ஐராவதம் என்றொரு எழுத்தாளர்

மேற்குறிப்பிட்டிருக்கிறவரின் 'மாறுதல்' என்கிற பழைய சிறுகதைத் தொகுதியை படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். (1976-ல் பிரசுரமானது).

இவ்வாறான பல பழைய புத்தகங்களை பிளாட்பாரங்களில் வாங்கும் போது அதில் தமிழ்நாட்டு அரசு நூலக முத்திரை இருப்பதையோ அல்லது அது அழிக்க முற்பட்டிருப்பதையோ பார்த்திருக்கிறேன். இதை பாதி விலையில் வாங்கும் போது ஒரு குற்ற உணர்ச்சி ஏற்பட்டாலும், இந்த மாதிரியான புத்தகங்கள் கிடைப்பது அபூர்வமானது என்பதால் மனச்சாட்சியை ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டு உடனே வாங்கிவிடுவது வழக்கம்.

இம்மாதிரியான பல புத்தகங்கள் வாங்கி வந்ததோடு அலமாரியில் அடுக்கிவைக்கப்பட்டு அதில் சில புத்தகங்கள் படிக்கப்படாமலேயே இருக்கின்றன. சமீபத்திய புத்தக கண்காட்சியில் வாங்கின புத்தகங்களில் 75 சதவீதம் கூட இன்னும் படிக்கப்படாமலேயே இருக்கின்றன. இது எல்லோருக்கும் நிகழ்வதுதானா என்று தெரியவில்லை. கன்னிமரா நூலகத்திலும், தேவநேய பாவாணர் நூலகத்திலும் எடுத்துவரும் (எடுத்துவரும் என்றால் இரவலாக எடுத்துவரும் என்று படிக்கவும்) புத்தகங்களையும் மற்றும் மாத சிற்றிதழ்களை படிப்பதிலேயே பெரும்பாலான நேரம் போய்விடுகிறது.

ஆறேழு புத்தகங்களை வேறு வேறு இடைவெளிகளில் படிப்பதே என் வழக்கம். இவ்வாறு கலந்துகட்டி படிப்பது சரியானதா என்று தெரியவில்லை. அவ்வாறே வழக்கமாகிவிட்டது.

அவ்வாறு இப்போது படித்துவரும் நூல்கள்:

1) புதுமைப்பித்தன் கட்டுரைகள் - வேங்கடாசலபதி தொகுத்த அனைத்துக் கட்டுரைகள் அடங்கிய செம்பதிப்பு.
2) வன்முறை வாழ்க்கை - காலச்சுவடு ஆசிரியர் கண்ணன் எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு
3) அழிந்த பிறகு - கன்னட எழுத்தாளர் சிவராம காரந்த் எழுதிய நாவல் (மூன்றாவது முறையாக படிக்கிறேன்)
4) பெரியார் வாழ்க்கை வரலாறு - சாமி சிதம்பரனார் எழுதியது
5) சரஸ்வதி களஞ்சியம் - விஜயபாஸ்கரன் நடத்திக் கொண்டிருந்த சரஸ்வதி இதழ்களின் தொகுப்பு
6) லுமூம்பா இறுதி நாட்கள் - காங்கோ இனத்திற்காக போராடி மடிந்த ஒரு புரட்சியாளனின் இறுதிநாட்களின் நடந்த் நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு


சரி. ஐராவதத்தின் சிறுகதைத் தொகுதிக்கு வருகிறேன்.

