னும் கூட சுவாரசியப்படுத்தியிருக்க முடியும் என்றே நான் கருதுகிறேன்.

மேலும் இதை குழந்தைகளுக்கான பிரத்யேகமான திரைப்படமாக ராஜ்மவுலி உருவாக்கியிருக்கலாம். எனில் இத்திரைப்படம் வேறொரு சுவாரசியமான தளத்தில் வந்திருக்கக்கூடும். ஈயின் தொந்தரவு தாங்காமல் வில்லன் அவஸ்தைப்படும் போதெல்லாம் திரையரங்கில் குழந்தைகள் கும்மாளமிட்டு சிரிக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த தருணங்கள் மிக சொற்பமானதாக இருக்கின்றன.

இதில் பிரதான பாத்திரத்தில் நடித்த சுதீப்பை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். பின்னால் உருவாக்கப்பட போகும் கணினி ஈ தம்மை தெர்ந்தரவு செய்வதை முன்கூட்டியே கற்பனையாக உணர்ந்து அதற்கேற்றவாறு உடல்மொழியை பயன்படுத்துவது என்பது நிச்சயம் கடினமான காரியம். சுதீப் இதை மிக கச்சிதமாக செய்திருக்கிறார். இதற்காக கடுமையாக உழைத்திருக்கும் ஒளிப்பதிவாளரும் விஷூவல் எபெக்டஸ் குழுவினரும் பாராட்டப்பட வேண்டியவர்கள்.

வசனம் கிரேசி மோகன் என்று பார்த்தேன். கடைசிக் காட்சியில் அவர் தோன்றுவதைத் தவிர படத்தில் அவரின் பிரத்யேகமான தடயங்கள் எங்குமே தெரியவில்லை. இந்தக் கதைச் சூழலுக்கு கிரேசியின் நகைச்சுவை பொருத்தமில்லாமல் போகலாம் என்று இயக்குநர் கருதியிருக்கலாம்.

இதன் அடுத்த பாகத்தை இயக்குநர் திட்டமிட்டிருப்பதாக ஒரு தகவலை அறிய நேர்ந்தது. அதை குழந்தைகளுக்கான பிரத்யேகமானதாக உருவாக்கினால் சிறப்பாக இருக்கும்.

suresh kannan

பில்லா 2-ம் ஆட்டு மூளைகளும்

பில்லா 1 -ஐ இன்னும் நான் பார்க்கவில்லை (நயனதாராவின் அந்த புகழ்பெற்ற பிகினி காட்சி தவிர்த்து) என்கிற அதிமுக்கிய குறிப்போடு இந்தப் பதிவை துவங்க  விரும்புகிறேன்.

உள்ளடக்கம் எதுவாக இருக்கும் என்கிற தெளிவான யூகத்தை வைத்துக் கொண்டே இது போன்ற வணிகநோக்குத் திரைப்படங்களை படம்வெளிவந்தவுடனேயே அடித்துப் பிடித்து பார்த்துவிட்டு பின்பு அதில் நொட்டை & நொள்ளை சொல்லிக் கொண்டிருப்பதில் உள்ள ஆர்வம் எனக்கு எப்போதோ விட்டுப் போயிற்று. அதையெல்லாம் கடந்து வந்து விட்டேன். ஆனால் பாருங்கள். விதி வலியது. பில்லா -2ஐ ஓசியில் பார்க்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. இலவசமென்றால் ஓட்டை விழுந்த ஆணுறையைக் கூட ஒன்றுக்கு இரண்டாக வாங்கி வைத்துக் கொள்கிற தமிழ் மரபிலிருந்து வந்த காரணத்தினால் சற்றும் யோசிக்காமல் ஒப்புக் கொண்டேன். அது மட்டுமில்லாமல் அஜித் குமார் மேல் எப்பவுமே எனக்கொரு சாப்ட் கார்னர் உண்டு. இந்த ஆளின் ஸ்மார்ட்மெண்ட்ஸ் மேல் ஒரு ரகசியக் காதல் உண்டு. 'வெள்ளையாய் இருக்கறவன் பொய் சொல்ல மாட்டாண்டா' என்கிற பொதுப்புத்தி சார்ந்த கருத்துத் திணிப்புகள் உறைந்த ஆழ்மனதில் 'சிவப்பு அழகு' என்கிற உணர்வு பிரக்ஞையை மீறி தன்னிச்சையாய் மேலெழுவதும் ஒரு காரணமாயிருக்கலாம். (நான் சரியாத்தான் பேசறனா).

