கமலின் 'அபத்த' அவதாரம்

இணையத்தில் ஏற்கெனவே இந்தப்படத்தை கிழித்து எறிந்தும், தூக்கிக் கொண்டாடியுமான பதிவுகளின் ஆரவாரங்கள் அடங்கின இந்தச் சமயத்தில் ஒரு அதிதாமத பதிவை எழுத என்னைத் தூண்டியது, chaos theory-ஆ, பெருமாளா, மன அரிப்பா, யாரோ, எந்த காரணமோ நானறியேன். நிறைய விமர்சனங்களைப் படித்த பின்பும் எந்த முன்தீர்மானமும் இல்லாமலிருக்க முயன்றுதான் இந்தப் படத்தை அணுகினேன்.

உண்மையில் இந்தப்படத்தைப் பற்றின செய்திகள் ஆரம்பத்திலிருந்தே எனக்கு உவப்பானதாக இல்லை. 'பத்து வேடங்கள்' என்னும் போதே, அதுதான் பிரதானமாக இருக்கப் போகிறது என்பதையும் கதையோ, திரைக்கதையோ முறையாக இல்லாமல் ஒரு typical வணிகப்படமாகத்தான் இருக்கப் போகிறது என்பதையும் யூகிக்க முடிந்தது. (அதிலும் கே.எஸ்.ரவிகுமார் வேறு). எனவேதான் இந்தப்படத்தை உடனே பார்ப்பதற்கான எந்த ஆவலும் இல்லாமலிருந்தேன்.

இந்தப் படத்தை 'உலகத்தரமான படம்" ' பத்து வேடங்களில் முதன் முறையாக.... blah blah... 'உலக நாயகன்" என்பது போன்ற விஷயங்களையெல்லாம் கட்டிக் கொண்டு மாரடிப்பதை தவிர்க்க வேண்டும். பாமர ஜனங்களை ஏமாற்ற படத்தயாரிப்பாளர்கள் இந்த விஷயங்களை hype செய்து விளம்பரம் அடித்துக் கொள்ளட்டும். திரைப்படம் என்கிற ஊடகத்தின் அடிப்படையை எளிமையாக புரிந்து வைத்திருக்கிற பார்வையாளனுக்கு கூட இந்தப்படம் ஒரு அப்பட்டமான gimmicks என்பது எளிதில் புரிந்துவிடும். எனவே, வழக்கமான அருவா, துப்பாக்க நாயக திரைப்படங்களிலிருந்து விலகி நின்று வழக்கம் போல் கமல் செய்திருக்கிற ஒரு வணிக முயற்சி என்கிற நிலையிலேயே இந்தப்படத்தை அணுகலாம்.



படத்தின் கதை (?) என்ன என்பது இந்நேரம் நாளைக்குப் பிறக்கப்போகிற குழந்தைக்குக் கூடத் தெரிந்திருக்கும் . உண்மையில் இந்தப்படத்தில் கதை என்கிற சமாச்சாரம் இருக்கிறதா என்பதே எனக்கு சந்தேகமாக இருக்கிறது. இல்லாத ஒன்றுக்காகவா நீதிமன்றத்தில் அடித்துக் கொண்டார்கள் என்பதும் நகைப்புக்குரியதாக இருக்கிறது. 12-ம் நூற்றாண்டில் இருந்து பிரமிப்புடனும் சீரியசாகவும் ஆரம்பிக்கும் திரைக்கதை, கமல் இந்தியா வந்தவுடனே 'மைக்கேல்மதனகாமராஜன்' படத்தின் மோசமான பிரதி போல் ஆகிவிடுகிறது. (தசாவோடு ஒப்பிடும் போது மைக்கேல் சுவாரசியமான படம்).

வேறு ஒரு உருவத்துக்குள் கூடுமாறிப் போவதில் கமலுக்கு 'தப்புத்தாளங்கள், கடல்மீன்கள், 'எனக்குள் ஒருவன்' ......காலத்திலிருந்தே ஒரு பிரேமை. நல்லதுதான். உண்மையான கலைஞனுக்குள் இருக்கிற தாகம்தான் அது என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் நாளுக்கு நாள் அதுவே ஒரு வியாதியாக வளர்ந்து போய் இந்தப்படத்தில் வியாதி முற்றிப் போய் இருக்கிற நிலையை காண முடிகிறது. ஒரு அழுத்தமான கதைக்காக 'பாத்திரங்கள்' என்பதில்லாமல் reverse-ஆக 'பத்து வேடங்கள்' என்பதை முடிவு செய்து கொண்டு அதற்கேற்ப கதையை (!) தயார் செய்ததில் பெருங்குழப்பமே ஏற்பட்டிருக்கிறது. சம்பந்தமேயில்லாமல் 12-ம் நூற்றாண்டில் துவங்கி அதை சமீபத்திய சுனாமி வரை தொடர்புபடுத்துவதற்குள் (அதாங்க கேயாஸ் தியரி) அவர்களுமில்லாமல் நம்மையும் மூச்சு வாங்க வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு வணிகப்பட நாயகனின் ஆர்ப்பாட்ட அறிமுகத்திற்கு எந்தவித குறைச்சலுமில்லாமல் ரங்கராஜன் நம்பி ஆர்ப்பாட்டமாக சண்டைக் காட்சியில் அறிமுகமாகிறார். 12-ம் நூற்றாண்டில் இப்படித்தான் தமிழ் பேசப்பட்டதா என்பதை தமிழறிஞர்கள்தான் சொல்ல வேண்டும். 'கயிலாயத்தில் கயவர்களுக்கு இடமில்லை' என்பதெல்லாம் கருணாநிதி பாணி மாதிரியிருக்கிறது. உலகத்தையே அழிக்கும் ஒரு உயிர்க்கொல்லி கிருமியை கண்டுபிடித்து ஆராய்ச்சி செய்யும் ஒரு விஞ்ஞானி, அதை அழிப்பதற்கு இப்படியா திணறுவார் என்பது ஆச்சரியமாயிருக்கிறது. இது போன்ற பல லாஜிக் ஓட்டைகளினால் படத்தில் ஒன்ற முடியவில்லை.