O

"ஏண்டி அம்புஜம் காப்பி போட்டாச்சா?" என்றபடி அடுக்களைக்குள் நுழைந்தார் சுப்புணி' என்று சமைலறைக்குள்ளேயே சிறுகதைகள் சுற்றிக் கிடந்த காலகட்டத்திலேயே (குசினி இலக்கியம் என்று இதை கிண்டலடித்திருக்கிறார் எஸ்.பொ) ஆண், பெண் மன உணர்வுப் போராட்டங்களை, மிகச்சிறந்த எழுத்துநடையில் உளவியல் நோக்கில் எழுதியிருக்கிறார் ஐராவதம். இந்த தொகுதியிலிருந்து ஏதாவது ஒரு கதையை எடுத்து வருஷம் குறிப்பிடாமல், தற்போதையை அச்சுப் பத்திரிகைகளில் பிரசுரித்தால் எந்த மாற்றமும் தெரியாத அளவிற்கு, அப்போதே ஒரு தேர்ந்த நடையை உபயோகித்திருக்கிறார்.
அந்தத் தொகுதியில் அவர் எழுதிய தன்னுரையிலிருந்து ஒரு பகுதி:

O

.......சிறுகதை ஆசிரியன் முழுமையான வாழ்க்கைத் தத்துவம் கொண்டிருக்கத் தேவையில்லை. சில காட்சிகளைச் சித்திரங்களாக்குகிற, சில சலனங்களை மன ஏட்டில் பதிவு செய்கிற ரசவாத வித்தை மட்டுமே அவன் செய்வது. நிகழ்ச்சிகளைக் காட்டிலும் நெகிழ்ச்சிகளைப் பிரதிபலிப்பது மேலானது.
சொற்கள் சூன்யத்திலிருந்து மலர்ந்து மீண்டும் சூன்யத்தில் மறைய எத்தனிப்பவை. படைப்பிலக்கியத்தின் வெற்றியே வாசகனின் கலா ரசனையில்தான் நிறைவு பெறுகிறது. ஒரு கை தட்டினால் ஒலி எழும்பாது என்னும் ஜென் தத்துவத்தின் மகா வாக்கியத்தை இங்கு நினைவில் கொள்வது நல்லது.

தர்க்க நியதிகளுக்கு அப்பாற்போட்டவை கலையும் அதன் தத்துவமும், பிரத்தியட்சத்தின் பரிமாணத்தை கலைஞன் காட்டுவதாகச் சொல்வது தவறு; சாட்சாத்காரமாக நாம் உணர்வதே பிரம்மத்தின் பிரதிபலிப்புதான் என்னும் போது பிரதிபலிப்பின் பிரதிபலிப்பாக கலை பரிணமிக்கிறது. கலைஞன் சிருஷ்டிக்கும் உலகம் ஒருவகையான மாயா உலகமே.

O

சிறுகதைகளில் சில விவரணைகள் சமீபத்தில் எழுதுகிற எந்த இளைய படைப்பாளிகளுக்கும் சோடை போகாத மாதிரி இருக்கிறது.

மாறுதல் என்கிற சிறுகதையின் ஒரு பகுதி:

"யு நோ, கல்யாணி ஹாஸ் விர்ஜினிடி காம்ப்ளெக்ஸ்' என்று ஆரம்பித்தான்.

"எக்ஸ்ப்ளெய்ன்" என்றேன் நான்.

"அதாவது அவள் தன்னுடைய கன்னித்தன்மைக்கு தேவையற்ற முக்கியத்துவம் அளிக்கிறாள். அவள் சிறு வயதிலேயே தந்தையை இழந்திருக்க வேண்டும். தாயாருடன் தனித்து வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். யாரோ முகம் தெரியாத அந்நியனுடன் தன் தாயார் கூடி வாழ்ந்ததின் விளைவாகவே தான் பிறந்திருக்கிறோம் என்கிற தவறான எண்ணம் அவள் பிஞ்சு மூளையிலே பதிந்து விட்டிருக்கிறது. தன் தகப்பனாரைப் பற்றி அவளுக்கு சரியாகத் தெரிவிக்கப் படவில்லை. தவறு தாயாருடையதாகவும் இருக்கலாம். எனவே ஆண்கள் மீது தவறான வெறுப்பு, அதே நேரம் பெண்ணின் வளர்ச்சி கருதி வாழ்க்கையின் பிரதான பகுதியை ஆண் துணையில்லாமலேயே கழித்துவிட்ட தாயாரின் மீதும் வெறுப்பு. இதைப் போக்க ஒரே வழி இவன் தாயார் மறுமணம் செய்து கொள்வதுதான்."