ஒரு பக்கா கமர்சியல் படத்தை பார்க்கப் போகிறோம் என்று தெளிவாக தெரிந்திருந்ததாலும்  ஒரு பிரபலநடிகரின் படத்தின் முதல் நாளில் ரசிக கனவான்கள் செய்யப் போகும் உற்சாக அபத்தங்களைப் பற்றி அறிந்திருந்ததாலும் ஒரு கூட்டுக்கலவிக்கு என்னை விரும்பி ஒப்படைப்பதற்கான தயார்ப்படுத்துதலுடனான மனநிலையுடன்தான் சென்றிருந்தேன். படம் எத்தனை திராபையாக இருந்தாலும் அதைப் பற்றி மூச்சு விடக்கூடாது என்கிற உறுதியுடன்தான் இருந்தேன். 'பிரதியில் உறைந்திருக்கும் நுண்ணரசியல். கலையின் அரூபத்தன்மை, கோட்பாடுகளை மீறின கோளாறுகள் என்றெல்லாம் பில்டப்புடன் எழுத வேண்டாம் என்றுதான் இருந்தேன். ஆனாலும் பாருங்கள்..... முடியல..

தமிழ்த் திரைப்பட இயக்குநர்களையும் தயாரிப்பாளர்களையும் கதை/திரைக்கதை உருவாக்க குழுவினர்களையும் நான் மன்றாடிக் கேட்டுக் கொள்வது...இன்றைக்கு ஒரு சராசரி தமிழ் சினிமா பார்வையாளனுக்கு அடுத்த நிலையில் உள்ளவன் (எனக்குள் இருப்பவனையும் உள்ளிட்டு) கூட சில பல நல்ல திரைப்படங்கள் பார்த்து....முன்னேறி விட்டான் ஐயா. அச்சுப்பிசகாத மசாலா என்றால் கூட அதில் சிறிதாவது புத்திசாலித்தனத்தையும் சுவாரசியத்தையும் ஒரிஜினாலிட்டியையும் எதிர்பார்க்கிறான். இன்னமும் அவனை ஆட்டுக்கு இருக்கிற மூளை கூட இல்லாதவன் என்று நீங்கள் நினைத்துக் கொண்டிருப்பது மிக அநியாயம். உங்களின் அடுத்த கதை விவாதங்களில் இதை சிறிதாவது ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்ளுமாறு மன்றாடி கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

()

பில்லா -2ல் கதை என்று ஒரு சுக்குமில்லை. பரவாயில்லை. கதையை வைத்துக் கொண்டு ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்கிற பாலபாடத்தை  தாராளமாக மீறிக் கொள்ளலாம். தவறேயில்லை. ஆனாலும் பாருங்கள். இந்த திரைக்கதை என்றொரு சமாச்சாரம் இருக்கிறதே. அதையாவது வலிமையாக சுவாரசியமாக உருவாக்க வேண்டும். உச்சபட்ச உழைப்பை அதற்கு செலுத்த வேண்டும். இப்படி எதற்குமே மெனக்கெடாமல் ஒரு பிரபல நடிகரின் பிம்பத்தை மாத்திரம் வைத்துக் கொண்டு எப்படி வேண்டுமானாலும் வேகாத சப்பாத்தி சுடுவேன் என்று அடம்பிடித்தால் எப்படி?

