மாமா மாதிரியான ஹீரோக்கள்

'பையா' பார்த்தேன். பொதுவாக உற்சாகமாக இருந்தது.

என்ன..'ரன்'னையே அழுக்கு போகாமல் துவைத்து காயவைத்து சூடான இஸ்திரி போட்டு தந்திருக்கிறார் லிங்குசாமி.

சில சுவாரசியமான டிவிஸ்ட்டுகள் மாத்திரம் இருந்திருக்காவிட்டால் படம் ஃபிளாப்பாகி தயாரிப்பாளர், இயக்குநரை ----------------பையா..  என்று திட்டியிருந்திருக்கக்கூடும். நல்ல வேளையாக தயாரிப்பாளரும் இயக்குநரும் ஒரே நபர் என்பதால் இந்த அபாயத்திற்கு சந்தர்ப்பமில்லை.

'சித்தப்பா' தோற்றத்தில் ஒரு ஹீரோ. முந்தைய படங்களைப் போல் அல்லாமல் காதலிக்கும் 'சாக்லேட் பாய்' வேடமெல்லாம் கார்த்திக்குக்கு பொருந்தவில்லை. (இந்த மாதிரியான வேடங்களில் தாத்தாக்களெல்லாம் நடித்துக் கொண்டிருப்பது வேறு விஷயம்).

'The heroes' pictures make you feel even your uncles can be movie stars' என்று தன்னுடைய காதல் சுயசரிதை புதினத்தில் சென்னையைப் பற்றி வர்ணிக்கும் போது சேத்தன் பகத்  குறிப்பிட்டிருப்பது உண்மைதான். ஹீராயின்கள் விஷயத்தில் நமக்கிருக்கும் ரசனையின்மை (இந்தப் படத்து நாயகியும் ஓர் உதாரணம்) ஹீரோக்கள் விஷயத்திலும் நீடிப்பது துரதிர்ஷ்டம்தான்.

படத்தில் போற்றப்பட வேண்டிய கலைஞர்கள் ஒளிப்பதிவாளர் மதியும் இசையமைப்பாளர் யுவுனும். அதீதமான சண்டைக்காட்சிகளும் துரத்தல் காட்சிகளும்  மதியின் பரபரப்பான உழைப்பால் சுவாரசியமாகியிருக்கிறது. யுவன் ஒரே மாதிரியாக பாடிக் கொண்டிருந்தாலும் 'என் காதல் சொல்ல நேரமில்லை' அந்த சூழ்நிலைக்கு மிகச் சரியாக பொருந்தியிருந்தது.

பாவம் மிலிந்த் சோமன் போன்ற நடிகர்கள். ஊறுகாய் ஜாடியாகக் கூட பயன்படுத்தப்படவில்லை. 

'ரன்' திரைப்படத்தின் போதே இதைப் பற்றி எழுதியிருந்த ஞாபகம். எந்தவொரு சமூகத்தைப் பற்றியோ, துறையினரைப் பற்றியோ இழிவாக காட்சியமைக்கப்பட்டிருந்தால் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் உடனே தங்களது எதிர்ப்பை தெரிவிக்கிறார்கள். அதே போல் தாதாக்களும் ரவுடிகளும் தங்களுக்கென சங்கம் அமைத்து திரைப்படத்தில் இப்படி தங்களை இழிவாக சித்தரிப்பதை கண்டித்து குரல் கொடுக்க வேண்டும். மூன்று வேளையும் ஃபீப் பிரியாணியாக சாப்பிட்டு உடலை ஏற்றி வைத்திருக்கும் ஒரு திடகாத்திரனை பல்லி போலவோ, பக்கத்து வீட்டு மாமா போலவோ இருக்கும் நாயகர்கள் ஒரே அடியில் விண்ணில் பறக்க வைப்பதை பார்த்து சாதாரணனாகிய எனக்கே மனம் பதைக்கும் போது அவர்கள் மனது என்ன பாடுபடும்?

suresh kannan