"ஸ்ரீதரா, நீ பாஷை புரியாத பிரெஞ்சு, ஜெர்மன் படங்களை அதிகம் பார்க்காதே என்று நான் உன்னை முன்னமேயே எச்சரித்திருக்கிறேன்."

O

இந்த எழுத்தாளரின் பெயரை பல விமர்சனக் கட்டுரைகளில் படித்திருக்கிறேனேயன்றி இவரைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்ததில்லை. அறிந்தவர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறேன்.


suresh kannan

ஓரு சிறந்த இந்தியத்திரைப்படம்

சமீபத்திய ஆனந்தவிகடனில் எழுத்தாளர் சுஜாதா தான் எழுதுகிற 'கற்றதும் பெற்றதும்' தொடரில் சத்யஜித்ரேயின் 'பதேர் பாஞ்சாலி' படத்தைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். இந்தப் பதிவு, அந்தப்படத்தின் பற்றின மலரும் நினைவுகளை எழுப்பியது.

அப்போது எனக்கு வயது 20 இருக்கலாம். சத்யஜித்ரே என்ற பெயரை மட்டுமே கணையாழி போன்ற பத்திரிகைகளின் மூலமாக அறிந்திருக்கிறேனே ஒழிய அவரின் எந்தவொரு படத்தையும் பார்த்ததில்லை. சத்யஜித்ரே உடல்நலம் குன்றி மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டிருந்த தருணமது. வாழ்நாள் சாதனைக்கான ஆஸ்கார் விருது அவருக்கு அறிவிக்கப்பட்டதும், இந்திய அரசும் தனது தூக்கத்திலிருந்து விழித்துக் கொண்டு அவருக்கு பாரத ரத்னா விருதை வழங்கி அந்த விருதை பெருமைப்படுத்தியது. ஆஸ்கார் விருது வழங்குவிழாவில் அவர் கலந்து கொள்ள இயலாமல் தன்னுடைய நன்றியுரையை வீடியோவில் அனுப்பி வைக்க, அந்த விழாவில் அது ஒளிபரப்பப்பட்ட போது ஆலிவுட் மகாஜனங்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று கைதட்டினார்கள். படுக்கையில் படுத்தபடி அவர் சோர்வாக பேசுவதைக் காண நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

அந்த சமயத்தில் தூர்தர்ஷன் தொலைக்காட்சியின் இரண்டாவது அலைவரிசையில் அவரது சிறந்த படங்களை தேர்ந்தெடுத்து இரவு நேரங்களில் ஒளிபரப்பியது. அப்போது பார்த்ததுதான் பதேர் பாஞ்சாலி. இந்தப்படம் என்னுள் பலத்த பாதிப்பை எழுதியது. படம் முடிந்த கையோடு அந்த பாதிப்புகளையெல்லாம் கண்ணீருடன் டைரியில் 10 பக்கத்திற்கு எழுதி வைத்தேன். அந்த டைரி தொலைந்து போனதை ஒரு பெரிய இழப்பாகவே கருதுகிறேன்.

பதேர் பாஞ்சாலி திரைப்படத்தை ரே மிகுந்த சிரமத்திற்கிடையில்தான் உருவாக்கினார். தன் சொத்துக்களை கொஞ்ச கொஞ்சமாக விற்றுத்தான் இந்தப்படத்தை தயாரித்தார். இனிமேலும் படம் தொடர முடியாத நிலையில் மேற்கு வங்க அரசின் இந்தப் படத்தை தயாரிக்க முன்வந்தது. இது சாத்தியமாகியிருக்காவிட்டால் இந்திய சினிமா ஒரு சிறந்த திரைப்படத்தையும், கலைஞனையும் இழந்திருக்கக்கூடும்.