()

பெரும்பாலோரைப் போல எனக்கு பிடித்த கமல் 'பல்ராம் நாயுடு'தான். ஆனால் இப்படி ஒரு கோமாளி, 'ரா'பிரிவின் தலைவராக இருப்பார் என்கிற கேள்வி எழுகிறது. சொல்ல முடியாது. இந்தியாவில் என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கும். விஞ்ஞானி கமலை 'விசாரணை' செய்யும் பாணியிலும் 'நூவு தெலுகு அப்பாயியா' என்று ஆவலாக விசாரித்துவிட்டு 'கன்னடிகா' என்று பதில் வரும் போது சட்டென்று மாறுகிற முகபாவமும் பின்னர் சுதாரித்துக் கொண்டு "ரெண்டுக்கும் ஒரே script-தான்' என்று சமாதானமடைவதிலும்... நாயுடுகாரு.. பாக உந்தி. "He speaks five languages in Telugu' போன்ற வசனங்களில் கிரேசி மோகன் வாசனை.

விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களுக்கும் இந்தப்படத்தின் பாத்திரங்களுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை, வேற்றுமையை ஆராய்ந்து சில பதிவுகளையும் யூகங்களையும் இணையத்தில் படித்தேன். வாழ்க தமிழர்கள்.

()

வித்தியாச முயற்சியை பாராட்டாமல், நொட்டை & நொள்ளை சொல்கிறாயே என்று இணையத்தில் ஏற்கெனவே கேள்வி எழுந்திருக்கிறது. ஒரளவிற்கு சரிதான். தமிழ்ச் சினிமாவின் தரத்தையும் போக்கையும் அவ்வப்போது உயர்த்திக் கொண்டே போகும் சொற்ப ஆளுமைகளில் கமல் பிரதானமானவர்தான். மறுக்க முடியாது. அதற்காக அவர் காலை 04.00 மணிக்கே எழுந்து ஒப்பனை செய்து கொண்டு சிரமப்பட்டார் என்பதற்காக ஒரு அபத்தமான திரைப்படத்தை பாராட்ட முடியாது.

நானும் ஓர் கமல் ரசிகன்தான். (இங்கே ரசிகன் என்கிற வார்த்தையை சங்கடத்தோடு பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. அந்தளவிற்கு அந்த வார்ததையை பாழ்படுத்தியிருக்கிறார்கள்). நினைத்துப் பார்க்கிறேன். 'நாயகன்' திரைப்படம் படம் பார்த்து வீடு திரும்பிய அந்த மழை பொழிந்து கொண்டிருந்த தருணத்தில் உறைந்து போய் வீடு திரும்பினேன். 'வேலு நாயக்கர்' என்னுள் முழுதாக நிரம்பியிருந்தார். பின்னர் அந்தப்படத்தை எத்தனை முறை பார்த்தேன் என்று தெரியாது. இப்போது அதனுடைய திரைப்படத்தின் குறுந்தகடு அவ்வப்போது பயன்பாடாகிக் கொண்டிருக்கிறது. அதே போல் மகாநதி, அன்பே சிவம், விருமாண்டி என்று பிற்கால படங்களாகட்டும், அவர்கள், அவள் அப்டித்தான், சலங்கை ஒலி, சிப்பிக்குள் முத்து.. என்று முற்கால படங்களாகட்டும், கமலின் உழைப்பையும் ஈடுபாட்டையும் கண்டு பிரமித்துப் போயிருக்கிறேன். கமலின் இயக்கத்தில் வந்த 'ஹேராம்' ஒரு காவியப்படமென்றே சொல்வேன்.

கமலின் survival-காக தசா.. போன்ற வணிகப்படங்களை எடுக்கட்டும். ஆட்சேபிக்கவில்லை. ஆனால் அவைகளை உலகத்தரமென்று நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொண்டு கொண்டாட முடியாது. அவரிடமிருந்து நான் எதிர்பார்ப்பது மேற்சொன்ன மாதிரியான படங்களைத்தான்.

காத்திருக்கிறேன்.....


suresh kannan