அஜித் குமார் செம ஸ்டைலாக இருக்கிறார். 'அழுக்குச் சட்டை போட்டாலும் அழகாய்த் தோன்றும் ஆண்மகன் எவனோ அவனே. காதல் மன்னன்' என்று வைரமுத்து எழுதின மாதிரி லுங்கி சட்டையிலும் படு கிளாமராய் இருக்கிறார். மருத்துவர் அறிவுறுத்தலோ அல்லது அடு்த்த படத்திற்கான தயார்ப்படுத்துதலோ என்னவோ... அவர் தாராளமாய் 'வாக்கிங்' போய் உடம்பை திடமாக வைத்துக் கொள்ளட்டும். ஆனாலும் படப்பிடிப்பிலும் நடந்து கொண்டே இருந்தால் எப்படி ஐயா?. சரி விடுங்கள். சில காட்சிகளில் 'தல' ஸ்மார்ட்டாய்தான் இருக்கிறது.

திரையரங்கில் பின்இருக்கையில் இருப்பவரிடம் 'காலை கொஞ்சம் இடிக்காம இருங்க' என்று சொல்லி விட்டுத் திரும்பும் அந்த சொற்ப தருணத்திற்குள், பில்லா திரையில் குறைந்தது சுமார் எண்பது பேரை 'போட்டுத் தள்ளுவதெல்லாம்' சற்று அதீதம்தான். பாப்கார்ன் சமயம் வருவதற்குள் சுமார் ஐநூறு பேராவது பரலோகம் போய்ச் சேர்கிறார்கள். மனித இருப்பின் நிச்சயமின்மை குறித்தும்  அதிகரித்துக் கொண்டே வரும் உலக மக்கள் தொகை குறித்த கவலை சார்ந்த ஆசுவாசமும் ஒரே நேரத்தில் தோன்றுகின்றன.

சோமாலிய கடற்கொள்ளையர்கள் கூட செய்யத் தயங்கும் காரியங்களையெல்லாம் கூட பில்லா அசால்ட்டாக ஏற்றுக் கொள்கிறார். அவர் கூட ரெண்டே ரெண்டு பேர்தான் இருக்கிறார்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. யாராவது இரண்டு மாஃபியா ஆட்கள் ஒரு கஷ்டமான அஸென்மென்டை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தால் அதை (ஒட்டுக்) கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் பில்லா உள்ளே மூக்கை நுழைத்து அதை அசால்ட்டாக தான் ஏற்றுக் கொள்கிறார்.

()

பில்லாவின் இந்த அசகாய சூரத்தனத்தை இப்படியாக கற்பனை செய்துப் பார்த்தேன்.

பாஜகவின் தலைமை அலுவலக முகாம். உயர்மட்ட தலைவர்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

"என்னய்யா.. இந்த மன்மோகன் சிங்கை கஷ்டப்பட்டு எப்படி கலாய்த்தாலும் சூடு  சொரணையே இல்லாமல் ஏதோ "பெங்காலி ஸ்வீட் சாப்பிடறீங்களா".. ன்னு கேட்டா மாதிரியே மழுப்பலா சிரிக்கிறாரே. இந்த ஆளை என்னதான்யா பண்றது.. நாக்கைப் பிடுங்கிக் கொள்கிறா மாதிரி நாலே கேள்வி கேட்கணும். இப்படிச் செய்ய யாருமே இல்லையா?"

பக்கத்திலேயே பான்பூரி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் பில்லாவிடம் அவரது வலது கை கேட்கிறார். "என்ன பில்லா.. சும்மா இருக்கீங்க.. எத்தனையோ பாத்துட்டம். ஒத்துக்கங்க".

சற்று யோசித்து விட்டு பில்லா சொல்கிறார். "வேணாம். ரொம்ப கஷ்டம்."

()

என்றாலும் பல அசந்தர்ப்பமான சூழ்நிலைகளில் வலியச் சென்று மாட்டிக் கொள்கிறார். மதியத்திற்கு தயிர்சாதமும் பூண்டு ஊறுகாயும் சாப்பிடும் நடுத்தரவர்க்க குமாஸ்தா மனோநிலை வாய்த்த நாமே பலவற்றை எளிதாக யூகிக்க முடிகிற போது ... இண்டர்நேஷனல் வெப்பன் பிஸினஸ் செய்யத்துணியும் பில்லா இப்படி ஒரு 'கோயிஞ்சாமி'யாய் இருப்பதை பார்க்க பரிதாபமாய் இருக்கிறது. கூடவே இருக்கும் நண்பன் காட்டிக் கொடுப்பது.. முன்னாள் பாஸிடம் இருந்த காதலி துரோகம் செய்வது... என்று பல அபத்தமான கிளிஷேக்கள்...