'இந்தப்படத்தை பார்க்காதவர்கள் வாழ்வில் நிறைவு பெறாதவர்கள்' என்று சுஜாதா கூறியதை நானும் வழிமொழிகிறேன். காட்சிகளை அமைப்பதில் நாடகங்களின் பாதிப்பிலிருந்து மீளாத சினிமாவை தன்னுடைய கேமராவின் வழியாக பார்வையாளர்களை ஒரு புது உலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். திரைக்கதையை எப்படி விஷீவலாக சொல்ல வேண்டும் என்பது அவருக்கு தெளிவாகத் தெரிந்து இருந்தது. படத்தின் பல காட்சிகள், சிறந்த ஓவியங்களின் சலனமாக தோன்றும். சப்-டைட்டில் இல்லாமல் கூட இந்தப்படத்தை ரசிக்க முடியும் என்பதே இந்தப் படத்தின் பலம்.

இந்தப்படம் பல சர்வதேச விருதுகளை வாங்குகிற போது 'இந்தியாவின் வறுமையை வெளிநாட்டிற்கு காட்டி பணம் சம்பாதித்துவிட்டார்' என்கிற மாதிரி பல சர்ச்சைகள் விமர்சகர்களிமிடமிருந்து எழுந்தது. எந்தவொரு கலைஞனின் படைப்பும் அவன் வாழ்கிற சூழ்நிலையை, கலாச்சாரத்தை பிரதிபலிப்பதாக இருக்க வேண்டும். இன்றைய தமிழ்த்திரைப்படங்களைப் பார்க்கும் எந்தவொரு வெளிநாட்டுப் பார்வையாளருக்கும் நம் கலாச்சாரத்தைப் பற்றின தெளிவான பார்வை கிடைக்குமா என்றால் இல்லை.

O

ரேவின் படங்களிலேயே சிறந்ததாக நான் கருதுவது 'சாருலதா'. ரவீந்திரநாத் தாகூரின் சிறுகதை ஒன்றை திரைப்படமாக்கியிருந்தார் ரே. அண்ணிக்கும், மச்சினனுக்கும் ஏற்படும் நட்பு ஒரு சூழ்நிலையில் அடுத்த கட்டத்திற்கு போவதற்கு முன்னால் அந்த உறவு முறிந்து போகும் கதை. 'பிட்டு' போடுகிற மலையாளப் படங்களுக்கு பிடித்த சப்ஜெக்டான இந்தப் பிளாட்டை எந்தவொரு விரசமுமில்லாமல் மிக கவனமாக படமாக்கியிருந்தார்.

இம்மாதிரியான கலைப்படங்களின் (இந்த வார்த்தை சரியானதுதானா?) மீது சிலருக்கு ஒருவகையான அவர்ஷன் இருப்பதை பார்க்கிறேன். ஒருவர் பீடி புகைப்பதை அரைமணிநேரமும், ஒருவர் நடந்து போவதையே முக்கால் மணிநேரமுமாக காண்பிப்பார்கள் என்று கேலி பேசுவதை கண்டிருக்கிறேன். அம்மாதிரியானவர்களுக்கு ரேவின் திரைப்படங்களை தைரியமாக என்னால் சிபாரிசு செய்ய முடியும். அடிப்படையான கலையுணர்ச்சி இருந்தால் போதுமானது. அவருடைய ஒவ்வொரு படங்களும் வேறு வேறு கதைக்களன்களையும், அடிப்படைகளையும் கொண்டது.

O

சமீபத்தில், சிற்றிதழ் ஒன்றில் சுகுமாரன் என்கிற விமர்சகர் அந்த மகா கலைஞனைப்பற்றி எழுதியிருக்கும் கட்டுரையை மிகச்சிறந்த பதிவாக கருதுகிறேன்.

suresh kannan