படத்தில் பாராட்ட வேண்டிய விஷயமே இல்லையா என்றால் ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது. பாடல் காட்சிகளில் பிரதான நடன நங்கைகள் முதற்கொண்டு சுற்றி ஆடுபவர்கள்.. (ஒரு பிரேமிலேயே மனதைக் கொள்ளையடித்த அந்த பொன்னிற முடியழகி உட்பட) என்று எல்லா கன்னிகைகளும் அளவெடு்த்துச் செய்தது மாதிரி 'நச்'சென்று இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரையும் ஒவ்வொரு மாதம் வைத்து அழகு பார்க்கலாம் போலிருக்கிறது. அதிலும் பில்லாவின் so called நண்பியாக வரும் அரபு - பிரேசில் கூட்டுத்தயாரிப்பான புருனா அப்துல்லா ஸ்கேலில் அளவெடுத்துச் செய்தது மாதிரி நேர்கோட்டு வாளிப்புடன் இருக்கிறார். இவர் பிகினியில் வரும் காட்சிகளில் மூச்சு திணறுகிறது. (மேலேயுள்ள புகைப்படத்தில் அஜித்திற்கு இருபக்கமுமாக நிற்பதில்  இடதுபக்கத்தில் உள்ள, என்னை ஒரு வாரம் தூங்க விடாமல் செய்த சொர்க்கத்தை கவனியுங்கள்)

பார்வதி ஓமனக்குட்டன் என்றொரு பரிதாப ஜீவனும் இதில் நடித்திருக்கிறது. ஏசியாநெட் ரியாலிட்டி ஷோவில் வந்திருந்தால் கூட இன்னமும் அதிக காட்சிகளில் தோன்றியிருக்கலாம்.

கில்லி படத்திலிருந்தே ராஜசேகரின் அதிரடி காமிராவை அதிகம் எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டேன். மனிதர் குறைவைக்கவில்லைதான். ஆரம்பக்காட்சிகளில் கச்சிதமாக திருநெல்வேலித்தமிழ் பேசும் இளவரசு பிள்ளைவாளை இன்னும் கூட பயன்படுத்தியிருக்கலாம். படம் அந்தரத்திலேயே பறந்து கொண்டிராமல் கொஞ்சம் கீழே வந்திருக்கும்.

வசனம் இரா.முருகன்.. "நல்லவங்களைக் கண்டுபிடிக்கறதுதான் கஷ்டம்" "ஆசை இல்ல அண்ணாச்சி. பசி" போன்ற அபூர்வ பஞ்ச்சுக்களில் தியேட்டரில் விசில் பறக்கிறது. "நீ 'போ' ன்னு சொல்லுவேன் -னு முன்னாடியே தெரியும்' போன்ற மயிலிறகுள் ஆங்காங்கே. ஆனாலும் இந்த 'போராளி - தீவிரவாதி' கான்செப்டைத்தான் என்ன முயன்றாலும் விளங்கிக் கொள்ள இயலவில்லை.

படத்தில் வில்லன் துப்பாக்கி தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையே வைத்திருந்தாலும் கூட அதில் ஒன்றையாவது பயன்படுத்தாமல் இன்னமும் டுஷ்யூம் டுஷ்யூம் என்று கையால் சண்டை போடுவது... ஹெலிகாப்டரில் உயிரைப் பணயம் வைத்து தொங்குவது.. போன்ற காமெடிகளையெல்லாம் எப்போதுதான் கைவிடுவார்கள் என்று தெரியவில்லை.

தொழில்நுட்பமே சினிமாவாகி விடாது என்பதை பிடிவாதமாக ஏன் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறார்கள் என்பதுதான் புரியவில்லை.

()

ராமேஸ்வர அகதிகள் முகாமில் படம் துவங்கும் போது சுவாரசியமாக இருக்குமோ என்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தால் "ஹலோ மிஸ்டர்.. நீ பார்ப்பது தமிழ் சினிமா" என்று தலையில் தட்டி உட்கார வைத்து விடுகிறார்கள். ஆனால் அகதிகள் முகாமை ஏதோ சுவாரசியமான டீக்கடை பெஞ்ச் மாதிரி சித்தரித்திருப்பதெல்லாம் அநியாயம். "நாங்கதான் கஷ்டப்படறோம். உங்க அக்காதான் மெட்ராஸ்ல இருக்காங்க இல்ல. நீ அங்க போய் இருக்கலாமே? என்று அஜித்தி்டம் ஒரு பாத்திரம் பேசுகிறது. யதார்த்தத்தில் அகதிகள் முகாமில் இருந்து வெளியேறுவது எல்லாம் இத்தனை எளிதா என்று தெரியவில்லை.

குடும்ப புகைப்பட ஆல்பத்தையும் சில பின்னணிக் காட்சிகளையும் வைத்து நகர்த்தியிருக்கும் அந்த ஆரம்ப டைட்டில் காட்சிகள் நன்றாக இருக்கின்றன. 'உனக்குள்ளே மிருகம்' பாடலை ஒரு கிராஃபிக் நாவல் போன்ற தோற்றத்துடன் உருவாக்கியிருப்பது நன்றாக இருந்தது. படத்தின் ஒரே  மெலடியான 'இதயம்...இந்த இதயம்...(ஸ்வேதா பண்டிட் அருமையாக பாடியிருக்கிறார்) படத்தில் காணவில்லை. (ஓமனக்குட்டன் உருகி உருகி பாடியிருப்பாராக்கும்). படத்தின் இசை ஆல்பத்தில் எனக்கு ரொம்ப பிடித்தது....'டான்... டான்... என்று வரும் Gangster பாடல்தான். ஆனால் இதை ஆரம்பத்திலேயே பயன்படுத்தியிருக்கலாம். படத்தின் இறுதியில் யுவன் அஜித்திற்கு போட்டியாக கோட், கண்ணாடி போட்டுக் கொண்டு அசத்தலாக தோன்றுகிறார்.

ஆனால் 'படம் எப்போதடா முடியும்' என்று கொலைவெறியுடன் அவசரமாக கலைந்து செல்லும் ரசிகர்கள் காரணமாக இந்தப் பாடலை சாவகாசமாக பார்க்க முடியவில்லை.

()

படத்தின் இயக்குநர் 'சக்ரி டோலட்டி'. யாரென்று யோசித்தால் 'சலங்கை ஒலி' யில் நடனக்கலைஞர் கமலை சொதப்பலாக படமெடுத்த சிறுவன் என்பது நினைவிற்கு வந்தது. இவர் அப்போதே இப்படித்தான் என்பதையாவது அஜித் சூசகமாக கவனித்திருக்கலாம். (இதை நிச்சயம் கிண்டலாக எழுதவில்லை. இயக்குநரின் அசாத்தியமான உழைப்பு வீணாகிப் போன வேதனையுடன்தான் எழுதுகிறேன்).

"என்னோட வாழ்கையில ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நிமிஷமும்.. ஏன்.. ஒவ்வொரு நொடியும் நானா.. செதுக்கினதுடா". இது படத்தில் பில்லா பேசும் வசனம்.. சரி 'தல' என்ன வேண்டுமானாலும் பேசிக் கொள்ளட்டும். படத்தை உருவாக்கினவர்கள் சற்றாவது மெனக்கெட்டு ஒவ்வொரு காட்சியையும் செதுக்கியிருந்தால் இந்த மகா சொதப்பலான படம் சற்றாவது உருப்படியாய் அமைந்திருக்கும்.

Final verdict: படத்தில் 'தல' இருக்கிறது.மூளைதான் இல்லை. :)

suresh kannan